1. ۱ای زپشت ارسلان خان ارسلان خان دگرملکداری را نزیبد جز تو سلطان دگر
2. ۲سایه یزدان توئی شاهی ترا زیبد به حقسایه دیگر نشاید همچو یزدان دگر
3. ۳خسرو غازی محمدبن سلیمان آنکه بودمر نهاد پادشاهی را سلیمان دگر
4. ۴از جهانداری برآسود و جهانرا گفت داناز پس من شه قدر خان را جهانبان دگر
5. ۵خسروا گردون گردان کرد خواهد تا ابدبر ثبات ملک تو هر روز پیمان دگر
6. ۶دولت و پیروزی و فتح و ظفر هر ساعتیبا تو سازند ای ملک میثاق و پیمان دگر
7. ۷شاید از اقبال و بخت تو که کیهان آفرینآفریند از پی ملک تو کیهان دگر
8. ۸ملک باب خود گرفتی باد بر تو پایداراین خود آن تست شاها هم گری و آن دگر
9. ۹تو چنان کردی به شاهی کاندر این گیتی بجزحکم و فرمان تو نبود حکم و فرمان دگر
10. ۱۰لشگر توران فرستی سوی ایران بی عددتا به ایران در، پدید آرند توران دگر
11. ۱۱هم ز ایران گر بخواهی سوی توران آوریتا به توران در، بنا سازند ایران دگر
12. ۱۲در صف کین آزمائی خسروا هر ساعتی استبازوی و تیغ ترا مردی و برهان دگر
13. ۱۳آبگون شمشیرت از شیران جنگی در مصافخون چنان ریزد که گوئی هست طوفان دگر
14. ۱۴هر که یک میدان ببیند صفحه تیغ ترااز اجل مهلت نیابد تا به میدان دگر
15. ۱۵گر زسندانها سپر سازد عدو در پیش خویشبگذرانی نیزه از سندان به سندان دگر
16. ۱۶ور سپندان بر سپندانی بود پیکان توبررباید یک سپندان بر سپندان دگر
17. ۱۷بر هر آن جائی که نگشائی دو تیر از روی حکمهست بر سوفار پیشین نوک پیکان دگر
18. ۱۸خنجرت را آب و افسان حنجر بدخواه تستخو بر این کرد و نخواهد اسب و افسان دگر
19. ۱۹چون سوار آئی به میدان در زمان آید پدیدآسمان دیگر و کین جوی کیوان دگر
20. ۲۰تیغ جانخواه تو عزرائیل را گوید بجنگکی اخی جائی نشانی ده مرا جان دگر
21. ۲۱خسروا از تو و ترکان تو ما را روزگاررستم دیگر پدید آورد و دستان دگر
22. ۲۲کرد یک دستان به دستان و فلک از ما ببردنیست بر فرزند دستان روی دستان دگر
23. ۲۳از تو ای شاه جهان وز بندگان تو جهانیوسف دیگر به ما بنمود و اخوان دگر
24. ۲۴عفو بر اخوان گمار ای یوسف کنعان از آنکتا نیارد شرم یک عصیان به عصیان دگر
25. ۲۵گر لباس عفو تو بر خلق پوشد خلق تودر همه عالم نماند هیچ عریان دگر
26. ۲۶شهر بر یعقوب دیگر شد پدیدار از تو بازتا سمرقند ترا شد نام کنعان دگر
27. ۲۷شهریارا شادمان بنشین به تخت ملک خویشتا برد منشور خانی از تو صد خان دگر
28. ۲۸سیرت و سان پدر کن با رعیت روز و شبخود ندانی شهریارا سیرت و سان دگر
29. ۲۹تا ز دوران فلک شاها جهان را دید نیستتیر و تابستان و نیسان و زمستان دگر
30. ۳۰عالم از فر تو بادا چون به نیسان بوستانعدل تو بر دوستان بادا برینسان دگر
31. ۳۱مدت ملک تو بادا بر همه روی زمینتا نباشد چرخ را امکان دوران دگر