1. ۱حاشا که کَشَم بَهْرِ طَرَب، ساغَرِ جَم رااز غَم چه شکایت، منِ خوکرده به غَم را؟
2. ۲هیهات کز اَیّامِ حَیاتش بِشُمارمروزی که نیابم به دل، آسیبِ اَلَم را
3. ۳زنهار که می نوشم و بیهوده بخندمتا یافته‌ام چاشنیِ زهرِ ستم را
4. ۴ای عشرتیان! این‌همه انکار ز غم چیست؟رفتم بچشانم به شما، لِذَّتِ غم را
5. ۵ذوقِ اَلَم از سینه‌یِ خونین‌جگران پُرْسکافسرده‌دلان، قَدْر بدانند اَلَم را
6. ۶آن قدر شناسم که چو شب‌ها، سِتَم و غَمسازند به سرمنزلِ من، رنجه، قدم را
7. ۷از ذوق زَنَم بوسه و بر دیده گُذارمشکرانه‌‌یِ آن پایِ غَم و دستِ سِتَم را
8. ۸از بس که چو دیرینه رفیقانِ موافقدانیم غنیمت، من و غَم، صحبتِ هم را
9. ۹زان بیم که افتد به میان، طرحِ جداییغَم، دامنِ من گیرد و من، دامنِ غَم را
10. ۱۰غم نیست اگر بَرشِکَند مَحْفِلِ عِشْرَتیارب که شکستی نرسد مَجْلِسِ غَم را
11. ۱۱یارانِ غَم‌آشام چو با هم بنشینندتا باز نمایند به هم طاقتِ هم را
12. ۱۲افتد چو به من، دور بگویند که دوراناز حوصله، افزون دَهَدَم ساغَرِ جَم را
13. ۱۳دی برد فریبِ هَوَسَم، جانِبِ گُلْشَنگفتم به صبا کز چه کنم چاره‌یِ غَم را؟
14. ۱۴حاشا که دگر، لب به شکرخنده گُشَایمآن به که کنم صَرْفِ غَمی، این دو سه دَم را
15. ۱۵از باده اگر تائِبم، از زُهْد و وَرَع نیستای آن‌که به من، عَرْضِه کُنی ساغَرِ جَم را
16. ۱۶ساقی اگرم دوست بُوَد بوسم و نوشمریزَد همه گر در قَدَحَم، شربتِ سَم را
17. ۱۷دوشینه که پنهان ز خرد بود خیالمتا یاد کنم چاره، جگرکاویِ غم را
18. ۱۸رفتم به خَرابات و چو پیرِ خِرَدَم دیددر پایِ خُم افتاده و درباخته دَم را
19. ۱۹گفتا که ز ته‌جُرعه‌یِ جَم، دل نَگُشایدبُگذار ز کَف، ساغَر و بَردار قَلَم را
20. ۲۰اوراقِ معانیت، فراموش و تو خاموشمپسند از این بیش، نگهبانیِ دَم را
21. ۲۱تاری دو سه از زلفِ عروسانِ سخن کَششیرازه کن این دفترِ پاشیده ز هم را
22. ۲۲این نغمه چو شد گوشزدِ شاهِدِ طَبْعَمبگذاشت در این عرصه، دلیرانه، قدم را
23. ۲۳گفتم، بُوَد آن بِه که به آرایشِ عنوانمَدْحی کُنَم و تُحْفِه بَرَم فَخْرِ اُمَم را
24. ۲۴آسوده یثرب شهِ لولاک، محمد (ص)کز قُرْبِ حَریمش، شَرَف افزوده حَرَم را