1. ۱ایا فراق تو دردی که وصل تو درمانبکوی وصل سرای فراق را دربان
2. ۲فراق روی تو دردی فکنده بر دل منکه جز بدست وصال تو نیستش درمان
3. ۳مرا ز وصل تو هجر آمد و بهجر تو وصلبهم بدل شده باد این وصال و این هجران
4. ۴فراق و وصل تو وصل و فراق من جستندکه دادشان بسوی تو چنین درست نشان
5. ۵تو دور از من و غمهای تو بمن نزدیکتو شاد بی من و من بی تو با غم و پژمان
6. ۶ز فرقت لب مرجان شکر آگینتبجان رسیدم کار و بلب رسیدم جان
7. ۷چو شکرم بگذار اندر آب دیده خویشچگونه آبی آبی بگونه مرجان
8. ۸نشاط دیدن روی تو باشدم یکرویدگر مدایح خوانم بمجلس دهقان
9. ۹تن مکارم و احسان و جود و مایه فضلستوده عین دهاقین و مفخرا عیان
10. ۱۰ستوده شان و نکوسیرت احمدبن علیکه چون علی است سیرت چو احمدست بشان
11. ۱۱بشأن و سیرت و آیین مردمی کردنهمه جهانرا دعویست مرو را برهان
12. ۱۲ورا خدای جهان گوئی از عدم بوجودبجود و مردمی آورد نزد خلق جهان
13. ۱۳بهیچ نوع زانواع جود و فضل و هنرکزان ستایش و آرایش است بر انسان
14. ۱۴بصد هزار یک او بصد هزاران سالپدید نارد افلاک و انجم و ارکان
15. ۱۵سران همه صدفند اوست همچو لؤلؤ برمهان همه خزفند اوست همچو گوهر کان
16. ۱۶وی آفتاب کمالست بر سپهر شرفکه بی کسوف و زوالست و آفت و نقصان
17. ۱۷ویست در سر جاه و خطر بسان خردوی است در تن فضل و هنر بجای روان
18. ۱۸نیافرید ملک همچنو بسیصد قرننیاورید فلک همچنو بصد دوران
19. ۱۹عنان مرکب انعامش از برگردونطناب رایت اقبالش از بر کیوان
20. ۲۰مدیح او نتوانم تمام گفتن اگرمرا بشاعری اندر چو عنصریست توان
21. ۲۱بیک زبان نتوانم بکام خویش رسیداگر برآید بر کام من هزار زبان
22. ۲۲بهر ستایش کورا تمام بستانمازآن ستوده فزونتر بود بصد چندان
23. ۲۳ستوده شعر من آمد بمدح مجلس اوچو در محمد مختار گفته حسان
24. ۲۴ایا رونده بکاشان بگیر مدحت منبهر کجا که خداوند من بود برسان
25. ۲۵زمین ببوس و یکی خدمتی نخست از منبر اوئی ده و گو این قصیده را برخوان
26. ۲۶بگوی (که سوزنی) از آرزوی خدمت تونحیف گشت بمانند سوزن کمسان
27. ۲۷بگو که ای سر صدر زمانه افزونستنشاط خدمت تو در دلش زمان بزمان
28. ۲۸اگر ضمان کنی آنجا بخدمت آید هستز تو اشارت و از بنده بردن فرمان
29. ۲۹همیشه تا که ندید است کس درین عالمزمین ساکن و گردنده چرخ را یکسان
30. ۳۰عدوی دولت تو خوار باد همچو زمینبگرد روی زمین همچو چرخ سرگردان