در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی
۵۵۰–۵۹۸ ق.بلخ
ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیدهسرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخنسرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کرده است. سخن ظهیر روان و پر از معانی دقیق و در عین حال فصیح و دارای معانی و الفاظ صریح می باشد. خواننده دیوان او جز در چند مورد معدود کمتر به موارد پیچیده و مبهم بر می خورد. او در عین این که به ردیفهای مشکل روی آورده، سخنی روان دارد و ردیفها مغلوب قدرت بیانش هستند. توانایی ظهیر در مدح بسیار است و در این مورد آفریننده معانی گوناگون و قادر بر مبالغههای شگفتانگیز و ایراد مضامین بدیع است. او را در تحول غزل واسطه انوری و سعدی میدانند. زبان صاف و روان و هموارش در غزل که زبانی واسطه بین سبک خراسانی و عراقی است راه را برای ظهور سعدی هموار ساخت. در واقع ظهیر فاریابی با قصاید و غزلیات شیوا و روان خود یکی از مؤثرترین شاعران حد واسط سبک خراسانی و سبک عراقی در تحول سبک به شمار میآید. اشعار این شاعر بزرگ ایرانی به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
جستجو در آثار ظهیر فاریابی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۰ اثر
۱
شمارهٔ ۱
دلم چون بر سر زلف تو جان بست • برو عشقت درِ هر دو جهان بست
۲
شمارهٔ ۲
یار میخواره من دی قدحی باده به دست • با حریفان ز خرابات برون آمد مست
۳
شمارهٔ ۳
ز من چندان که میخواهی وفا هست • از این معنی بگو یک جو تو را هست؟
۴
شمارهٔ ۴
ای به عیدی دلم به روی تو شاد • عید را روی تو مبارک باد
۵
شمارهٔ ۵
گر گل رخسار تو عزم گلستان کند • گل به تماشای او روی به بستان کند
۶
شمارهٔ ۶
باز بر جانم فراقت پادشاهی میکند • وآنچ در عالمکشی کرد از تباهی میکند
۷
شمارهٔ ۷
ای همایون نظر، از من نظری باز مگیر • طوطیم در قفس از من شکری باز مگیر
۸
شمارهٔ ۸
من که هرشب با خیالت دیده در خون کِشَم • حاش لله! بار عشق دیگران چون کشم؟
۹
شمارهٔ ۹
گر سرِ کیسهی وفا بندی • درِ دُرج سخن چرا بندی؟
۱۰
شمارهٔ ۱۰
بگذشت ماه روزه به خیر و مبارکی • پر کن قدح ز باده گلرنگ راوکی
دربارهی ظهیر فاریابی
ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیدهسرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
وی از شاعران استاد و سخنسرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کرده است. سخن ظهیر روان و پر از معانی دقیق و در عین حال فصیح و دارای معانی و الفاظ صریح می باشد.
خواننده دیوان او جز در چند مورد معدود کمتر به موارد پیچیده و مبهم بر می خورد. او در عین این که به ردیفهای مشکل روی آورده، سخنی روان دارد و ردیفها مغلوب قدرت بیانش هستند. توانایی ظهیر در مدح بسیار است و در این مورد آفریننده معانی گوناگون و قادر بر مبالغههای شگفتانگیز و ایراد مضامین بدیع است.
او را در تحول غزل واسطه انوری و سعدی میدانند. زبان صاف و روان و هموارش در غزل که زبانی واسطه بین سبک خراسانی و عراقی است راه را برای ظهور سعدی هموار ساخت. در واقع ظهیر فاریابی با قصاید و غزلیات شیوا و روان خود یکی از مؤثرترین شاعران حد واسط سبک خراسانی و سبک عراقی در تحول سبک به شمار میآید.
اشعار این شاعر بزرگ ایرانی به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
۳۰۰
شعر در دیوان
۱۰
غزلیات
۸۱
قصاید
۱۰۰
رباعیات