1. ۱ای حسام دگر از گوهر والای حسامملک کامروا بر علمای اعلام
2. ۲سیف و برهان و حسام از تو بنازند که توخلف صالحی از سیف وز برهان و حسام
3. ۳اگر اسلاف تو در دار سلامند مقیمهر مقامی که بوی هست بتو دار سلام
4. ۴شد ره دار سلام آن سپرد در عالمکه وی آید بر تو تا بروی تو بسلام
5. ۵دیده روح الامین سرمه کند خاک رهیکه بران مرکب میمون تو بگذارد گام
6. ۶فرخ آنشهر که کردی تو بدان شهر نزولخرم آن خانه که کردی تو در آن خانه خرام
7. ۷نخشب ای صدر باقبال خرامیدن تومکه شد از شرف و مدرسه چون بیت حرام
8. ۸تا درین مکه و این بیت حرامی از رشکنیست آن مکه و آن بیت حرم را آرام
9. ۹توئی آن صاحب صدری که بتو صاحب شرععلم شرع خود افراخته دارد مادام
10. ۱۰بی نیازان را در شام بد آنرسم که چونخانه پر زر شد بر بام زدندی اعلام
11. ۱۱بی نیازی بنمائی تو و گر ننمائیعلم علم ترا عرش بود گوشه یام
12. ۱۲هر چه در روی زمین هست یکی ناموریکه بدو شرع رسول قرشی گیرد نام
13. ۱۳همه شاگرد و غلام پدر و جد تواندوانکه زین زمره برونست ندانم که کدام
14. ۱۴کس نظیر تو روا نیست بمیدان نظرکه روا نیست نظیر پسر خواجه غلام
15. ۱۵هرکه دعوی اقامت کند اندر ره دینتا غلام تو ندانند بخونیدش نام
16. ۱۶هر که بر نکته تو لام لم آرد بزبانلام الف ورا زبانش بشکافد در کام
17. ۱۷داد مرطبع ترا قوت احیای سخنآنکه او دارد و بس قدرت احیای عظام
18. ۱۸چون سخن در نظر از لفظ تو اندام گرفتبعدم باز رود خصم تو اندام اندام
19. ۱۹نارد ایام ترا مثل و عدیل اندر شرعکه حسام شده را باز نیارد ایام
20. ۲۰طمع از مثل و عدیل تو بباید برداشتچو حسام نظرت آخته گردد ز نیام
21. ۲۱تو کریم بن کریمی و تواضع کردنهست رسم و سیر عادت ابناء کرام
22. ۲۲این تواضع که تو کردی بحق فخرالدینکه برون آمدنی نیست ازین عهده وام
23. ۲۳هرگز اندر دل فخرالدین این هم نبودکه رسد از تو بزرگیش بدین استحکام
24. ۲۴یار شاهنشه دنیا بدو میهمان عزیزعذر و تقصیر پذیرفت بفضل از خدام
25. ۲۵تو که شاهنشه دینی ز ره فضل و کرمعذر بپذیر که زیبد ز تو فضل و اکرام
26. ۲۶میزبان تو بجانست و بدل فخرالدینجان و دل بهره تو نان و نمک بهره عام
27. ۲۷تا بود شمس فلک نور ده ماه و نجومتا نینجامد دور فلک آینه فام
28. ۲۸شمس اسلام توئی درس تو بر ماه و نجومدادن تو ز تو هرگز نپذیرد انجام
29. ۲۹هر مرادی که ترا دینی و دنیائی هستآن مراد تو محصل شده بادا و تمام