1. ۱دمل درآمد آن سره یار مرا به . . . ونمن بودمش بداروی آندرد رهنمون
2. ۲جائی گرفت با خطر آن بی خطر سکنسکنی فکند و کرد در آن جایگه سکون
3. ۳بیمار گشت یار نگارین من ز دردچون زعفرانش گشت رخ لاله گون
4. ۴نیزم قرار و طاقت آن درد دل نماندپیراهن صبوری کردم ز تن برون
5. ۵گفتم چه چاره سازم ای دلربای منکز درد و رنج تو دل من گشت پر زخون
6. ۶گفتا ز من برو تو بسوی طبیب شهروز وی بیار مرهم شنگرف و داخلون
7. ۷رفتم سوی طبیب و بیاوردم آنچه گفتبر . . . ون او نهادم و او خفت سرنگون
8. ۸بد ساعتی که ناله و فریاد برکشیدآه از بلای دارد و شد درد من فزون
9. ۹گفتم که داروئیست مراو هلاهلی استدیدنش بس گران و نهادنش بس زبون
10. ۱۰معجون کاف و نونی گویند مرو راآمیخته علاجش از بهر کاف و نون
11. ۱۱گفت ار گران بود چو هلاهل بود رواستبا من هر آنچه خواهی کردن بکن کنون
12. ۱۲شادان شدم چو از وی دستور یافتموندر فتاد باد ببوق من اندرون
13. ۱۳. . . ونی بگونه چون گل سوری و یاسمنچون برف قطره قطره بر او برچکید خون
14. ۱۴در نیمشی بپیش من آن . . . ون گشاده کردتا سقف خانه نور برآمد ستون ستون
15. ۱۵بسپوختم و را بحکمت و گفتم که پایدارتا من ز باد بوق رهم تو ز درد . . . ون
16. ۱۶این بد علاج داروی دمل که گفتمتگر بخردی مدار تو قول مرا زبون