1. ۱مقدسی که قدیمست از صفات کمالمنزهی که جلیل ست بر نعوت جلال
2. ۲به ذات لم یزلی هست واحد اندر مجدبعز وحدت پیدا از او سنا و کمال
3. ۳صفات قدس کمالش بری ز علت کوننمای بحر لقایش بداده فیض وصال
4. ۴به هستی جبروتی نیاید اندر وهمبه عزت ملکوتی بری ز شکل و مثال
5. ۵جلال و عز قدیمش نبوده مدرک خلقنه عقل یابد بروی سبیل مثل و مثال
6. ۶نه اولیت او را بود گه اولنه آخریت او را نهایتست و مآل
7. ۷زحیر حد ثانی ورا بود منزلنه در مشاهد قربی جلال اوست جدال
8. ۸به قدرت صمدیت لطایف صنعشبداده هر صفتی را هزار حسن و جمال
9. ۹به ساحت قدمش نگذرد قیام فهومنهاده قهر قدیمش به پای عقل عقال
10. ۱۰چه یافت خاطر ادراک او به جز حیرتچه گفت وهم مزور به جز فضول و فضال
11. ۱۱به ذات پاک نماند به هیچ صورت و جسممنزهست به وصف از حلول حالت و حال
12. ۱۲جلال وحدت او در قدم به سرمد بودصفات عزت او باقیست در آزال
13. ۱۳به وحدت ازلی انقسام نپذیردبه عزت ابدی نیست شبه هر اشکال
14. ۱۴به کنه ذاتش غفلت عقول را از غیبنه در سرادق مجدش علوم راست مجال
15. ۱۵نه قهر باشد او را تغیر اندر وصفنه در صنایع لطفش بود فتور و زوال
16. ۱۶هر آنکه در صفتش شبه و مثل اندیشدبود دل سیهش نقش گیر کفر و ضلال
17. ۱۷هر آنکه کرد اشارت به ذات بی چونشبود به صرف حقیقت چو عابد تمثال
18. ۱۸برای جلوه‌گری از سرادق عرشیکند منور مغرب بروی خوب هلال
19. ۱۹به صبحدم کشد او شمس از دریچهٔ شرقنهد به قبهٔ چرخ بلند وقت زوال
20. ۲۰ز نور چرخ منور کند طلایهٔ سیمکند ز بیضهٔ کافور صبح ارض و جبال
21. ۲۱ز قطره ابر کند در صدف به حکمت درز عین قدرت آرد هزار نهر زلال
22. ۲۲هزار نافهٔ مشک ازل دهد هر شببرای نفخهٔ عشاق بر جنوب و شمال
23. ۲۳ز چاه شرق برآرد به صبحدم خورشیدکند منور از نور او وهاد و تلال
24. ۲۴ز سبغ حکمت رنگین کند به که لالهنهد به چهرهٔ خوبان چین به قدرت خال
25. ۲۵نهاده در دل خورشید آتشین گوهربداده چهرهٔ مه را هزار نور و نوال
26. ۲۶بریده است به مقراض عزت و تقدیسزبان تیغ خلیقت ز مدحتش در قال
27. ۲۷خورنده لقمهٔ جودش ز عرش تا به ثریبه درگه صمدی عاجزند جمله عیال
28. ۲۸چو خاک گشته به درگاه او مه و خورشیدشده‌ست بندهٔ درگاه او دهور و طوال
29. ۲۹کند سجود وی از جان همه مکین و مکانکند خضوع کمالش همه جبال و رمال
30. ۳۰به عزتش بشتابد بهار در جوششبه امر اوست روان سیل دجلهٔ سیال
31. ۳۱کند ثنای جلالش زبان رعدا زخوفمسبح ست مر او را چو ابر و برق ثقال
32. ۳۲گشاده‌اند زبان در ثنای او مرغانچو عندلیب و چکاوک چو طوطی و چو دال
33. ۳۳مدبری که ندارد شریک در عزتمعطلی ست بر او وجود عقل فعال
34. ۳۴ز قهر او شده کوه گران چو حلقهٔ میمز خدمتش شده پشت فلک چو حلقهٔ دال
35. ۳۵نهاده در دل عشاق سرهای قدمچگونه گوید سر ازل زبان کلال
36. ۳۶هر آنکه شربت سبحانی وانالحق خوردبه تیغ غیرت او کشته در هزار قتال
37. ۳۷ز آهوان طریقت هر آنکه شیر آمدنهاده‌است به پایش هزارگونه شکال
38. ۳۸زمازم ملکوتش کند دلم چون خونمراست جام وصالش همیشه مالامال
39. ۳۹به نغمه‌های مزامیر عشق او هستمشراب وصلش دایم مرا شدست حلال
40. ۴۰چو بوی گلبن او بشنوم به باغ ازلشوم چو حور جنانی به حسن و غنج و دلال
41. ۴۱ز خاک معصیت ار بر رخم بودی گردیچو خاک درگه اویم نباشد ایچ وبال
42. ۴۲ز رهروان معارف منم درین عالمبود مرا ز خصایص درین هزار خصال
43. ۴۳به جان جان دهم از جان و دل همه شب و روزصلاتها و تحیات بر محمد و آل