1. ۱هدهدی را مگر ز طالع شومگذر افتاد بر خرابۀ بوم
2. ۲از سلیمان شنیده بود وعیدآخر افتاد در عذاب شدید
3. ۳هیچ بومان به شب نمی​خفتندهر زمانیش برمی​آشفتند
4. ۴چون نسیم سحرگهی بدمیدزان خراب آشیانه بر پرید
5. ۵گلّۀ بوم در پیش کردندتا گرفتند و سختش آزردند
6. ۶که تو در روشنی شب خفتیروز تاریک برمی​آشفتی
7. ۷گفت هدهد که این بود برعکسروشنی کی بود مگر در عکس
8. ۸همه چیزی به نور خور پیداستظلمت از ضعف نور چشم شماست
9. ۹دیده ​ای کان ضعیف نور بودهمچو شب پرّه روز کور بود
10. ۱۰لیک چشم مرا بود آن تابکه کند تاب مهر عالم تاب
11. ۱۱من که بینم جمال مهر عیانحاجتی نبودم به هیچ بیان
12. ۱۲جمله بومان به هم برآشفتندهر یکی هرزه​ ای همی گفتند
13. ۱۳هدهد تیزبین از آن درماند«اقتلونی» به ذوق دل برخواند
14. ۱۴ذوق من گفت در وفات من استمردن من همه حیات من است
15. ۱۵خانۀ تن اگر خراب شودذرّۀ جان در آفتاب شود
16. ۱۶نور کز شش جهت بیفزایدظلمت ذرّه هیچ ننماید