1. ۱مرد کی گردد به گرد هفت کشور نامورتا بود زین هشت حرف اوصاف دانش بی‌خبر
2. ۲مهر جود و حرص فضل و ملک عقل و دست عدلخلق خوب و طبع پاک و یار نیک و بذل زر
3. ۳میم و حا و میم و دال خا و طا و یا و باءآنکه چون نامش مرکب ازین صورت سیر
4. ۴صورت این حرفها نبود چو نیکو بنگریجز خصال و نام سرهنگ و عمید نامور
5. ۵آنکه همچون عقل و دولت رای او را بود و هستهم بر گفتن صواب و هم بر رفتن ظفر
6. ۶آنکه آن ساعت که او را چرخ آبستن بزادشد عقیم سرمدی از زادن چون او پسر
7. ۷کرده وهمش عرصهٔ گردون قدرت را مقامکرده فهمش تختهٔ قانون قسمت را ز بر
8. ۸سخت کوش از عون بختش دوستان سست زورسست پای از سهم تیغش دشمنان سخت سر
9. ۹غاشیهٔ تمکین او بر دوش دارند آن کسانکعیبها کردند پیش از آفرینش بر بشر
10. ۱۰چارسوی و پنج حس بخت بگرفت آن چنانکحادثه نه چرخ را از شش جهت بر بست در
11. ۱۱هر که در کانون خصمش آتش کینه فروختگرچه با رفعت بود کم عمر گردد چون شرر
12. ۱۲شمس رایش گر فتد ناگاه بر راس و ذنبگردد از تاثیر آن نور آسمان زرین کمر
13. ۱۳ذره‌ای از برق قهرش گر برافتد بر سمانه فلک چون هفت مرکز باز ماند از مدر
14. ۱۴سایه‌ای از کوه حزمش گر بیفتد بر زمینبر نگیرد آفتابش تا به حشر از جای بر
15. ۱۵ذره‌ای از باد عزمش گر بیابد آفتابیک قدم باشد ز خاور سیر او تا باختر
16. ۱۶ساحت گردون اگر چون همتش باشد به طولصدهزاران سال ناید ماه زیر نور خور
17. ۱۷اعتمادی دارد او بر نصرت بخت آن چنانکهر سلاحی در خزانهٔ او بیابی جز سپر
18. ۱۸ای به صحرا شتابت باد صرصر همچو کوهوی به شاهین درنگت کوه ثهلان همچو زر
19. ۱۹گر مقنع ماهی از چاهی برآورد از حیلپس خدایی کرد دعوی گو بیا اندر نگر
20. ۲۰در تو کز گردون ملکت صدهزاران آفتابمی برون آری و هستی و هر زمانی بنده‌تر
21. ۲۱بود دارالملک بو یحیا هوای آن زمینکاندرو امروز دارد عرض پاکت مستقر
22. ۲۲لیک تا والی شدی در وی ز شرم لطف تواسب بو یحیا نیفگندست آنجا رهگذر
23. ۲۳از عفونت در هوای او اگر دهقان چرخزندگانی کاشتی مرگ آمدی در وقت بر
24. ۲۴شد ز اقبال و ز فرت در لطافت آن چنانکزهر قاتل گر غذا سازی نیابی زو ضرر
25. ۲۵مایهٔ آتش برو غالب چنان شد کز تفشآب گشتی ابر بهمن در هوا همچون مطر
26. ۲۶شد ز سعیت گاه پاکی ز اعتدال اینک چنانکباد نپذیرد غبار و آب نگذارد شکر
27. ۲۷شاد باش ای از تو عقل محتشم را احتشامدیر زی ای از تو چرخ محترم را مفتخر
28. ۲۸روزگاری گاه حل و عقد اندر دو صفتهمچنین چون اصل نفعی نیست خالی ز ضر
29. ۲۹از پی نادیدن سهمت چو اندازی تو تیردشمن از بیم تو بر پیکان برافشاند بصر
30. ۳۰از تو و خشم تو بینا دل هراسد بهر آنکچون نبیند کی هراسد مور کور از مار گر
31. ۳۱میخ کردار ار جهد دشمن ز پیشت پای اوبی خبر او را کشد سوی تو بر کردار خر
32. ۳۲دولتی داند که یابد سایه گاهی چون جحیمدشمنی کز بیم شمشیر تو باشد با خطر
33. ۳۳دیدهٔ دشمن کند تیرت چو نقش چشم بندگرچه در ظلمت عدو چون دیده‌ها سازد مقر
34. ۳۴گر هدف سازد قمر را تیر اختر دوز توتا قیامت جز قران نبود زحل را با قمر
35. ۳۵اندر آن روزی که پیدا گردد از جنگ یلانتیرهای دیده دوز و تیغهای سینه در
36. ۳۶تیغها گردد ز حلق زردرویان سرخ رونیزه‌ها گردد ز فرق تاجداران تاجور
37. ۳۷گرز بندد پرده‌ای بی جامه بر راه قضاتیغ سازد خندقی بی عبره بر راه قدر
38. ۳۸از نهیب تیر و بانگ کوس بگذارند بازچشمهای سر عیان و گوشهای حس خبر
39. ۳۹نای روئین گویی آنجا نفخ صور اولستکز یکی بانگش روان از تن رمد زنگ از صور
