شاعر کلاسیک

امیر شاهی سبزواری

۷۸۵–۸۷۵ ق.سبزوار

اَمیرْ شاهیِ سَبزِواری متخلص به «شاهی» با نام و نسب کامل‌تر «آق ملک پسر ملک جمال‌الدین فیروزکوهی سبزواری» (زاده ۷۸۵ هجری قمری در سبزوار - درگذشته به ۸۵۷ قمری) از شاعران دورهٔ تیموری است که در خوشنویسی، نگارگری و موسیقی نیز مهارت داشته است. نسب وی به سربداران آن دیار می‌رسد و از خواهرزادگان خواجه علی مؤید امیر سربداری بوده است. وی در سبزوار زاده شد. وی زمانی به هرات رفت و مصاحب و ندیم شاهزاده بایسنقر شد. اما این مصاحبت پایدار نبود. برخی سبب تیرگی روابط امیر شاهی و بایسنقر را، سخنان کنایه‌آمیز شاهزاده خطاب به امیر شاهی در شکارگاه دانسته، و گفته‌اند که امیرشاهی از آن پس، از بایسنقر دوری گزید و سوگند یاد کرد که هیچ گاه خدمت سلاطین نک‍ند. پس از آن به سبزوار بازگشت و به کشاورزی پرداخت. چندی بعد ابوالقاسم بابر وی را برای نگارگری کوشک گل افشان به استرآباد فراخواند و هم در آنجا بود که زندگانیش به پایان رسید. پیکر او را به سبزوار آوردند و در خانقاه اجدادیش در بیرون شهر به خاک سپردند. به نظر می‌رسد كه اشعار امیرشاهی در روزگار خود شاعر شهرت و محبوبیت فراوانی یافته، چه، بسیاری از شعرای معاصر و پس از او به تتبع اشعار وی پرداخته‌اند.

جستجو در آثار امیر شاهی سبزواری

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۱۸۵ اثر

شمارهٔ ۱

ای نقش بسته نام خطت با سرشت ما • این حرف شد ز روز ازل سرنوشت ما

شمارهٔ ۲ - استقبال از حافظ

بیا ای از خط سبزت هزاران داغ بر دل‌ها • مرو کز اشک مشتاقان به خون آغشته منزل‌ها

شمارهٔ ۳

لبالب است ز خون جگر پیاله ما • دم نخست چنین شد مگر حواله ما

شمارهٔ ۴

ابر آمد و بگریست بر اطراف چمن‌ها • شد شسته به شبنم رخ گلها و سمن‌ها

شمارهٔ ۵

ساقی به آب خضر نشان ده پیاله را • کز دل برون کنیم غم دیر ساله را

شمارهٔ ۶

جان بهر تو در بلاست ما را • دل پیش تو مبتلاست ما را

شمارهٔ ۷

به خود ره نیست در کوی تو مشتاقان شیدا را • خم زلفت به قلاب محبت می‌کشد ما را

شمارهٔ ۸ - استقبال از کمال خجندی

چشم تو برانداخت به می، خانه ما را • بگشود به رندی در میخانه ما را

شمارهٔ ۹

اشک چو پرده می‌درد، خلوتیان راز را • چند به دل فرو خورم، ناله جان‌گداز را؟

۱۰

شمارهٔ ۱۰

خطت که درد و داغ تو نو می‌کند مرا • جان در بلای عشق گرو می‌کند مرا

۱۱

شمارهٔ ۱۱

تلخ است بی‌تو صبر، دل غم فزوده را • نتوان چشید داروی ناآزموده را

۱۲

شمارهٔ ۱۲

بسوخت آتش عشق تو بی‌گناه مرا • بدوخت ناوک چشمت به یک نگاه مرا

۱۳

شمارهٔ ۱۳

خرابیم، از دل ای بی‌رحم گه‌گه یاد کن ما را • سگ کوی توییم، آخر به سنگی شاد کن ما را

۱۴

شمارهٔ ۱۴

زلف تو در کمند جنون می‌کشد مرا • خوش‌خوش به کوی عشق درون می‌کشد مرا

۱۵

شمارهٔ ۱۵

ای در بهار حسن تو گل‌ها و لاله‌ها • وی لاله را ز رشک تو پرخون پیاله‌ها

۱۶

شمارهٔ ۱۶

دلم گر داشت وقتی خرمی‌ها • چو عشق آمد گذشت آن بی‌غمی‌ها

۱۷

شمارهٔ ۱۷

کجایی ای ز رویت لاله را ناب • بهار خرمی بگذشت، دریاب

۱۸

شمارهٔ ۱۸

سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت • که به تیغ مژه در هر جگری چاک انداخت

۱۹

شمارهٔ ۱۹

خطت که سبزه بر اطراف یاسمین انداخت • چه خون که در جگر نافه‌های چین انداخت

۲۰

شمارهٔ ۲۰

خطت بر لاله تر مشک چین ریخت • بنفشه در کنار یاسمین ریخت

درباره‌ی امیر شاهی سبزواری

وی در سبزوار زاده شد. وی زمانی به هرات رفت و مصاحب و ندیم شاهزاده بایسنقر شد. اما این مصاحبت پایدار نبود. برخی سبب تیرگی روابط امیر شاهی و بایسنقر را، سخنان کنایه‌آمیز شاهزاده خطاب به امیر شاهی در شکارگاه دانسته، و گفته‌اند که امیرشاهی از آن پس، از بایسنقر دوری گزید و سوگند یاد کرد که هیچ گاه خدمت سلاطین نک‍ند. پس از آن به سبزوار بازگشت و به کشاورزی پرداخت.

چندی بعد ابوالقاسم بابر وی را برای نگارگری کوشک گل افشان به استرآباد فراخواند و هم در آنجا بود که زندگانیش به پایان رسید. پیکر او را به سبزوار آوردند و در خانقاه اجدادیش در بیرون شهر به خاک سپردند.

به نظر می‌رسد كه اشعار امیرشاهی در روزگار خود شاعر شهرت و محبوبیت فراوانی یافته، چه، بسیاری از شعرای معاصر و پس از او به تتبع اشعار وی پرداخته‌اند.

۲۱۹

شعر در دیوان

۱۸۵

غزلیات

۱۹

رباعیات

قطعات