1. ۱بشاعری پدر خویش را نه فرزندماگر نه معتقد مجلس خداوندم
2. ۲سپهر جاه علی افتخار دین که ز فخرچو شیعه مذهب خود را بران علی بندم
3. ۳همه مناقب او گویم و مدایح اوبه شاعری چو سخن بر سخن بپیوندم
4. ۴قصیده باشد فرزندم شاعر و نخواهمکه جز به مدحت او باشد آنچه فرزندم
5. ۵هر آن قصیده که آنرا جز او بود ممدوحچو خوانده گشت بر این گریم و بر آن خندم
6. ۶به چند روز که مانده است بنده پرور باشکه من ز سالی روزی به عمر خرسندم
7. ۷به مهتری دگری نیست مثل و مانندتبه شعر اگر دگرانند مثل و مانندم
8. ۸به خدمت تو در است اصل نیک بختی منکه از درخت ثنای تو برگ و بر کندم
9. ۹ستایش تو کنم خویشتن ستوده بُوَمکه رخت بخت به ناجایگه نیفکندم
10. ۱۰به شصت و هشت رسیده است سال عمرم و هستمه رسیده ز ره بستر و قزا کندم
11. ۱۱به حق نان و نمک عاجزم ز نان و نمکز نان ایشان بر دل نمک پراکندم
12. ۱۲به آرزو برسان تا به آرزو برسیکه من به خط شریف تو آرزومندم
13. ۱۳بسان نخشب خطی نویس تا برسدکه من به خدمت صدر تو در سمرقندم
14. ۱۴به شعر ترفند ار ترف بودم و ترخینبه پند و حکمت اکنون چو شکر و قندم
15. ۱۵به پند و حکمت پیرانه سر به دولت توبود که محو شود شعرهای ترفندم
16. ۱۶ز پند و حکمت من باد سال عمر تو بیشز صد هزار فزون باد حکمت و پندم
17. ۱۷به حسب گوئی سحر حلال در ره شعرچنان نمایم کز نای و از دماوندم
18. ۱۸به زند ماند طبعم جهنده آتشعدوت سوخته بادا ز آتش زندم
19. ۱۹بلند گوش خری میزنم که جو نخوردبه . . . ون خر سر خمخانه . . . ایه دربندم