40. ۴۰روی داده جان بی تن سوی بالا چون دعارای کرده جسم بی جان سوی پستی چون قدر
41. ۴۱همچو هامون قیامت گرد میدان جوق جوقزمره‌ای اندر عنا و مجمعی اندر بطر
42. ۴۲کرده خالی پیش از آسیب سنان و گرز توروح نفسانی دماغ و نفس حیوانی جگر
43. ۴۳ناگهی باشد برون تازی چو بر چرخ آفتابسایه‌وار از بیم جان بگریزد از پشت حشر
44. ۴۴نیزه‌ای اندر بنان اختر کن و جیحون مصافباره‌ای در زیر ران هامون برو گردون سیر
45. ۴۵باره‌ای کز حرص رفتن خواهدی کش باشدیهمچو جیحون جمله پای و همچو صرصر جمله پر
46. ۴۶راکبش گر سوی مشرق تازد از مغرب بر اوگرچه در روزه‌ست مفتی کی نهد حکم سفر
47. ۴۷سم او سنبد حجر را در زمان الماس وارپس بزودی زو برون آید چو آتش از حجر
48. ۴۸هر که نامت بر زبان راند از بدی در یک زمانخضروارش حاضر آرد نزد ایشان ما حضر
49. ۴۹گوهری در کف تو زاده ز دریای اجلآفت سنگین دلان وز آهن و سنگش گهر
50. ۵۰بر و بحر ار ز آتش و آبش بیابد بهره‌ایبر گردد همچو بحر و بحر گردد همچو بر
51. ۵۱هیزم دوزخ بود گر آتش شمشیر تومی‌فزاید هر زمان صد ساله هیزم در سقر
52. ۵۲آتش ار هیزم کند کم در طبیعت طرفه نیستآتشی کو هیزم افزاید همی این طرفه‌تر
53. ۵۳با چنین اسبی و تیغی قلعهٔ دشمن شدههمچو شارستان لوط از کوششت زیر و زبر
54. ۵۴جنگها کردی چنان چون گفت مختاری به شعربسکه از تیغ تو مجبورند اعدا و کفر
55. ۵۵ای چو عثمان و چو حیدر شرم روی و زورمندوی چو بکر و چو عمر راست گوی و دادگر
56. ۵۶جبرییل از سدره گویان گشته کز اقبال و روزنعمت حق را سر آل خطیبی قد شکر
57. ۵۷خون اعدا از چه ریزی کز برای نصرتتمویشان در عرقشان گشته‌ست همچون نیشتر
58. ۵۸با چنان بت کش علایی و صت کرد اندر غزلخانهٔ غم پست کرد آن کامران و نوش خور
59. ۵۹باز چون در بحر فکرت غوطه‌خوردی بهر نظمگوهرین گردد ز بویهٔ فضل تو در دل فکر
60. ۶۰هیچ فاضل در جان بی‌نثر و بی‌نظمت نراندبر زبان معنی بکر و در بیان لفظ غرر
61. ۶۱آب از آتش گر نزاید هرگز و هرگز نزادز آتش طبعت چرا زاده‌ست چندین شعر تر
62. ۶۲شعرها پیشت چنان باشد که از شهر حجازبا یکی خرما کسی هجرت کند سوی هجر
63. ۶۳گرچه صدرت منشاء شعرست و جای شاعرانگفتمت من نیز شعری بی تکلف ماحضر
64. ۶۴بوحنیفه گرچه بود اندر شریعت مقتداکس نشست از آب منسوخی سخنهای ز فر
65. ۶۵زاغ را با لحن بد هم بر شجر جایست از آنکآشیانهٔ بلبل تنها نباشد یک شجر
66. ۶۶گرچه استادان هنرمندند من شاگرد رایک هنر باشد که پوشد هر چه باشد از هنر
67. ۶۷آب دریا گرچه بسیارست چو تلخست و شورهرکرا تشنه‌ست لابد رفت باید زی شمر
68. ۶۸شیر از آهو گرچه افزونست لیکن گاه بویناف آهو فضل دارد بر دهان شیر نر
69. ۶۹گرچه استادان من گفتند پیش از من ثناتلیک پیدا نبود از پیش و پس اصل خیر و شر
70. ۷۰خانهٔ آحاد پیشست از الوف اندر حسابدر نگر در پیشتر تا بیشتر یابی خطر
71. ۷۱یافتم تاثیر اقبال از برای آنکه کرداختر مدح تو اندر طالع شعرم نظر
72. ۷۲بیش از این تاثیر چبود کز ثناهای تو شدشاه را گفت من پیش از قبولت پر درر
73. ۷۳ور خود از صدر تو یابم هیچ توقیع قبولیافت طبعم ملک حر و شخص ملک شوشتر
74. ۷۴تا ز روی مایه مردم را نه از روی نسبچار عنصر مادر آمد هفت سیاره پدر
75. ۷۵باد صبح ناصحت چون روز عقبا بی‌مساباد شام حاسدت تا روز محشر بی‌سحر
76. ۷۶بر تو فرخ باد و شایان و مبارک این سه چیز:خلعت سلطان و شعر بنده و ماه صفر
77. ۷۷باد امرت در زمین چون چار عنصر پیش روباد نامت در زمان چون هفت سیاره سمر