1. ۱هست قد یار من سرو خرامان در چمنبر سر سرو خرامان ماه تابانرا وطن
2. ۲بلکه خدو قد آن زیبا صنم را بنده امماه تابان بر فلک سرو خرامان در چمن
3. ۳نارون بالا بتی بر نارون خورشید و ماهناروان لب لعبتی در ناروان شهد و لبن
4. ۴در کنار من بود تا در کنار من بودشهد و شیر و ناروان و ماه و مهر و نارون
5. ۵اهرمن زلفی که دارد دین یزدان بر دو رخدین یزدان را بیاراید بکف اهرمن
6. ۶برهمن پیش صنم خود را بآتش برنهدعشق آن دلبر صنم گشت و دل من برهمن
7. ۷تا نهان شد یوسف چاهی نگارین مرایوسف اندر روی پیدا گشت و چاه اندر ذقن
8. ۸در غم آن لعبت یوسف جمال چه زنخشد دلم درمانده چون یوسسف بچاه بی رسن
9. ۹همچو کز خورشید مشرق سایه دامن درکشددامن از من درکشد آن ماه یغما و ختن
10. ۱۰زلف بی آرام او پیرایه مهر است و ماهچشم خون آشام او سرمایه سحر است و فن
11. ۱۱کی بود کز زلف او آنسان که قطران فال ردمشک پیمایم ز کیل و غالیه بخشم بمن
12. ۱۲هست بوی زلف او خوشتر از آن کاندر بهاربروزد باد سحر بر تازه برگ یاسمن
13. ۱۳هست بوی زلفش از خلق خوش میرجلیلناصر الدین خسرو آل نبی و بوالحسن
14. ۱۴آن محمد ابن احمد ابن احمد کز شرفعالم حمد است و خلق اوست محمود و حسن
15. ۱۵آنکه تا اندر جهان دینار و تیغ آمد پدیددر جهان نامد چنو دینار بخش و تیغ زن
16. ۱۶تا کند آزادگانرا بنده احسان خویشرادی و آزادگی دارد ره و رسم و سنن
17. ۱۷تا عقاب عدل او اندر هوا پرواز کرداز جهان سیمرغ وار آواره شد ظلم و فتن
18. ۱۸در میان آتش کین روز حرب و کار زارخصم او چون مرغ باشد رمح او چون بابزن
19. ۱۹چون ز بازو سیف جان انجام را بالا کندپیش او صد خصم باشد همچو سیف ذوالیزن
20. ۲۰مجلس آراید ببزم و لشکر آراید برزمگشته اهل مجلس و لشکر بدو بر مفتتن
21. ۲۱در جهان تا مجلس و لشکر پدیدار آمده استمجلس آرائی نیاید همچو او لشکر شکن
22. ۲۲ای خداوندی که اندر جمله روی زمیندوست انگیزی نیامد همچو او دشمن فکن
23. ۲۳دوستان و دشمنان دولت و جاه تراحلم و خشم تست باغ دولت و داغ محن
24. ۲۴مربنات النعش را ماند سخن در طبع مرداز برای مدح تو آید فراهم چون پرن
25. ۲۵زانکه در سر و علن داری سخندانرا عزیزگردد اندر مدح تو سر سخندانان علن
26. ۲۶عنصری بایستی اندر مجلس تو شعر گویمن که باشم در جهان یا خود چه باشد شعر من
27. ۲۷بس فروتن سروری یا خویشتن بین مهتریسرور اهل زمینی مهتر اهل زمن
28. ۲۸تلخی گوش از شنیدن مدح تو گردد عسلصف دندان گاه گفتن رشته در عدن
29. ۲۹گر نه از بهر شنود و گفت مدح تو بدیآدمی را نافریدی ذوالمنن گوش و دهن
30. ۳۰طبع من گنج گوهر بگشاید اندر مدح توگنج گوهر را نباشد هر قبول تو سمن
31. ۳۱از قبول خدمت تو سرفرازم چون سپهرخویش گردم با طرب هنگامه کردم با شجن
32. ۳۲آفتاب دولت تو گر بتابد بر سرمچون درخت بارور گردم من از جان و زتن
33. ۳۳تا قیام الساعه در اقبال و در دولت بودهر که اندر سایه تو ساعتی گیرد سکن