1. ۱ای خردمند موحد پاک دین هوشیارا زامام دین حق یک حجت از من گوش دار
2. ۲آن امامی کو ز حجت بیخ بدعت را بکندنخل دین در بوستان علم زو آمد به بار
3. ۳آنک در پیش صحابان فضل او گفتی رسولتا قیامت داد علمش کار خلقان را قرار
4. ۴شمع جنت خواند عمر را نبی یکبار و بسبوحنیفه را چراغ امتان گفت او سه بار
5. ۵گفت بوبکر: ای محمد زین دو فاضلتر کدام؟گفت: عمر آنکه دین حق بدو شد آشکار
6. ۶چون پدید آمد به کوفه بوحنیفه تاج دینآنکه شد از علم او دین محمد آشکار
7. ۷گفت گردد امتم هفتاد و سه فرقت بهماهل جنت زان یکی و مرجع دیگر به نار
8. ۸بوحنیفه سرور آن قوم اهل جنت‌ستملحد اهل هوا از وی شود مقهور و خوار
9. ۹معنی سه بار گفتن بوحنیفه را چراغماضی و مستقبل و حال از علومش در حجار
10. ۱۰اینک رفت و اینکه آید و آنکه بیند روی اوهر سه را زو روشنایی هر سه را علمش حصار
11. ۱۱دهریی آمد به نزدیک خلیفه ناگهانبغض دینی مبغضی شوخی پلیدی نابکار
12. ۱۲این چه بدست از شریعت بر تنت گفت ای امیریافتستی پادشاهی خوش خور و بی غم گذار
13. ۱۳روزه و عقد و نکاح و دور بودن از مرادحج و غزو و عمره و این امرهای بی شمار
14. ۱۴خویشتن رنجه چه داری چون به عالم ننگریتا بدانی کین قدیمست و ندارد کردگار
15. ۱۵گفت رسم شرع و سنت جمله تزویر و ریاستسر به سر گیتی قدیمست و ندارد کردگار
16. ۱۶آمدی تو بی‌خبر و ز خویش رفتی بی خبرنامد از رفته یکی از ما برفته صدهزار
17. ۱۷هست عالم چون چراگاهی و ما چون منزلیچون برفت این منزلی گیرد دگر کس مرغزار
18. ۱۸طبع و اخشیج هیولا را شناسیم اصل کونهر کرا این منکر آید عقل او گیرد غبار
19. ۱۹خانه‌ای دیدم به یونان در حجر کرده به نقشصورت افلاک و تاریخ بنایش بر کنار
20. ۲۰نسر واقع در حمل کنده که تاریخ این به دستکی بگوید این به دست کس شناسد این شمار
21. ۲۱کو منجم کو محاسب گو بیا معلوم کنابتدا پیدا کن و مر انتها را حجت آر
22. ۲۲آنکه گفت از گاه آدم پنج و پانصد بیش نیستنسر واقع در حمل چون کرده‌اند آنجا نگار
23. ۲۳اینهمه زرق و فسونست و دروغ و شعبدهحیلت و نیرنگ داند این سخن را هوشیار
24. ۲۴گفت امیرالمومنین ای مرد پر دعوی بباشتا بیاید آن امام راستین فخر دیار
25. ۲۵گر بتابی روی از او گردی هزیمت از سخنبر سر دارت کنم تا از تو گیرند اعتبار
26. ۲۶گر ز تو نعمان هزیمت گیرد و گردد خموشمعمتد گردی مرا و هم تو باشی میر و مار
27. ۲۷چاکری را نامزد کرد او که نعمان را بخوانتا کند او این جدل در پیش تخت شهریار
28. ۲۸رفت قاصد چون بدید آن کان علم و فضل راگفت: آمد ملحدی در پیش خسرو بادسار
29. ۲۹می چنین گوید که زرق‌ست این مسلمانی و فنخود شریعت چون ردایی کش نه پودست و نه تار
30. ۳۰گفت امیرالمومنین: تا حاضر آید پیش اودین ایزد را و شرع مصطفا را پشت و یار
31. ۳۱گفت قاصد را امام دین چو بگزارم نمازپیش میرالمومنین آیم ورا گو: چشم دار
32. ۳۲تا نماز شما نامد بوحنیفه پیش شاهچیره گشته دهری آنجا شاه بد در انتظار
33. ۳۳هر زمان گفتی به شه آن ملحد بطال شوم:می بترسد از من او زان شد نهان از اضطرار
34. ۳۴کیست در گیتی که یارد گفت با من زین سخنکیست در عالم که او از من ندارد الحذار
35. ۳۵گفت: شاها می بفرما تا بیارندم به پیشمطربان خوش لقای خوب روی نامدار
36. ۳۶آنک می‌دارند روزه گوید ار او راست مزدساغری می‌بایدم معشوق زیبا در کنار
37. ۳۷او چه داند روزه و طاعات عید و حج و غزوعید او هر روز باشد روزه او را در چه کار
38. ۳۸اندرین بودند ناگاهی درآمد مرد دینشاد گشت از وی خلیفه دهر یک درمانده‌وار
39. ۳۹گفتش از خجلت که: ای نعمان چرا دیر آمدیداد نعمانش جوابی پر معانی مردوار
