1. ۱دهقان میر عمید صدر همایون که بختبر سر او چون همای سایه دولت فکند
2. ۲آنکه چو افشین و معن وآنکه چو سحبان و فضلدر ره فضل و هنر بنده اویند اند
3. ۳صد یک آنکو کند بر زر و بر سیم خویشگرگ درنده نکرد با رمه گوسفند
4. ۴در ره آزادگی است قول وی و فعل اوپاک ز تزویر و زرق دور ز تلبیس و فند
5. ۵کلک سبک سیر اوست از پی اصلاح ملکاز حبشه سوی روم تیز رونده نوند
6. ۶روشنی و خرمی مملکت از کلک اوستگرچه سر کلک او تیره رخست و نژند
7. ۷ای زتو در باغ فضل سرو هنر سرفرازوز تو شده نخل جهل سرزده و بیخ کند
8. ۸بهره ورند از سخات اهل صلاح و فسادزاهد و عابد چنانک مفلس و قلاش و رند
9. ۹کف جواد تو چون ابر بهار است راستزوزده بر شوره زار ژاله چو بر کشتمند
10. ۱۰آمد فصل بهار و آمدنت را بباغاز گل و سبزه فکند مفرش قال و پرند
11. ۱۱بر گل نو زندباف مطربی آغاز کردخواند بالحان خوش نامه پازند و زند
12. ۱۲قاعده بزم ساز بر گل و لعلی نبیدکز سفرت سوده شد نعل کمیت و سمند
13. ۱۳باد بهاری اگر بر تو گل افشان کندجز بسر آستین جای مروب و مرند
14. ۱۴مطرب بزم تو باد آنکه کند از فلکزهره نشاط زمین تا شود او را لوند
15. ۱۵خصم تو چون شمع باد بر گذر تند بادبر کف تو چون چراغ باده انگور بند
16. ۱۶باده بخور روز و شب از کف سمین برانشاد بزی سال و ماه با صنم نوشخند