1. ۱خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوستخوشا سری که سرانجامش آستانه اوست
2. ۲به کشتنم ز چه رو دم به دم بهانه کندچو کشتنم به حقیقت در آن بهانه اوست
3. ۳ترا چه زانکه دل از درد و داغ او پرشدچو درد و داغ هم از او و خانه خانه اوست
4. ۴چو لاله داغ وی از دل برون نخواهم کردکه سر ز خاک چو بر دارم آن نشانه اوست
5. ۵مشام روح باشعار شاهدی تر سازکه آب روی سخن نظم عاشقانه اوست