شاعر کلاسیک

وفایی شوشتری

۱۲۴۵–۱۳۴۲ ق.شوشتر

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده و پس از آن به کوشش مهدی آصفی در سال ۱۳۷۸ شمسی بازنشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار وفایی شوشتری

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۲۶ اثر

شمارهٔ ۱

بسته‌ام باز، به پیمانهٔ می پیمان را • تا ز پیمانهٔ می تازه کنم ایمان را

شمارهٔ ۲

به روی خوب تو دیدیم روی خوب یزدان را • به کفر زلف تو دادیم نقد ایمان را

شمارهٔ ۳

ساقی ز ماه چهره بر افکن نقاب را • در ماهتاب سیر، بده آفتاب را

شمارهٔ ۴

به سر زلف تو گر جز تو مرا یاری هست • یا به جز زلف توام رشتهٔ زنّاری هست

شمارهٔ ۵

دل زاهدان فریبد لب لعل پر فریبت • که نماند هیچ کس را، به جهان سر شکیبت

شمارهٔ ۶

ره از همه جا بسته ولی راه تو باز است • عالم همه را بردر تو روی نیاز است

شمارهٔ ۷

تاجر عشقم و عشق تو مرا، در بار است • بین به چشمم که زهجر تو چسان دُر بار است

شمارهٔ ۸

گیرم نبود نای سرچنگ سلامت • چنگ ار نبود مرغ شباهنگ سلامت

شمارهٔ ۹

تا که ابروی ترا، با مژگان ساخته‌اند • بهر صید دل ما تیر و کمان ساخته‌اند

۱۰

شمارهٔ ۱۰

کسی گوی سعادت از میان بُرد • که در عالم غم بیچارگان خورد

۱۱

شمارهٔ ۱۱

دل چو به زلفت اسیر دام بلا شد • خون شد و فارغ ز قید چون و چرا شد

۱۲

شمارهٔ ۱۲

لعل شکر افشانم گفتا نمکین باشد • گفتم نمکم گفتا حقّ نمک این باشد

۱۳

شمارهٔ ۱۳

ناظران رخت ای ماه مقیم حرمند • خادمان حرمت جمله ملایک خدمند

۱۴

شمارهٔ ۱۴

عشّاق اگر لقای ترا آرزو کنند • باید ز خون خویشتن اوّل وضو کنند

۱۵

شمارهٔ ۱۵

خطّت دمید و لعل تو مستور می شود • صد حیف از این شکر که پر از مور می شود

۱۶

شمارهٔ ۱۶

حُسنت چو عشق من همه ساعت فزون شود • تا منتهای کار ندانم که چون شود

۱۷

شمارهٔ ۱۷

گنه بر دل نهی آنگاه می گیری به تقصیرش • چو بگرفتی به تقصیرش نهی تهمت به تقدیرش

۱۸

شمارهٔ ۱۸

یکدم از زیر نقاب ای ماهرو بنما جبین • تا زکف خورشید را آئینه افتد بر زمین

۱۹

شمارهٔ ۱۹

تا بدان زلف سیه دست تمنّا زده‌ایم • خویش را، بر سپهی با تن تنها زده‌ایم

۲۰

شمارهٔ ۲۰

هر مثل کز دهنت ای بت زیبا زده‌ایم • گر به جز هیچ مثالی زده بی‌جا زده‌ایم

درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود.

از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده و پس از آن به کوشش مهدی آصفی در سال ۱۳۷۸ شمسی بازنشر شده است.

آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۷۵

شعر در دیوان

۲۶

غزلیات

۴۰

رباعیات

قطعات