40. ۴۰گفت: حالی چو شنیدم امر شه برخاستمرخ نهادم سوی قصر و تخت شاه تاج‌دار
41. ۴۱چون رسیدم بر کران دجله کشتی رفته بودبود نخلی منکر آنجا تختهایش بر قطار
42. ۴۲درهم آمد کشتئی شد درزهایش ناپدیداز سر نخل آمدش لیف و درو شد صد مرار
43. ۴۳حلقه‌های آهنین دیدم ز سنگ آمد بروناندر آمد دو مرار و کشتئی شد پایدار
44. ۴۴کشتی آن گه پیش آمد من نشستم اندروآمد و بنشست آن گه بر کران جویبار
45. ۴۵پیشم آمد تا بدو اندر نشستم دیر شدزین سبب تا خیرم افتاد ای پسر معذور دار
46. ۴۶گفت ملحد: شرم داری بو حنیفه زین دروغحجتی آورده ای کین کس ندارد استوار
47. ۴۷گفت آن گه بو حنیفه آن امام دین حقمر امیرالمومنین را که: ای امیر باوقار
48. ۴۸خصم می‌گوید که صانع نیست عالم بد قدیماین ز طبعست و هیولا نیست این را کردگار
49. ۴۹آن گهٔ منکر همی گردد که مصنوعات راصانعی باید مگر دیوانه است این گوش دار
50. ۵۰تخته‌ای را منکری کت صانعی باید قدیممی نداری استوارم من روا دارم مدار
51. ۵۱ای سگ زندیق کافر خربط میشوم دونمی نبینی فوق و تحت و کوه و صحرا و بحار
52. ۵۲گاه ابرو گه گشاده گاه خشک و گاه نمگاه برف و گاه باران گاه روشن گاه تار
53. ۵۳می نبینی بر فلک این خسرو سیارگانماه و انجم را ازو روشن همی دارد چو نار
54. ۵۴هفت کوکب بر فلک گشته مبین در زمیندر ده و دو برج پیدا گشته در لیل و نهار
55. ۵۵ماه در افزایش و نقصان و خود بر حال خویشسوی مصنوعات شو آن گه صنایع کن نظار
56. ۵۶ای سگ کافر به خود اندر نگه کن ساعتیتا ببینی قدرتش مومن شوی ای دلفگار
57. ۵۷قدرت حق عجز تو بر رنگ مویت ظاهرستمی کند آزادی موی سیه کافوروار
58. ۵۸قطره‌ای آب آمد اندر کوزه‌ای کش سرنگونصورتی زیبا پدید آورد از وی بی‌عوار
59. ۵۹آدمی در روشنایی صنعتش پیدا کندکار صانع بر خلاف این بود اندیشه دار
60. ۶۰در سه تاریکی نگارد صورتی چون آدمیآن گهٔ بر وی پدید آرد خط و زلف و عذار
61. ۶۱نطق گویایی و بینایی و سمع آرد پدیدهفت چشمه در بدستی استخوان باده بار
62. ۶۲آب چشمت شور کرد و آب گوشت تلخ و خوارآب بینی منقبض و آب دهانت نوش بار
63. ۶۳آب چشمت شور از آن آمد که به گنده شودگر نباشد تلخ زی وی راه یابد مور و مار
64. ۶۴در دهانت آب خوش آمد تا بدانی طعم چیستچند گویم زین دلایل کن برین بر اختصار
65. ۶۵صانعی باید حکیم و قادر و قایم به ذاتتا پدید آید ز صنع وی بتان قندهار
66. ۶۶طبع نادان کی پدید آرد حکیم و فیلسوفعقل از تو کی پذیرد این سخن را بر مدار
67. ۶۷این مخالف طبعها با یکدگر چون ساختندآب و آتش خاک و باد ای ملحدک حجت بیار
68. ۶۸آنچه می‌گوید بدیدم من به یونان خانه‌ایاین چه حجت باشد آنجا صورتی کردست کار
69. ۶۹رو بگو ایزد یکی قایم به ذات و لم یزلقادر معطی و دانا خالق بر و بحار
70. ۷۰ما نبودیم او پدید آوردمان از چار طبعمحدث آمد چار طبع و چار فصل روزگار
71. ۷۱بگرو ای ملحد به قرآن «قل هوالله» یادگیرچند باشد بر سرت از جهل و کفر و شک فسار
72. ۷۲چون شنید این حجت از وی دهر یک خاموش گشتکرد هر یک خوار او را پس بکردندش به دار
73. ۷۳گفت نعمان ای خلیفه بعد ازین چونین مکنملحدان را پیش خود منشان ازین پس زینهار
74. ۷۴ابن عم مصطفایی تیغ ازو میراث تستمیزن اکنون بر سر ملحد چو حیدر ذوالفقار
75. ۷۵هر چه فرماید ترا قرآن و اخبار رسولاندر آن آویز ملحد را ز مجلس دور دار
76. ۷۶گفت: پذرفتم ز تو ای حجت دین خدایشاد باش ای بوحنیفه ای امام بردبار
77. ۷۷ای سنایی شکر این دانی که نتوانی گزارددین اسلام و امام عالم و پرهیزگار
78. ۷۸گر سنایی مستجب گردد به آتش بی گمانزین مناقب رسته گردد ای برادر گوش دار