1. ۱ای کس به سزا وصف تو ناکرده بیانیحیران شده از ذات لطیف تو جهانی
2. ۲ذاتت نه مکان گیر ولیکن ز تصرفخالی نه ز آیات تو یک لحظه مکانی
3. ۳بردیده نهان ذات تو از کشف ولیکنپوشیده نه بر علم قدیم تو نهانی
4. ۴از شوق تو در دیدهٔ جویان تو ناریدر عدل تو در سینهٔ اعدات دخانی
5. ۵جان و تن و دل باخته بر نطع ارادتناکرده برین باخت زنا یافت زیانی
6. ۶ای ذات تو ز آلایش اوهام و خرد دوروی نعت تو ز اظهار به هر دیده عیانی
7. ۷جانها همه خون گشته ز شوق تو که از توجز صنع حکیمانه ندیدند نشانی
8. ۸آنرا که تو خون ریختی از شوق نیایداز لذت تیغ تو از آن کشته فغانی
9. ۹کار همه عیاران از سوز وصالتچاهیست پس از راه درانداخته جانی
10. ۱۰ای تیغ سخن کند و بر از مدحت مخلوقوصف تو مر این تیغ مرا بوده فسانی
11. ۱۱زیبد که کنم از سر معنی و حقیقتبر بام چنین دوست یکی خانه فشانی
12. ۱۲ای قوم بگریید که مهمان گرامیتخم گنهان خورد و ز ما کرد گرانی
13. ۱۳مهمان و چه مهمان که مر این عارضگان رااز رحم می‌آراید هر ساعت خوانی
14. ۱۴رفت و گنهان برد و نکرد ایچ شکایتای مجلسیان اینت گرامی مهمانی
15. ۱۵دریافته‌ایم این را حقش بگزاریمباشد نگزارند به ماه رمضانی
16. ۱۶در وقت وداعش که چوگل رفت بسازیماز خون جگر بر مژه چون لاله ستانی
17. ۱۷زین سوز بسازیم یکی از سر معنیبر یاد جمال العلما جان فشانی
18. ۱۸آن شاه امامان که عروسان سخن رابیکار ندیدست ز گفتار زمانی
19. ۱۹آن چرخ شریعت که مه روزهٔ او رااز تربیت اوست بهر جای امانی
20. ۲۰ای مسند فتوی ز علوت چو سپهریوی مجلس دانش ز جمالت چو جنانی
21. ۲۱کلکت چو عدویت دو زبان و به عبارتچون تیر سخن داری چون تیغ زبانی
22. ۲۲عرشست رکاب سخنت زان که سخن راامروز به جز در کف تو نیست عنانی
23. ۲۳رمحست در آب حیوان لیک نباشدجز آتش سوزنده در آن رمح سنانی
24. ۲۴برنامهٔ دین کس به از آن می‌ننویسدجز نام ابوبکر محمد عنوانی
25. ۲۵این پیر جهان گرد سبک پی بندیدستدر گردش خود چون تو گرانمایه جوانی
26. ۲۶این کوه ندیده چو وقار تو مکینیوین چرخ نزاده چو معالیت مکانی
27. ۲۷این مرکز با نفع گران سنگ ندیدستجز علم و درنگ تو سبک روح گرانی
28. ۲۸ایام چو خرم تو ندیدست سکونیافلاک چو عزم تو ندادست روانی
29. ۲۹از هر سخنت فایده خوفی و رجاییدر هر نکتت مایده جانی و جهانی
30. ۳۰نه دایره امروز همی گوید یاربچندین گذر علم ز یک تنگ دهانی
31. ۳۱از راستی پند تو مانا که نماندستکژ رو به زمین و به زمان چون سرطانی
32. ۳۲حقا که جز از لفظ تو آفاق ندیدستچندین درر از فایده در غالیه دانی
33. ۳۳تا خاطر پر نور تو از علم نیفزودکس مشکلی از شرع نمی‌کرد بیانی
34. ۳۴امروز بنامیزد از آثار یقینتچون تیر شد اکنون که کمان بود گمانی
35. ۳۵آن گه که ز منبر سخن اندازی چون تیرباشد سخن سحبان پیشت چو کمانی
36. ۳۶دشمن چو کشانی دو بسد را به ضرورتدر خدمت تو بندد با جزع میانی
37. ۳۷جان تو که مجدود سناییت نداردجز بهر ثناهای تو جانی و زبانی
38. ۳۸هرگز نشود خوار چو خاک از پی بادیبی آب چو آتش نشود از پی نانی
39. ۳۹هست اینهمه ز اقبال ثنای تو وگرنهدر شهر که می‌گوید ازین سان سخنانی
40. ۴۰گر هیچ ز مدحت قصبی بندد ازین پسنگشاید جز از قیل شکر لسانی
41. ۴۱احباب ترا باد خزانی چو بهاریاعدای ترا باد بهاری چو خزانی