1. ۱گفتم به دل که از سخن خوش چه خوشترستگفتا حدیث دوست که خوشتر ز شکر است
2. ۲هر جا حدیث دوست به نیکی عیان شوداز عطر آن حدیث دل و جان معطر ست
3. ۳باشد رکیک هر چه دوبارش کنند یادالا حدیث دوست که غیر مکررست
4. ۴دانی و گر نه با تو بگویم که دوست کیستالله و مصطفی و دگر دوست حیدرست
5. ۵گفته است مصطفای معلای مجتبیمن شهر علمم و علی آن شهر را درست
6. ۶بر اولیا مقدم و بر انبیا قریبزوج بتول و باب شبیر است و شبرست
7. ۷در گاهواره مار سیه را دو پاره ساختزان روز باز در عربش نام حیدرست
8. ۸چندین هزار قلعه کفار را شکستزآن کمترینه قلعه مشهور خیبرست
9. ۹مهر علی است در دل ما همچو جان جهانبر اولیاء امت احمد چو سرورست
10. ۱۰تا کرده و صف رنگ علی گل به بوستانزان روز باز بین که دهانش پر از زر ست
11. ۱۱ما را چه غم ز تشنگی روز رستخیزآن شاه چون که ساقی آن حوض کوثر ست
12. ۱۲آن را که هست در دل از آن شاه کینه ایبی شک حرام زاده و ناپاک مادرست
13. ۱۳در شان اوست آمده امروز«هل اتی»از آسمان به عالم و این خود مقررست
14. ۱۴ای خارجی تو قدر علی کی شناختیخواب شریف او به عبادت برابر ست
15. ۱۵دانی که کی است آن که به دشمن بداد سرآن شهسوار چابک میدان محشر است
16. ۱۶یعنی علی است آن اسدالله غالبابشنو به گوش جان زمن این را که در خور ست
17. ۱۷نام شریف او که بود مرهم دلمبر جان خارجی بنگر همچو خنجرست
18. ۱۸از هیبت سیاست آن ذوالفقار اوتا روز حشر و لوله در جان قیصرست
19. ۱۹ای توتیای دیده من خاک پای توتاج سرم ز خاک کف پای قنبرست
20. ۲۰مدحش خدای گفت به قرآن و مصطفیچون ملک دین به یمن قدومش مسخر ست
21. ۲۱بحر علوم و کان سجا و شجاعت استمفتی جن و قاضی باز و کبوترست
22. ۲۲در چشم همتش دو جهان کمتر از خسیبر درگهش هزار چو قیصر قلندرست
23. ۲۳ای شهسوار دین نظری کن به حال منکز محنت زمانه مرا دل مکدرست
24. ۲۴دست عنایتی به سر این فقیر مالچون کمترینه، بنده مسکین این درست
25. ۲۵گشته غریق بحر غم ای شاه اولیادستش بگیر از کرم این دم که مضطرست
26. ۲۶در آخر زمانه فتادیم چون کنیموین چرخ دون نواز ببین سفله پرور ست
27. ۲۷آماده کرده محنت و غم از برای منگوید که نوش کن تو که روزی مقدرست
28. ۲۸عیش و طرب به مردم ناجنس می دهدکین قوم را عطای من امروز در خورست
29. ۲۹جور زمانه چند کشم یا امیر، منگوش فلک ز ناله و فریاد من کر ست
30. ۳۰وقت است اگر نظر کنی ای شاه اولیابر صوفی شکسته که چون خاک این در ست
31. ۳۱یارب به حق و حرمت این پنج فرق پاککز بوی و مویشان همه عالم معطرست
32. ۳۲کز غم خلاص کن دل بیچاره مراچون در دو کون لطف تو ای دوست بر سر ست
33. ۳۳باری است بر دلم که مرا نیست تاب آندانی که چیست گفتن آن بس مکررست
34. ۳۴دانای درد سینه مجروح من تویییارب به لطف خویش دواکن که در خورست
35. ۳۵آمد ندا ز عالم غیبم که در خورستکای مستمند وقت مداوا مقدرست
36. ۳۶آید کسی که از اثر لطف و رای اوروی زمین ز نام شریفش منورست
37. ۳۷گشته است در جهان سبب امن و عافیتخاک درش کنون شرف تاج هر سرست
38. ۳۸سلطان حسین خوان که زمان عدالتشبر طاعت مقرب پاکان برابرست
39. ۳۹چندان بدار بر سر خلقان این جهانکین قرص آفتاب به مینا منورست
40. ۴۰از یمن همتی که علی داشت بر حسینملک هرات و جمله جهانش مسخرست
41. ۴۱شاها گرفتن تو جهان را به ضرب راستاز ضرب تیغ نیست که از جای دیگر ست
42. ۴۲از روح مصطفی و علی و حسین داناین دولت شریف تو و این مقررست
43. ۴۳ارکان دولتت چو در آیند در مصافهر یک زهمت تو به رستم برابرست
44. ۴۴بحر محیط و قلزم وعمان و هر چه هستدر پیش همت تو قلیل و محقرست
45. ۴۵گردن کشی که سر به فلک سود روح اوپیش رکاب و زین تو امروز چاکرست
46. ۴۶شد کوکب سعید چنین نحس ناگهاناینها زچرخ نیست که از نرد داورست
47. ۴۷بگشای چشم عبرت و فرصت شمار عمراین دم که دولت تو به عالم مظفرست
48. ۴۸در عدل کوش و حاجت درمانده ها بر آرچون حاجت تو نیز بر الله اکبر ست
49. ۴۹با خود نبرد جز عمل و نام نیک کسبشنو به گوش جان ز من این را که در خور ست
50. ۵۰یارب بدار دولت و ارکان دولتشچندان که این سپهر پر از رفعت و فرست
51. ۵۱صوفی دعای دولت او گوی روز و شبچون بی غرض دعای فقیران موثرست