1. ۱مرا خدای بمدح خدایگان گفتنتوانگری سخن داد تا توان گفتن
2. ۲اگر توانگر زرو درم شوم چه عجبهم از مناقب و مدح خدایگان گفتن
3. ۳کجا توانگری من بود ز در سخنکجا توان سخن از گنج شایگان گفتن
4. ۴بمدح شاه سخندان بر احتراز بومززحف و حشو و ز ایطا و شایگان گفتن
5. ۵درین جهان بجز از علم غیب علمی نیستکه او نداند و نتوانش غیبدان گفتن
6. ۶غذای شاه سخندان ز مدح شاه بودکه راست برگ تبرک غذای جان گفتن
7. ۷زبان بشرکت دل مدح پادشا گویدز دل تفکر مدح است و از زبان گفتن
8. ۸بود نسیم گل کامگار در نفسمبگاه مدح شهنشاه کامران گفتن
9. ۹شه مظفر تمغاج خان که از ملکانورا توان ملک افراسیاب خان گفتن
10. ۱۰وراست لایق جمشید ملک روی زمیناز او توان بنمودار داستان گفتن
11. ۱۱قضا سنان و قدر خنجری که به داندجواب خصم خود از خنجر و سنان گفتن
12. ۱۲بساط عدل بگسترد در بسیط جهانکزان بساط جهانرا توان جنان گفتن
13. ۱۳همای عدل ملک استخوان ظلم خوردشود چو طوطی و شکر باستخوان گفتن
14. ۱۴ز عین عدلش زای زبان حال جهانچو ها گره شود از کاف کاروان گفتن
15. ۱۵بعهد شاه جهان از زبان حال جهانتوان ز بی ضرری گرگ را شبان گفتن
16. ۱۶دروغ راست نمایست در ولایت شاهز یک شکم بره با گرگ تو امان گفتن
17. ۱۷خدایگانا بخت کسی که نام تو گفتشود چو نام تو مسعود هم در آن گفتن
18. ۱۸بدین سید آخر زمان که ممکن نیستبجز ترا ملک آخر الزمان گفتن
19. ۱۹تو پاسبان ز خدائی ببندگان و رواستبدین و شرع ترا نیز پاسبان گفتن
20. ۲۰پر است در خور و کسرا بجز تو در خور نیستنعیم بی محن و سود بی زیان گفتن
21. ۲۱برزم و بزم تو بر شعر سوزنی مانددقیق معنی چون تار ریسمان گفتن
22. ۲۲همیشه تا بجهان خسروی تواند بودبجز ترا نتوان خسرو جهان گفتن
23. ۲۳جهان بکام تو باد و تو باد با خسرومباد ملک ترا آخر و کران گفتن
24. ۲۴بقا دهاد ترا کردگار عز و جلبر این دعا سزد آمین بجاودان گفتن