1. ۱کفر و ایمان را هم اندر تیرگی هم در صفانیست دارالملک جز رخسار و زلف مصطفا
2. ۲موی و رویش گر به صحرا نا وریدی مهر و لطفکافری بی‌برگ ماندستی و ایمان بی‌نوا
3. ۳نسخهٔ جبر و قدر در شکل روی و موی اوستاین ز «واللیل» ت شود معلوم آن از «والضحا»
4. ۴گر قسیم کفر و ایمان نیستی آن زلف و رخکی قسم گفتی بدان زلف و بدان رخ پادشا
5. ۵کی محمد: این جهان و آن جهانی نیستیلاجرم اینجا نداری صدر و آنجا متکا
6. ۶رحمتت زان کرده‌اند این هر دو تا از گرد لعلاین جهان را سرمه بخشی آن جهان را توتیا
7. ۷اندرین عالم غریبی، زان همی گردی ملولتا «ارحنا یا بلالت» گفت باید برملا
8. ۸عالمی بیمار بودند اندرین خرگاه سبزقاید هر یک وبال و سایق هر یک وبا
9. ۹زان فرستادیمت اینجا تا ز روی عاطفتعافیت را همچو استادان درآموزی شفا
10. ۱۰گر ز داروخانه روزی چند شاگردت به امرشربتی ناوردشان این جا به حکم امتلا
11. ۱۱گر ترا طعنی کنند ایشان مگیر از بهر آنکمردم بیمار باشد یافه گوی و هرزه لا
12. ۱۲تابش رخسار تست آن را که می‌خوانی صباحسایهٔ زلفین تست آنجا که می‌گویی مسا
13. ۱۳روبروی تو کز آنجا جانت را «ما و دعک»شو به زلف تو کزین آتش دلت را «ما قلا»
14. ۱۴در دو عالم مر ترا باید همی بودن پزشکلیکن آنجا به که آنجا، به بدست آید دوا
15. ۱۵هر که اینجا به نشد آنجا برو داروش کنکاین چنین معلول را به سازد آن آب و هوا
16. ۱۶لاجرم چندان شرابت بخشم از حضرت که تواز عطا خشنود گردی و آن ضعیفان از خطا
17. ۱۷دیو از دیوی فرو ریزد همی در عهد توآدمی را خاصه با عشق تو کی ماند جفا
18. ۱۸پس بگفتش: ای محمد منت از ما دار از آنکنیست دارالملک منتهای ما را منتها
19. ۱۹نه تو دری بودی اندر بحر جسمانی یتیمفضل ما تاجیت کرد از بهر فرق انبیا
20. ۲۰نی تو راه شهر خود گم کرده بودی ز ابتداما ترا کردیم با همشهریانت آشنا
21. ۲۱غرقهٔ دریای حیرت خواستی گشتن ولیکآشنایی ما برونت آورد ازو بی‌آشنا
22. ۲۲بی نعمت خواست کردن مر ترا تلقین حرصپیش از آن کانعام ما تعلیم کردت کیمیا
23. ۲۳با تو در فقر و یتیمی ما چه کردیم از کرمتو همان کن ای کریم از خلق خود با خلق ما
24. ۲۴مادری کن مر یتیمان را بپرورشان به لطفخواجگی کن سایلان را طعمشان گردان وفا
25. ۲۵نعمت از ما دان و شکر از فضل ما کن تا دهیممر ترا زین شکر نعمت نعمتی دیگر جزا
26. ۲۶از زبان خود ثنایی گوی ما را در عربتا زبان ما ترا اندر عجم گوید ثنا
27. ۲۷آفتاب عقل و جان اقضی القضاة دین که هستچون قضای آسمان اندر زمین فرمانروا
28. ۲۸آن سر اصحاب نعمان کز پی کسب شرفهر زمانی قبله بر پایش دهد قبله دعا
29. ۲۹با بقای عدل او نشگفت اگر در زیر چرخشخص حیوان همچو نوع و جنس نپذیرد فنا
