1. ۱خلاف یافت زمین و زمان ز دست فتن به پادشاه زمین و به شهریار زمن
2. ۲علاء دولت خوارزمشاه فتنه نشان که شد نهفته در ایام او نشان فتن
3. ۳ابوالمظفر ، اتسز که همت عالیش بر آسمان کشد از روی مفخرت دامن
4. ۴شده حمایت او فرق شرع را مغفرشده سیاست او شخص ملک را جوشن
5. ۵ز بهر مدحش و امرش چو خامه و چو دوات سپهر بسته میان و جهان گشاده دهن
6. ۶حریم او شده ارباب فضل را منزل جناب او شده اصحاب شرع را مسکن
7. ۷ز رأی او سپهر جلال را خورشید ز جود اوست چراغ امید را روغن
8. ۸کشیده سایهٔ انصاف او به بحر و به بر رسیده مایهٔ انعام او به مرد و به زن
9. ۹ندای حاسد او از ستار « لاتفرح »سماع ناصح او از زمانه « لاتحزن »
10. ۱۰رود سنانش در درع‌های داوودی بدان مثال که در پرنیان رود سوزن
11. ۱۱مظفرا ، ملکا ، خسروا ، ز بیدادی ببست عدل تو دست ستارهٔ ریمن
12. ۱۲ز بیم تیغ تو ، کز آهن است پیکر او به سنگ در متواری‌ست پیکرِ آهن
13. ۱۳کسی که حرز ثنای تو بر زبان راند نگرددش نکبات زمانه پیرامن
14. ۱۴خجسته سیرت تو همچو صورت تو جمیل ستوده مخبر تو همچو منظر تو حسن
15. ۱۵ز هیبت تو شجاعان کارزار جبان به مجلس تو فصیحان روزگار الکن
16. ۱۶ولی صدر ترا دهر ساخته اسبابعدوی ملک ترا چرخ سوخته خرمن
17. ۱۷به کوه از پی جود ترا زر و گوهر به باغ از پی جشن ترا گل و سوسن
18. ۱۸نموده صدر منیع ترا جهان طاعت نهاده امر رفیع ترا فلک گردن
19. ۱۹خدایگانا ، دانی : که بحر طبع مرا به وقت نظم کمین بنده‌ای‌ست دُرّ عدن
20. ۲۰بدان صفت که ترا داده‌اند ملک جهان یقین بدان که : مرا داده‌اند ملک سخن
21. ۲۱مراست نظمی چون آسمان و بل اعلی مراست نثری چون بوستان و بل احسن
22. ۲۲من آن کسم که زمانه ز جنبش افلاکبه مثل من نشود تا قیامت آبستن
23. ۲۳منم که بیت قصیده مراست از هر علم منم که صدر جریده مراست در هر فن
24. ۲۴خدای داند کندر هوای مجلس تو نصیب من چو حضور است و سِرّ من چو علن
25. ۲۵ز بهر خدمت تو فرد گشته‌ام ز تبار ز بهر حضرت تو دور مانده‌ام ز وطن
26. ۲۶خدایگانا ، من بنده را ز قهر عدو همی بسوزد جان و همی بکاهد تن
27. ۲۷سیاه گشت مرا خاطر چو بدر منیر خمیده گشت مرا قامت چو سرو چمن
28. ۲۸مرا تنی‌ست شده مبتلا به دست بلا مرا دلی‌ست شده ممتحن به دست محن
29. ۲۹اگر به یزدان بدخواه من مقر بودی ز انتقام نرفتی به راه اهریمن
30. ۳۰کلاه کبر نهادست خصم من بر سر کلاه‌دار جهانی ، کلاه او بفگن
31. ۳۱نهال فتنه نشاندست از ره کینه به دست مقتدرت خود نهال او برکن
32. ۳۲گل ثنا و دعا را بخار رنج و عنا نکرده‌اند ملوک زمانه پاداشن
33. ۳۳کنم به خاطر روشن ثنای حضرت تو که تا بود ز بد ناکسان مرا مأمن
34. ۳۴چو مرگ خواهد کایام من کند تاریک مرا چه فایده آنگه ز خاطر روشن ؟
35. ۳۵ز ناز دوست همی گشتمی ملول و کنون چگونه صبر کنم با شماتت دشمن ؟
36. ۳۶مرا مباد فراموش حق نعمت تو اگر تراست فراموش حق خدمت من
37. ۳۷همیشه تا که مبرت بود خلاف جفاهمیشه تا که مسرت بود نقیض حزن
38. ۳۸به طبع صید تو بادا زمانهٔ سرکش به طوع رام تو بادا ستارهٔ روشن
39. ۳۹علو جاه تو افزون‌تر از علو سما بقای خصم تو اندک‌تر از بقای سمن
40. ۴۰تو جاودانه بمان در میان سور و سرور که بی عنایت تو گشت سور ما شیون