1. ۱هر که را آرزوی زن باشددشمن جان خویشتن باشد
2. ۲خوردن او بود غم و غصهتا ورا روح در بدن باشد
3. ۳خویش را بی غم آن زمان بیندکه تنش خفته در کفن باشد
4. ۴بسته محنت زمانه شودشهره جمله انجمن باشد
5. ۵گر تو خواهی که این دل و جانتهمچو گل تازه در چمن باشد
6. ۶زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
7. ۷زن اگر هست دختر قیصرای برادر به سوی او منگر
8. ۸زن درین روزگار هست بلااز بلاکن تو ای عزیز خطر
9. ۹گر ترا قلتبانی است هوسدختری را بخواه با مادر
10. ۱۰تا بیاموزد این زمان از ویشرط محبوب داشتن دختر
11. ۱۱با تو گویم دوای این بشنواز من خسته و بکن باور
12. ۱۲زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
13. ۱۳چون زنی را بخواستی ناگاهدر غم و غصه بعد از آن میکاه
14. ۱۴سر خود را نمی کنی بالاچون ترا دید در سرا ناگاه
15. ۱۵چون تو رفتی از آن سرا بیروندر پس در دوید و بر سر راه
16. ۱۶چشم بنهاده تا که می آیداندر آن کوچه از سفید و سیاه
17. ۱۷این سخن را به گوش جان بشنواز من امروز خواجه بی اکراه
18. ۱۸زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
19. ۱۹رفت با وعظ و یار می جویدتازه بوس و کنار می جوید
20. ۲۰از زنانی که دیده اندر اوعظبی تو مغز حمار می جوید
21. ۲۱چون به دست آورید مقداریفرصت و وقت کار می جوید
22. ۲۲سیمنون می کند طلب دیگراز تو آن زهر و مار می جوید
23. ۲۳چون بپخت او و تو بنوشیدیاز تو گشت بهار می جوید
24. ۲۴زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
25. ۲۵مرد، بر خیز تا بهار کنیمروی خود سوی لاله زار کنیم
26. ۲۶غوژه ای نیست این زمان موجودما چه سازیم و خود چه کار کنیم
27. ۲۷پنج روزی کنیم باهم عیشکار آن گاه اختیار کنیم
28. ۲۸رفت آن مردک و خری بخریدچست خاتون خود سوار کنیم
29. ۲۹دو خر و یک زنی روان گشتندسوی صحرا که ما بهار کنیم
30. ۳۰زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
31. ۳۱زن چو صحرا بدید و گشت بهارساعد خویش دوش بسته نگار
32. ۳۲چادر خود روان به شوهر دادکز برای من این نگه می دار
33. ۳۳مردکی دیگرش چو دید چناندل ازو برد آن زن مکار
34. ۳۴در پی شان روان شد او از دورمی کند آن، نگاه در دلدار
35. ۳۵زن به آن یار تازه شد بر کوهمنتظر ایستاده این دو حمار
36. ۳۶زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
37. ۳۷بازگشتند جانب خانهمرد مسکین حمار میرانه
38. ۳۸از پی شان روان شده چون باداز سر کوه مرد بیگانه
39. ۳۹زن استاد چون به خانه رسیدمرد درویش خود چه می دانه
40. ۴۰ساخت او را به حیله اندر خوابیار را برد جانب خانه
41. ۴۱بشنو از من اگر ترا عقل استاین سخن را که هست رندانه
42. ۴۲زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
43. ۴۳که تو خواهی که زن شود خشنودغافل از وی دمی نشاید بود
44. ۴۴خوش در و بند در دل شب تارخواجه آشفته وار خواب آلود
45. ۴۵چو به چنگ تو اوفتد هر شبمی زن و می نواز همچون عود
46. ۴۶از تو یک لحظه ای شود راضیاز نهادش اگر بر آری دود
47. ۴۷گر نداری تو قوت این کارباید از من نصیحتی بشنود
48. ۴۸زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار
49. ۴۹بشنو از صوفی پریشان حالباش اندر زمانه فارغ بال
50. ۵۰از زنان خود وفا محال بودگر بجویی تو هست امر محال
51. ۵۱من زن با وفا ندیدم پارعجب است این اگر بود امسال
52. ۵۲نیست در دین عورتان کاملگر پدر خوانده نیست در دنبال
53. ۵۳پارسا آن زنی بود امروزکه در آن نیست هیچ حسن و جمال
54. ۵۴زن مخواه ای عزیز من زنهاروقنا ربنا عذاب النار