1. ۱تا کی این لاف در سخن رانیتا کی این بیهده ثنا خوانی
2. ۲گه برین بی هنر هنر ورزیگه بر آن بی گهر درافشانی
3. ۳با چنین مهتران بی معنیاز سبکساری و گرانجانی
4. ۴همه ساسی نهاد و مفلس طبعباز در سر فضول ساسانی
5. ۵خویشتن را همه بری شمرندلیک در دل فعال شیطانی
6. ۶نیست از جمع مالشان کس راحاصل نقد جز پریشانی
7. ۷آبشان در سبوی عاریتینانشان بر طبق گروگانی
8. ۸هیچ شاعر نخورد از صله‌شاناز پس شعر جز پشیمانی
9. ۹بر سر خوان هر یک اندر سوراز دل شاعریست بریانی
10. ۱۰چون حقیقت نگه کنی باشدبه فزون گشتن و به نقصانی
11. ۱۱صله‌شان همچو روز تیر مهیوعده‌شان چون شب زمستانی
12. ۱۲باز این خواجهٔ زادهٔ بی‌برگآنهمه لاف و لام لامانی
13. ۱۳غلط شاعران به جامه و ریشوز درون صد هزار ویرانی
14. ۱۴ریشک و حالک ثناجوییکبرک و عجبک زبان‌دانی
15. ۱۵نه در آن معده ریزه‌ای ماندهنه در آن دیده قطره‌ای ثانی
16. ۱۶زشت باشد بر خردمنداننام بوران و نان بورانی
17. ۱۷داشته مر جدش دهی روزیدر سر او فضول دهقانی
18. ۱۸اف ازین مهتران سیل آورتف برین خواجگان کهدانی
19. ۱۹از چه شان گاه شعر بستاییوز چه در پیششان سخن رانی
20. ۲۰رفت هنگام شاعری و سخنروز شوخیست وقت نادانی
21. ۲۱نه قفا خواری و نه بدگوییشاعر و فاضل و بسامانی
22. ۲۲نزد خورشید فضل گردونیپیش مهتاب طبع کتانی
23. ۲۳ریش گاوی نه‌ای خردمندیکافری نیستی مسلمانی
24. ۲۴اصل جدی نه معدن هزلیکان حمدی نه مرد حمدانی
25. ۲۵خود گرفتم که این همه هستیچکنی چون نه‌ای خراسانی
26. ۲۶فقه و تفسیر خوان و نحو و ادبتا بیابی رضای یزدانی
27. ۲۷چه همه روز بهر مشتی دونژاژ خایی و ریش جنبانی
28. ۲۸مدح هر کس مگو به دشواریچون نیابی ز کس تن آسانی
29. ۲۹جز که بونصر احمدبن سعیدآن چو نصرت به مدحت ارزانی
30. ۳۰گر همی شعر خوانی از پی نانتا بگویم اگر نمی‌دانی
31. ۳۱آنکه هست از کفایت و دانشدر خور جاه و صدر سلطانی
32. ۳۲کآنچه عاقل نخواهد از پی نانسر درون سوی و آن میان رانی
33. ۳۳ابرو شمسی که از سخاش نمانددر دریایی و زر کانی
34. ۳۴مهتران بهر آبرو روبندخاک درگاه او به پیشانی
35. ۳۵زنده از سیرتش سخا چو نانکجسمها از عروق شریانی
36. ۳۶در دماغ و جگر بدو زندهروح طبعی و روح نفسانی
37. ۳۷نزد یک اختراع او منسوخمایهٔ کتبهای یونانی
38. ۳۸کی روا باشد از کف و خردشدر زمانه و باد و نالانی
39. ۳۹ای که بی سعی ذات و پنج حواسکار فرمای چار ارکانی
40. ۴۰وقت بخشش حیات درویشیگاه طاعت هلاک خذلانی
41. ۴۱همه زیب بهشت را شاییهمه نور سپهر را مانی
42. ۴۲چون تو ممدوح و من بر دوناناینت بی خردگی و کشخانی
43. ۴۳هیچ احسان ندیدم از یک تنورچه کردم به شعر حسانی
44. ۴۴جز براردت داد در صد روزبهر هشتاد بیت چل شانی
45. ۴۵گوهر رسته کرده یک دریاشد بدو مهره اینت ارزانی
46. ۴۶هم تو دانی و هم برادر توکه نبود آن قصیده چل گانی
47. ۴۷این چنین فعل با چو من شاعرنیست حکمی نه نیز دیوانی
48. ۴۸از چنان شعر من چنین محرومای عزیز اینت نامسلمانی
49. ۴۹بخت بد را چه حیله گرچه به شعرسخنم شد به قدر کیوانی
50. ۵۰که به هر لحظه بهر دراعهپیرهن را کنم چو بارانی
51. ۵۱در چنین وقت با زنان به کارمن و اطراف دوک گرگانی
52. ۵۲باقیی هست زان صله به رویدانم از روی فضل بستانی
53. ۵۳ور تغافل کنی درین معنیاز در صدهزار تاوانی
54. ۵۴تا نباشد جماد را به گهرحرکات و حواس حیوانی
55. ۵۵باد جنبان حواس تو چون آبزان که از کف حیات انسانی
56. ۵۶از پی عصمتت گسسته مبادسوی تو فضلهای رحمانی