1. ۱ایا چرخ از حملهٔ تو جهان غلام جناب رفیعت جهان
2. ۲شده فتح را تیغ تو سازگار شده عدل را ملک تو قهرمان
3. ۳سپاه ترا گشته عصمت پناهحسام ترا گشته نصرة فسان
4. ۴کمین پایهٔ قدر تو مهر و ماه کهین پایهٔ جود تو بحر و کان
5. ۵ترا عالم محمدت زیر دست ترا بارهٔ مفخرت زیر ران
6. ۶نه ایام را از تو کاری نهفت نه افلاک را از تو رازی نهان
7. ۷جلال تو با چرخ گشته قرین لوای تو با نصر کرده قران
8. ۸براه امل جود تو بدرقه ز سر ظفر تیغ تو ترجمان
9. ۹شده بندهٔ صدر تو مرد و زن سده سخرهٔ حکم تو انس و جان
10. ۱۰چو بر بندی از بهر کوشش کمر چو بگشایی از بهر بخشش بنان
11. ۱۱زمین جمله رنگین کنی چون بهار جهان جمله زرین کنی چون خزان
12. ۱۲تویی آسمان و زبیم تو خصم نداند زمین را همی زآسمان
13. ۱۳ترا از حوادث زیان نیست هیچحوادث را فلک ندارد زیان
14. ۱۴بنالد عدو چون کمان از فزعچو تیر تو گردد قرین کمان
15. ۱۵بشمشیر فتنه نشانت نماندزفتنه در اطراف عالم نشان
16. ۱۶وحوش و طیوری ، که در دشتهاستشده جمله تیغ ترا میهمان
17. ۱۷تو مهر سپهری وزین کرده ای بروز و بروزی خلقان ضمان
18. ۱۸چو گردد گران صفدران را رکاب چو گردد سبک سر کشان را عنان
19. ۱۹بتفسد زمین از فروغ ضراببجوشد جهان از نهیب طعان
20. ۲۰چو صرصر برد حمله رخش و سمندچو آتش زند شعله تیغ و سنان
21. ۲۱زمین را ز خون سپه پیرهنهوا را ز گرد سیه طیلسان
22. ۲۲گوان پایها در نهاده بمرگ یلان دستها برگرفته زجان
23. ۲۳ز تیغ چو نیلوفر اطراف دشتشود لعل مانندهٔ ارغوان
24. ۲۴در آن لحظه باشی میان دو صفچو پیل دمان و چو شیر ژیان
25. ۲۵نه ایام یابد ز رمحت نجاتنه افلاک یابد ز تیغت امان
26. ۲۶ز گرزت همه صفدران در خروشز تیرت همه سرکشان در فغان
27. ۲۷بسا جان که از بدسگالان ملک ستانی از آن خنجر جان ستان
28. ۲۸خدنگ تو چون شد روان در مصاف چو خاک زمین خوار گردد روان
29. ۲۹تو شاه زمینی و ملک زمینبخواهی گرفتن زمان تا زمان
30. ۳۰بگیتی شود ملک تو مشتهربعالم شود جود تو داستان
31. ۳۱بتیغ سرافشان بر آری دمارهم از قصر قصیر ، هم از خان خان
32. ۳۲هموای تو جویند خردو بزرگ ثنای تو گویند پیرو جوان
33. ۳۳همه پیشوایان دنیا و دین بخدمت ببندند پیشت میان
34. ۳۴زهی ! مشتری طلعتت را رهیزهی ! آسمان همتت را مکان
35. ۳۵تویی بر همه صفدران کامگارتویی بر همه خسروان کامران
36. ۳۶شد ز آتش تیغ چون آب تو دل دشمنان پر شرار و دخان
37. ۳۷چرا چشم عیش عدو تیره گشت؟گرش گر ز تو سرمه کرد استخوان
38. ۳۸ز باران لطف تو در ماه دی بروید ز خارا همی ضیمران
39. ۳۹جهان داشت آیین و سان ستم ز خوف دگر کرده آیین و سان
40. ۴۰شها ، حال بنده دانسته ای که هستم بمدحت گشاده زبان
41. ۴۱بمهر تو پرداخته جان و دل ز بهر تو بگذاشته خانمان
42. ۴۲بغیبت ترا بوده ام شکر گویبحضرت ترا بوده ام مدح خوان
43. ۴۳تو دانی که : امروز از اهل فضل منم بر سپاه سخن پهلوان
44. ۴۴ز نثرم بخجلت نجوم سپهر ز نظم بحیرت عقود جمان
45. ۴۵نه چون صوت من نفمهٔ عندلیتنه چون طبع من ساحت بوستان
46. ۴۶بنظم سخن دو زبانم ولیک بنقل سخن نیستم دو زبان
47. ۴۷نبینی در افعال من هیچ بد اگر سیرت من کنی امتحان
48. ۴۸منم بندهٔ مخلص تو بطبع مرا بندهٔ مخلص خویش خوان
49. ۴۹مشو بدگمان در چو من بنده ای بتمویه این و بتزویر آن
50. ۵۰بیک قصد صاحب غرض مدتی فتادم بکنجی درون ناتوان
51. ۵۱نه روح مرا راحت لهو و عیش نه شخص مرا لذت آب و نان
52. ۵۲ز مویه شدم همچو مویی نحیف ز ناله شدم همچو نالی نوان
53. ۵۳بحق معالی ، که بودی دریغ اگر در عنا مردمی رایگان
54. ۵۴چه کردم ؟ چه آمد ز من در وجود؟که گشتم بدین سان اسیر هوان
55. ۵۵نه با لذت و راحتم اتصالنه با نعمت و حرمتم اقتران
56. ۵۶در آنروزگاری که حاصل نبودمرا عشر این نظم و نثر و بیان
57. ۵۷باین طول مدت درین بارگاهباین حق خدمت درین آستان
58. ۵۸رسیدم هر ساله شش هفت بارزصدر تو تشریفهای گران
59. ۵۹گهی جامهایی چو باغ بهارگهی بارهایی چو باد بزان
60. ۶۰گهی بدرهایی پر از زر سرخگهی بردگانی چو حور جنان
61. ۶۱چو شد بیکران خدمت و فضل منچرا کم شد آن بخشش بیکران؟
62. ۶۲همی تا نباشد عیان چون خبرهمی تا نباشد یقین چون گمان
63. ۶۳ترا باد مجد و معالی مدامترا باد ملک بقا جاودان
64. ۶۴ولی ترا روی چون لاله سرخعدوی ترا چهره چون زعفران
65. ۶۵بماناد تا دامن رستخیزهمی پادشاهی در این خاندان
66. ۶۶همایونت عید و ز خوف و وعیدعدو مانده غمگین و تو شادمان