1. ۱ای پدیدار آمده همچون پری با دلبریهر که دید او مر ترا با طبع شد از دل بری
2. ۲آفتاب معنی از سایت بر آید در جهانزان که از هر معنیی چون آفتاب خاوری
3. ۳زهره مزهر بر تو سازد کز عطارد حاصلیمر ترا از راستی تو مشتری شد مشتری
4. ۴بینمت منظوم و موزون و مقفا زان ترادستیار خویش دارد زهره در خنیاگری
5. ۵همچو مشک و گل سمر گشتی به گیتی نسیمچون نکو رویان ز شیرینی همی جان‌پروری
6. ۶مجلس آرایی کنی هر جا که باشی زان که توچون گل و مل در جهان آراسته بی‌زیوری
7. ۷گر عرض قایم نباشد نی ز جوهر در مکانلفظ و خط همچون عوض شد در عرض بی جوهری
8. ۸از پری ز آتش بود تو آتشین طبع آمدیشاید ار باشی تو مانند پری در دلبری
9. ۹تا بینندت به خوبی داستان از تو زنندچون نشینند و بینندت چنین باشد پری
10. ۱۰گوهر معنی تمامی ایزد اندر تو نهادنیستی زین چارگوهر پس تو پنجم گوهری
11. ۱۱از برای چه کنی چون ابر هرجایی سفرچون ز هر معنی پر از گوهر چو بحر اخضری
12. ۱۲گوهر و شکر بهم نبود تو از معنی و لفظشکر چون گوهری و گوهر چون شکری
13. ۱۳گر ز طبع خواجه گشتی گوهر دریای علماز چه از دست و قلم اندر پناه عنبری
14. ۱۴با شرف گشتی چو تاج اصفهانت جلوه کردپیش تخت تاجداران لفظ تازی و دری
15. ۱۵مشرق و مغرب همه بگرفت نام نیک توکلک خواجه تا قوی دارد ترا با لاغری
16. ۱۶تاج اصفاهان السان الدهر ابوالفتح آنکه هستدر عجم چون عنصری و در عرب چون بحتری
17. ۱۷آن ادیب مشرق و مغرب که اندر شرق و غربکرد پیدا در طریق شاعری او ساحری
18. ۱۸شعر او خوان شعر او دان شعر او بین در جهانتا بدانی و ببینی ساحری و شاعری
19. ۱۹معنی بسیار چون بینم من اندر شعر اوگویم این شعر آسمانی ای معانی اختری
20. ۲۰معنی از اشعار او معروف گشت اندر جهانهمچنان چون نور از خورشید چرخ چنبری
21. ۲۱آفتاب و ماه و انجم بینی از معنی بسیگر تو اندر آسمان آسای شعرش بنگری
22. ۲۲معنی اندر شعر او تابان بود از لفظ اوچون گهر از روی تاج و چون نگین ز انگشتری
23. ۲۳شعر او ابروست کز پروردین افزاید جمالآن ما موی سرست آنبه بود کش بستری
24. ۲۴پیش او هرگز نشاید کرد کس دعوی شعراز پس سید نشاید دعوی پیغمبری
25. ۲۵ای سپاهان سروری کن بر زمین چون آسماندر جهان تا تو ولادتگاه چونین سروری
26. ۲۶آفرین بادا بر آن بقعت کزو گشت او پدیددر همه علمی توانا در همه بابی جری
27. ۲۷ای بمانند قلم تو ذولسانین جهانچون قلم گوهر نگاری چون قلم دین گستری
28. ۲۸در زمین تو آن عطارد آیتی در روزگارکز هنر وقت شرف جز فرق کیوان نسپری
29. ۲۹چون لسان‌الدهر و تاج اصفهان شد نام توپیش تخت تاجداران از هنر نام آوری
30. ۳۰آب و آتش گر پدید آید به دست امتحاناندر آن آبی چو گوهر و اندر آن آتش زری
31. ۳۱معجزات تو شود آن آب و آتش زان که توچون خلیل و چون کلیم از آب و آتش بگذری
32. ۳۲تو به اخبار و به تفسیری امام بی‌بدلشاعری در جنب فضلت هست کاری سرسری
33. ۳۳نیستی اندر طریق شعر گفتن آنچنانکبوحنیفه گفت در شعری برای عنصری
34. ۳۴«اندرین یک فن که داری و آن طریق پارسی ستدست دست تست کس را نیست با تو داوری »
35. ۳۵گوهر جدت اگر فخر آورد بر تو رواستبر زمین نارد نتیجهٔ چرخ چون تو گوهری
36. ۳۶پیش معنیهای تو معنی نماید چون سمرشرح معنیهای او هرگز نگردد اسپری
37. ۳۷شاعری در پیش تو شاعر کجا یارد نمودساحری در پیش موسی چون نماید سامری
38. ۳۸پیش بحر علم تو هر بحر چون جعفر بودچه عجب گر بخشدت شه گنج زر جعفری
39. ۳۹از برای گوهر معنی روی در شرق و غربدر جهان علم مانا تو دگر اسکندری
40. ۴۰آفتاب و ماه علم آراستی زان پس که تونه بسان آفتاب و مه دوان بر هر دری
41. ۴۱یک کرشمه گر تو بنمایی دگر از چشم فضلفکر جان بینی همه با چشمهای عبهری
42. ۴۲باش تا باغ امید تو تمامی بر دهداین همه ز آنجا که حق تست چون من بی‌بری
43. ۴۳سید اهل سخن تو این زمان چون سیدیعلم و حکمت شد چو شارستان و تو چون حیدری
44. ۴۴زنده کردی تو از آن تصنیف نام عالمیعمر ثانی را ز اول زین معانی رهبری
45. ۴۵هر که در گیتی گسست از ذکر تو مذکور شدای خنک آنرا که تو ذکرش در آن جمع‌آوری
46. ۴۶یادگار از مردمان ذکر نکو ماند همیچون تو از ذکر نکو در عمر نیکو محضری
47. ۴۷ذکرهای عنصری از ملک محمودی بهستگرچه پیش ملک او دونست ملک نوذری
48. ۴۸نیک گویی تو از من بشنوند آن از تو هیچآفرین گویم همی نفرین کنندم بر سری
49. ۴۹آسمان در باب من باز ایستاد از کار خویشبر زمین اکنون مرا چه بهتری چه بدتری
50. ۵۰گر بگویم کاین گل شادیم چون پژمرده شداز غم نرگس صفت گردی چو گل جامه‌دری
51. ۵۱مستمع بودندی از لفظ تو گر بودی جدایدر میان خاک و باد و آب و آتش داوری
52. ۵۲تو همی گفتی که شعرت دیگران بر خویشتنبسته‌اند از بهر نامی این گروهی از خری
53. ۵۳جامهٔ طاووس از شوخی اگر پوشید زاغنه چو طاووسش بباید کردن آن جلوه‌گری
54. ۵۴چون نعیق زاغ شد همچون نوای عندلیبزاغ را زیبد برفتن کشتی کبک دری
55. ۵۵آنچه تو یک روز دیدی ماندیدیم آن به عمرعمر ضایع گشت ما را کس نگفت ای چون دری
56. ۵۶رنج بردی کشت کردی آب دادی و بردروخرش خور و خوش خند مگری گرگری بر ما گری
57. ۵۷چون ترا بینیم گوییم اندرین ایام خویشاینت دولتیار مرد اندر حدیث شاعری
58. ۵۸پیش جنات‌العلی آورده‌ام ام بیدی چو نالگر کنی عفوم شود آن بید گلبرگ طری