1. ۱قصه ملک سلیمان دی بخواندم در سیرراست همچون قصه دوش من آمد سربسر
2. ۲کامدندم دو پری پیکر پسر مهمان چنانکخاتمی بودی دهان هر یک از لعل و شکر
3. ۳تا بدو پیکر برآمد روشنی در تیره شباز جمال و چهره آن دو پری پیکر پسر
4. ۴همچو مرغان در هوا بر روی گردون اختراناز برای سایه داری در فکنده پربپر
5. ۵چند ازین ریش آوران با چند دیوان گرد بامخفته بی بالین یکایک سربزیر و . . . ن زبر
6. ۶غلت غولی میزدندی همچو غولان هر سویجامگی حلاج و درزی موزه دورو کفشگر
7. ۷جنگ مار و خارپشت آغاز کرده یک گروهمار آنرا خارپشت این همی خائید سر
8. ۸یک گره نظار گشته جنگ را در زیر دلقچون کشف از زیر کاسه خیره بیرون می نگر
9. ۹همچو آصف بود اندر صف ایشان زیرکیرأی ما افتادش از تدبیر و فرهنگ و هنر
10. ۱۰با پری و دیو و مرغان و اصف و خاتم همیدیده سلمانی بچه خود را سلیمان دگر
11. ۱۱نخوت ملک سلیمان رسته شد در شعر منهر زمان مالج من پخته تر و من خامتر
12. ۱۲آرزوی تخت و باد آمد که بردند مرادر غدا و در عشا هر روز یکماهه سفر
13. ۱۳کاندر آمد باد و چون تخت سلیمان برگرفتجای خواب ما همی یک نیزه تا بالای سر
14. ۱۴گرنه باد بوق من کم گشته بودی بیم بودباد بردی مرمرا با کودکان وقت سحر
15. ۱۵مرمرا با جمله همخوابان من زان جایگاهخواست تا برتر برد با خویشتن گفتم اگر
16. ۱۶باد بشناسد که من دیوم سلیمان نیستمرنج من گردد هبا امید من گردد هدر
17. ۱۷گر همه یکساله رهمان برده باشد بفکندنه زمن یابد نشان کس نه زیارانم خبر
18. ۱۸باد را گفتم که بادا اینچنین تندی مکنگر مرا فرمانبری یکساعت این فرمان مبر
19. ۱۹باد سردی کردن آغاز بد با تندی چنانکگفتم از دوزخ نشان ز مهریر آمد مگر
20. ۲۰تا بدو گفتم که مسخرگی همی کردم بلیمن سلیمان نیستم سلمانم از من درگذر
21. ۲۱چاکر عین دهاقینم که هست از قدر و جاهنایب صدر اجل والاصفی دین عمر
22. ۲۲چاکر عین دهاقین را زبر پوشیدنیگر قبائی بودی از صرصر نیفکندی پسر
23. ۲۳وان قبائی را کجا دهقان سپهسالار دادغرق شد با بخیه و با مردورزی و استر