1. ۱تا مرا بر رخ خوبت نظر استدلم آسوده ز هر خیر و شر است
2. ۲مکن از عشق مرا منع که عشقسیره و عادت نوع بشر است
3. ۳نه همین بوس و کنار از تو خوهمکه جز اینم به تو کار دگر است
4. ۴کاسه و کیسه‌ام از دور فلکاین تهی از می و آن یک ز زر است
5. ۵شمع بزم دگرانی و مراز آتش دل به سر اندر شرر است
6. ۶گر تو بیدادگری جانا مندادخواهم ملک دادگر است
7. ۷ملک عادل آن شمس ملوککه ز انجم سپهش بیشتر است
8. ۸عدد ذرهٔ خورشید فلککمتر از لشکر آن باهنر است
9. ۹هر که بر درگه او برد پناهایمن از فتنهٔ دور قمر است
10. ۱۰هست آن نخل به بستان جهانکه سخا و کرمش برگ و بر است
11. ۱۱آن نهالی‌ست عدویش به زمینکه تهی از بر و برگ و ثمر است
12. ۱۲در شجاعت به علی می‌ماندعدل او گویی عدل عمر است
13. ۱۳خطر و جاه مر او را باشددشمن جاه وی اندر خطر است
14. ۱۴اثر خشم وی و لطف وی استهر چه در گیتی نفع و ضرر است
15. ۱۵دوستش را به جنان باشد جایبه سقر دشمن او را مقر است
16. ۱۶آن جهان نیست جحیم او را جایکاین جهان نیز برایش سقر است
17. ۱۷گرد آفاق جهان خسرو ماسال و مه همچو قمر در سفر است
18. ۱۸عدل او گرد جهان می‌گردداگر او خود به سفر یا حضر است
19. ۱۹مدحش ار چند مطول گویمباز چون می‌نگرم مختصر است
20. ۲۰مهر آن شاه گزین گر که تراآرزوی شرف و جاه و فر است
21. ۲۱بنده‌اش باش که در بندگی‌اششاهی گیتی کمتر اثر است
22. ۲۲خطر و جاه اگر می‌خواهیخدمتش مایهٔ جاه و خطر است
23. ۲۳تا جهان است جهاندار بودزآن که او خسرو عالی‌گهر است
24. ۲۴خسروی در خور بدگوهر نیستاوست خسرو که به گوهر سمر است