1. ۱تا دیده دلم عارِضِ آن رَشکِ پری راپوشیده به تن جامهٔ دیوانه‌گری را
2. ۲چون مردِ هنرپیشه به هر دوره ذلیل استخوش آنکه کند پیشهٔ خود بی‌هنری را
3. ۳شب تا به سحر در طلبِ صبحِ وصالتبگرفته دلم دامنِ آهِ سحری را
4. ۴در عصرِ تَمَدُّن چون تَوَحُّش شده افزونبر دیده کشم سرمهٔ عهدِ حجری را
5. ۵یاقوت مگر پیشِ لبِ لعلِ تو دم زدکز رَشک چو من جلوه دهد خون‌جگری را
6. ۶از روزِ ازل دستِ قضا قسمتِ ما کردرسوایی و آوارگی و دربه‌دری را
7. ۷تا فرخی از سِرِّ غمِ عشق خبر شدرجحان دهد از هر خبری بی‌خبری را