30. ۳۰تا نسیم او بر بوستان دین نجستشاخ دین نشو بود و بیخ سنت بی‌نما
31. ۳۱در حریم عدل او تا او پدید آید به حکمخاصیت بگذاشت گاه که ربودن کهربا
32. ۳۲تا بگفت او جبریان را ماجرای امر و نهیتا بگفت او عدلیان را رمز تسلیم و رضا
33. ۳۳باز رستند از بیان واضحش در امر و حکمجبری از تعطیل شرع و عدی از نفی قضا
34. ۳۴این کمر ز «ایاک نعبد» بست در فرمان شرعوان دگر تاجی نهاد از «یفعل الله مایشا»
35. ۳۵ای بنانت حاجب اندر شاهراه مصطفاوی زبانت نایب اندر زخم تیغ مرتضا
36. ۳۶هر کجا گام تو آمد افتخار آرد زمینهر کجا عدل تو آمد انقیاد آرد سما
37. ۳۷سیف حقی از پی آن سیف حق آمد روانمفتی شرقی از آن مشرق شدست اصل ضیا
38. ۳۸مفتی شرقت نه زان خواند همی سلطان که هستجز تو در مغرب دگر مفتی و دیگر مقتدا
39. ۳۹بلکه سلطان مفتی شرقت بدان خواند همیهر کجا مفتی تو باشی غرب خود نبود روا
40. ۴۰همقرینی علم دین را همچو فکرت را خردهمنشینی ظلم و کین را همچو فطنت را ذکاء
41. ۴۱چون تو موسی وار بر کرسی برآیی گویدتعیسی از چرخ چهارم کی محمد مرحبا
42. ۴۲جان پاکان گرسنهٔ علم تواند از دیربازسفره اندر سفره بنهادی و در دادی صلا
43. ۴۳لطف لفظت کی شناسد مرد ژاژ و ترهات«من و سلوی» را چه داند مرد سیر و گندنا
44. ۴۴هر که از آزار تو پرهیز کرد از درد رستراست گفتند این مثل «الا حتما اقوی الدوا»
45. ۴۵مالش دشمن ترا حاجت نیفتد بهر آنکچاکری داری چو گردون کش همی درد قفا
46. ۴۶هر شقی کز آتش خشم تو گردد کام خشکبر لب دریا به جانش آب نفروشد سقا
47. ۴۷لاف «نحن الغالبون» بسیار کس گفتند لیک«غالبون» شان گشت «آمنا» چو ثعبان شد عصا
48. ۴۸زرق سیماب و رسن هرگز کجا ماندی بجایچون برآید ناگه از دریای قدرت اژدها
49. ۴۹گه طلب کن بی سراج ماه در صحرای خوفگه طلب کن بی‌مزاج زهره در باغ رجا
50. ۵۰ماه را آنجای نبود کو ترا گوید که چونزهره را آن زهره نبود کو ترا گوید چرا
51. ۵۱رو که نیکو جلوه کردت روزگار اندر خلاشو که زیبا پروریدت کردگار اندر ملا
52. ۵۲ای ز تو اعقاب تو طاهر، چو سادات از نبیوی ز تو اسلاف تو ظاهر چو ز آصف برخیا
53. ۵۳باز یابی آنچه ایزد کرد با تو نیکوییهم درین صورت که گفتی صورت این ماجرا
54. ۵۴این نه بس کاندر ادای شکر حق بر جان تودعوی انعام او را «واضحی» باشد گوا
55. ۵۵روز و شب در عالم اسلام، علم و حلم تستآن یکی از آل عباس این دگر ز آل عبا
56. ۵۶گرچه روزی چند گشتی گرد این مشکین بساطگرچه روزی چند بودی گرد این نیلی غطا
57. ۵۷همچنان کاندر فضای آسمان مطلقیصورتست این دار و گیر و حبس و بند اندر قضا
58. ۵۸نی به علم و حلم تو سوگند خوردست آفتابکز تو هرگز لطف یزدانی نخواهد شد جدا
