1. ۱ای بی سببی از بر ما رفته به آزاروی مانده ز آزار تو ما سوخته و زار
2. ۲دل برده و بگماشته بر سینهٔ ما غمگل برده و بگذاشته بر دیدهٔ ما خار
3. ۳ما در طلب زلف تو چون زلف تو پیچانما در هوس چشم تو چون چشم تو بیمار
4. ۴تو فارغ و ما از دل خود بیهده پرسانکای دل تو چه گویی که ز ما یاد کند یار
5. ۵بی‌تابش روی تو دل ما همی از رنجنی پای ز سر داند و نی کفش ز دستار
6. ۶ای بوی تو با خوی تو هم آتش و هم عودوی موی تو با روی تو هم مهره و هم مار
7. ۷از خنده جهان‌سازی و از غمزه جهانسوزدر صلح دلاویزی و در جنگ جگرخوار
8. ۸هستیست دهان تو سوی عقل کم ازینستپودیست میان تو سوی و هم کم از تار
9. ۹در لطف لبان تو لطیفی‌ست ستمکشوز قهر میان تو ضعیفی ست ستمکار
10. ۱۰در روزه چو از روی تو ما روزه گرفتیمای عید رهی عید فراز آمده زنهار
11. ۱۱در روزه چو بی‌روزه بنگذاشته ایماناکنون که در عیدست بی‌عیدی مگذار
12. ۱۲ما خود ز تو این چشم نداریم ازیراکترکی تو و هرگز نبود ترک وفادار
13. ۱۳با این همه ما را به ازین داشت توانیپنهان ز خوی ترکی ما را به ازین دار
14. ۱۴یک دم چو دهان باش لطیفی که کشد زوریک ره چو میان باش نحیفی که کشد بار
15. ۱۵بسپار همه زنگ به پالونهٔ آهنبگذار همه رنگ به پالودهٔ بازار
16. ۱۶از چنگ میازار دو گلنار سمن بویاز زهر میالای دو یاقوت شکربار
17. ۱۷کان پیکر رخشنده‌تر از جرم دو پیکرحقا که دریغست به خوی بد و پیکار
18. ۱۸ما آن توییم و دل و جان آن تو ما راخواهی سوی منبر برو خواهی به سوی دار
19. ۱۹تا کیست دل ما که ازو گردی راضییا کیست تن ما که ازو گیری آزار
20. ۲۰ترکانه یکی آتش از لطف برافروزدر بنگه ما زن نه گنه‌مان نه گنه‌کار
21. ۲۱ما را ز فراق تو خرد هیچ نماندستاین بی‌خردیها همه معذور همی دار
22. ۲۲در عذر پذیرفتن و بر عیب ندیدنبنگر سوی سلطان نکو خوی نکوکار
23. ۲۳بهرامشه آنشه که ز بهر شرف و عزبهرام فلک بر در او کدیه زند بار
24. ۲۴آن شاه کر گر عیب گنه کار نپوشدخود را شمرد سوی خود و خلق گنه‌کار
25. ۲۵شاهان جهان را ز جلال و هنر اومدحت همه محنت شد وافسر همه افسار
26. ۲۶شیریست تو گویی به گه رزم و گه صیدشیدیست تو گویی به گه بزم و گه بار
27. ۲۷بر سایهٔ پیکانش برد سجده ز بس عزشیر سیه و پیل سپید از صف پیکار
28. ۲۸شه بوده درین ملک و سنایی نه و بخ بخکاقبال رسانید سزا را به سزاوار
29. ۲۹این زادهٔ تایید برآوردهٔ حق راای چرخ نکوپرور و ای بخت نکودار