1. ۱ای فلک سوخته داده بر کف تاجهیچ نیکی ز تو نداشته ماج
2. ۲بخت نیکت چو بچه ماج دهاندر نهاده بآستان تو ماج
3. ۳دل اعدات در تنوره غمچو بخاکستر اندرون کوباج
4. ۴رخ احباب تو طری چون گلخوش و شیرینتر از گلاب و کلاج
5. ۵چشم بد خواه تو خلیده بخارهم بر آنسان که سیخ در تیماج
6. ۶دولت از خاج گوش بنده توبنده را حلعه در کشیده بخاج
7. ۷هر مرادی که داری اندر دلبتو آید چو کوز در معلاج
8. ۸آن رسیده بجان دشمن توکه ز عریر علاء دین و قماج
9. ۹منم آن شاعری که شعر منستحب بی قیل و قال و بی مج و ماج
10. ۱۰گفته من حلالزاده طبعنبوم مرخسوک را بازاج
11. ۱۱شعرائی کم آرزو کم قیمتاز در مصر تا حد طعماج
12. ۱۲از همه شاعران منم افصحهمه را از منست بر سر تاج
13. ۱۳همچو من شاعری بجد و بهزلنیست در روم و خلخ و قیجاج
14. ۱۴قدر من بنده خود بود مجهولقدر دانی بدی بگیتی کاج
15. ۱۵تا نهد فرق خار را از گلبید را تا دهد تمیز ز کاج
16. ۱۶نیست غیر از عطای خواجه دگردرد فقر مرا دوا و علاج
17. ۱۷صاحبا ایکه در سخا و سخنبستانی ز معن و حسان باج
18. ۱۸به سخا و بزرگواری خویشنگذارم به دیگری محتاج