59. ۵۹ای همه اعدای دین را اندرین نیلی خراسآس کرده زیر پر فطنت و فر و دها
60. ۶۰بازتاب اکنون عنان هم سوی آن اقلیم از آنکآرد چون شد کرده اکنون خانه بهتر کآسیا
61. ۶۱تا همه آن بینی آنجا کت کند چشم آرزوتا همه آن یابی آنجا کت کند رای اقتضا
62. ۶۲نی ز قصد حاسدانت در بدایت شهر توبر تو چونان بود چون بر آل یاسین کربلا
63. ۶۳نی ز اول دوستانت را نبودی با تو الفنی چنان گشتی کنون کز خطبهٔ چین و ختا
64. ۶۴از برای مهر چهر جانفزایت را همیبر دو چشم مردمان غیرت بود مردم گیا
65. ۶۵نی کنون از لطف ربانی همه اقلیم شرعاز تو خرم شد چه بر داوودیان شهر سبا
66. ۶۶نی تو حیران مانده بودی در تماشاگه عجبنی تو ره گم کرده بودی در بیابان ریا
67. ۶۷آن چنانت ره نمود ایزد به پاکی تا شدندخرقه‌پوشان فلک در جنب تو ناپارسا
68. ۶۸نی تو در زندان چاه حاسدان بودی ببندهم‌نشین ذل و غریبی هم عنان رنج و عنا
69. ۶۹نی خدا از چاه و بند حاسدانت از روی فضلبر کشید و برنشاندت بر بساط کبریا
70. ۷۰بی‌پدر بودی ولیک اکنون چنانی کز شرفپادشاه دین همی در دین پدر خواند ترا
71. ۷۱آن چنان گشتی که بد گویت کنون بی‌روی تونه همی در دل بهی بیند نه اندر جان بها
72. ۷۲ای یتیمی دیده اکنون با یتیمان لطف کنوی غریبی کرده اکنون با غریبان کن وفا
73. ۷۳«الفلق» می‌خوان و می‌دان قصد این چندین حسود«والضحی» می‌خوان و می‌کن شکر این چندین عطا
74. ۷۴ای مرا از یک نعم پیوسته با چندین نعموی مرا از یک بلی ببریده از چندین بلا
75. ۷۵شکرت ار بر کوه برخوانم به یک آواز، مناز برای حرص مدحت صد همی گردد صدا
76. ۷۶شعر من نیک از عطای نیک تست ایرا که مرغهر کجا به برگ بیند به برون آرد نوا
77. ۷۷قربت تو باز هستم کرد در صحرای انسشربت تو باز مستم کرد در باغ صفا
78. ۷۸گر غنی شد جان و عقل از تو عجب نبود از آنکآمدست این از پیمبر «طائف الحج الغنا»
79. ۷۹ورچه تن را این غرض حاصل نیامد زان مدیحای بداگر جان ما را افتد از مدحت بدا
80. ۸۰مانده‌ام مخمور آن شربت هنوز از پار بازپای سست و سر گران این از طمع آن از حیا
81. ۸۱دی به دل گفتم که این را چیست دار و نزد توگفت دل: داروی این نزدیک من «منهابها»
82. ۸۲تا کلاه از روح دارد عامل کون و فسادتا قبا از عقل دارد قابل علم و بقا
83. ۸۳فرق و شخص دشمنت پوشیده بادا تا ابدهم به مقلوب کلاه و هم به تصحیف قبا
84. ۸۴باد برخوان وجودت روز و شب تصحیف صیفباد بر جان حسودت سال و مه قلب شتا
85. ۸۵عالم از علم تو چونان باد کز مادر صبیخلقت از خلق تو چونان باد کز گلبن صفا
86. ۸۶خلعت و احسان شاعر سنت هم نام تستباد ز احسان تو زین سنت سنایی را سنا