1. ۱زهی! دشمنت از طرب بینوا زده چرخ در مدحت تو نوا
2. ۲هدی یافته از جلالت جمال جهان ساخته از نوالت نوا
3. ۳معانی بلفظ تو یابد شرف معانی ز جاه تو گیر بها
4. ۴بوقت سخا گوهر آبدار چو خاکست نزدیک تو بی بها
5. ۵ولی را وفاقت صوایی صواب عدو را خلافت خطایی خطا
6. ۶نه چون رای تو اختران فلک نه چون خط تو لعبتان ختا
7. ۷شده امر تو در ممالک روانشده حکم تو بر خلایق روا
8. ۸ز تو گشته پشت محامد قوی ز تو برده روی مکارم روا
9. ۹نه در گفت های تو سهو و غلط نه در کرد های تو چون و چرا
10. ۱۰بعهد تو از غایت عدل تو کند میش در ظل گرگان چرا
11. ۱۱ترا حلم خاک و علو اثیر ترا لطف آب و صفای هوا
12. ۱۲بمدح تو فرزانگان را شرف بصدر تو آزادگان را هوا
13. ۱۳نهادست در ذات تو کردگار وفور مروت ، کمال صفا
14. ۱۴ازین رویی بر زایران صدر تو گزینست چون مروه و چون صفا
15. ۱۵نه همچون جوار کریمت جوار نه همچون فنای رفیعت فنا
16. ۱۶نصیب نکو خواه از تو حیات نصیب بد اندیش از تو فنا
17. ۱۷تو عین صوابی «علی من اطاع»تو محض عقابی «علی من عصا »
18. ۱۸پدید آمده از تو وز کلک تو همان کز کلیم آمده وز عصا
19. ۱۹همه صورت تو کمال و جمال همه سیرت تو وفا و حیا
20. ۲۰ز دست تو زایند فیض کرم چو از ابر بارنده صوب حیا
21. ۲۱ز گفتار تو گوش ها را نشاطز دیدار تو دیده هارا جلا
22. ۲۲ز خوف تو اعدای صدر تو را ز اوطان خویش اوفتاده جلا
23. ۲۳ز لطف تو خیره نعیم بهشت ز خلق تو طیره نسیم صبا
24. ۲۴عزیزست بر جان من خدمتت چو روز شباب و چو عهد صبا
25. ۲۵بنوشیدم از تو شراب طرب بپوشیدم از تو لباس غنا
26. ۲۶ثنای تو در گوش من خوشترستز آواز چنگ و ز لحن غنا
27. ۲۷مرا نیست از لفظ تو جز لطف مرا نیست از دست تو جز ندا
28. ۲۸همه از ره مردمی و کرم بگوش من آید ز لطفت ندا
29. ۲۹الا، تا بود میغ ها را سرشک الا، تا بود تیغ ها را مضا
30. ۳۰تورا باد اقبال در مابقی !فزون ز آنچه بودست در ما مضا