1. ۱ای جاه تو فراخته اعلام کبریا صافیست اعتقاد تو از کبر و از ریا
2. ۲در عقد ملک در جلال تو واسطهدر چشم فتح گرد براق تو توتیا
3. ۳دست مبارک تو و طبع کریم تو موقوف بر سخاوت و مجبول بر سخا
4. ۴از نکتهای خوب تو مضمون شده هنر با وعدهای دست تو مقرون شده وفا
5. ۵درماندهٔ حوادث و مجروح چرخ رااز همت تو راحت و از سعی تو شفا
6. ۶سودیست مهر تو ، که نبیند کسش زیان دردیست کین تو ، که نیابد کسش دوا
7. ۷اوج جلالت تو به رفعت چو آفتاب خاک ستانهٔ تو بصنعت چو کیمیا
8. ۸از طبع توست سینه ناهید را طربوز رأی توست چشمه خورشید را ضیا
9. ۹در بوستان عیش ، نهاد امید خلق از ابر مکرمات تو با نشو و با نما
10. ۱۰از خصم صد ولایت و از تو یکی پیاموز مال صد خزانه و از تو یکی عطا
11. ۱۱حساد آنچه از تو و رمح تو دیده اندفرعون از کلیم ندیدست و از عصا
12. ۱۲وقتی که زد زمانه فتد نعرهٔ جدال جایی که پر ستاره شود شعلهٔ وغا
13. ۱۳از فیض خون کشته ملمع شود زمین وز گرد سم باره مقنع شود هوا
14. ۱۴ارواح سر کشان همه چون باد بی خطر و اجسام صفدران همه چون خاک بی بها
15. ۱۵در دستها نهاده فلک نامهٔ اجل بر شخصها دریده جهان جامهٔ بقا
16. ۱۶آنجا بگرز خرد کنی تارک قدروانگه بتیر کور کنی دیده قضا
17. ۱۷گردد زبیم خنجر فیروز فام تو بیجاده رنگ چهره گردان چو کهربا
18. ۱۸آسایش مخلف دولت کنی تعب پیشانی منازع ملت کنی قفا
19. ۱۹قانع شوی زحمله و بیرون شوی زحربپرداخته مهم و بر افراخته لوا
20. ۲۰سرهای سرکشان همه در صحن معرکهچون گندنا دروده بتیغ چو گندنا
21. ۲۱شیری بوصف و نیزهٔ تو اژدها بشکل کس را بود مقاوت شیر و اژدها؟
22. ۲۲ای گنج محمدت چو تو نادیده قهرمانوی تخت مملکت چو تو نادیده پادشا
23. ۲۳خاک زمین زحزم تو یابد همی سکونباد هوا ز عزم تو گیرد همی مضا
24. ۲۴از شعله نهیب تو و لطف طبع تودر آتش و در آب لهیب آمد و صفا
25. ۲۵احرار را هوای تو چو روزه و نماز زوار را جناب تو چون مروه و صفا
26. ۲۶آسوده نیک‌خواه تو در روضهٔ نعیمفرسوده بدسگال تو در قبضهٔ بلا
27. ۲۷با زایر جناب تو گوید عطای تو :«وافیت دام عزک ، اهلا و مرحبا!»
28. ۲۸بحر محیط پیش بنان تو چون شمربدر منیر پیش سنان تا چون سها
29. ۲۹تا آب امر و نهی او روان شد بجوی تو سرگشته شد عدوی تو چون چرخ آسیا
30. ۳۰در چشم من زنور لقای تو روشنیستمصروف باد چشم بد از نور آن لقا
31. ۳۱والله: که نزد من بیکی منزلت بودنادیدن لقای تو و دیدن فنا
32. ۳۲جرمی بزرگ کرده ام و جز دو حال نیست: یا عفو و یا عقوبت، یا خوف و یا رجا
33. ۳۳لایق بود به حال من و روزگار توگر همت تو عفو کند ذلت مرا
34. ۳۴پس گر عقوبت کنی، اهل عقوبتملابد گناه‌ را به عقوبت بود جزا
35. ۳۵وز جمله حکم حاکم تو و امر امر تستگفتن خطاست با تو: این چون و آن چرا
36. ۳۶ای در نهاد تو همه سرمایهٔ کرموی در سرشت تو همه پیرایهٔ سخا
37. ۳۷در فوت من مکوش، مبادا زحب فضل وقتی تحسری بود از فوت من ترا
38. ۳۸در خون من مشو، که بخون شسته‌ام دورخبی تو، به حق خون شهیدان کربلا
39. ۳۹هستند در هوای تو بر سر پاک منروحانیان و خالق روحانیان گوا
40. ۴۰نظمم مدیح توست و چه باشد به از مدیح؟نثرم دعای توست و چه باشد به از دعا؟
41. ۴۱تاریخ دستبرد تو چون نظم من کدام؟ فهرست کارکرد تو چون نثر من کجا؟
42. ۴۲ماند نهان شعار مقامات ملک تو گر نظم من هدر شود و نثر من هبا
43. ۴۳کارم همیشه محمدت بارگاه تستای بارگاه تو بهمه محمدت سزا
44. ۴۴گویم همه ثنای تو در غیبت و حضورجویم همه رضای تو در شدت و رخا
45. ۴۵تا شاخ گل ز وصل دی و هجر بلبلستاز برگ و از نوا شده بی برگ و بی نوا
46. ۴۶از روی ساقیان و ز آواز مطربانبزم تو با پر گل و جشن تو پر نوا
47. ۴۷تا گاه اندهست در آفاق و گه نشاطتا گاه راحتست در ایام و گه عنا
48. ۴۸بادا ترا کرامت و ضد ترا هوانبادا ترا ترا سعادت و خصم ترا شقا
49. ۴۹با ناصحت گشاده جهان چهرهٔ لطفبر حاسدت کشیده فلک دهرهٔ هجا
50. ۵۰شغلت همه متابعت شرع ایزدیکارت همه مشایعت دین مصطفا
51. ۵۱نفس ترا کمال عقول ملائکه جان ترا سعادت ارواح انبیا