永遇乐 — شادیِ جاودان (۲) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1در کرانهٔ آسمان کوه‌ها کشیده‌اند، در میانهٔ هوا نی و طبل، و برج‌ها و کوشک‌ها بلند برآمده‌اند.•天末山横，半空箫鼓，楼观高起。
2. 2به هرچه کاشته‌ام اشاره می‌کنم: بادِ شرق حیاط را پر کرده و همه هلو و آلوی تازه است.•指点栽成，东风满院，总是新桃李。
3. 3با دستار و بادبزنِ پر، جامی را سر کشیدم و غازِ وحشیِ جدامانده را تا هزار فرسنگ با چشم بدرقه کردم.•纶巾羽扇，一尊饮罢，目送断鸿千里。
4. 4آوازِ زلال را فرا می‌گیرم؛ پژواکش نمی‌گسلد و دور و مه‌آلود هنوز گردِ آبِ روان می‌پیچد.•揽清歌、馀音不断，缥缈尚萦流水。
5. 5این سال‌ها به خود می‌خندم که بی‌دلم؛ پس چرا هنوز اندیشه‌ای دلدادگی‌بار مانده است؟•年来自笑无情，何事犹有，多情遗思。
6. 6گیسوی سیاه و چهرهٔ سرخ را شتابان باختم، اما مستی پیشِ گل‌ها را به یاد دارم.•绿鬓朱颜，匆匆拚了，却记花前醉。
7. 7سالِ دیگر که بهار برسد، خوابِ پنهان را دوباره می‌جویم؛ باید در میانِ بانگِ آشفتهٔ پری‌شاهرخ‌ها باشد.•明年春到，重寻幽梦，应在乱莺声里。
8. 8نرده را می‌کوبم؛ آن‌جا که آفتابِ کج می‌چرخد، کیست که با من تکیه دهد؟•拍阑干、斜阳转处，有谁共倚。