1. ۱در همه ملک ندید از همهٔ مردان شاهآنچه دید از هنر و ذات و خرد مردانشاه
2. ۲آنکه گر تقویتی باید ابر از سیرشز نمی در وی از خاره دمد مهر گیاه
3. ۳وآنکه گر تربیتی باید بحر از نکتشدر منظوم شود در دل او قطره میاه
4. ۴از پی آنکه چو در شرق بود مطلع اومطلع مهر ز شرق آید و افزایش ماه
5. ۵آنکه از مکرمت و جود همی نام نیازخامهٔ او کند از تختهٔ تقدیر تباه
6. ۶خانه‌ای کو به یکی لحظه کمربند کندعالمی را چو نهد بر سر او تیغ کلاه
7. ۷گر نبودی به گه رنگ چنو کاه از ننگتا جهان بودی بیجاده بنربودی کاه
8. ۸دیدهٔ خصم کند پایهٔ جاه تو سپیدمهرهٔ مهر کند نامهٔ کین تو سیاه
9. ۹ای چو خورشید مهان را به سخای تو امیدوی چو ناهید طرب را به بقای تو پناه
10. ۱۰آه در حنجر او خنجر گردد که کنداز سر دشمنی از بیم تو و کین تو آه
11. ۱۱باشد ایمن ز خدنگ اجل و تیغ نیازهر که را تربیت بخشش تو داشت نگاه
12. ۱۲چون همی مدح تو افواه گذارند به نطقبسته شد مصلحت جان و تن اندر افواه
13. ۱۳نتواند که کند با تو کسی پای درازتا نباشد ز بدی همچو تو دستش کوتاه
14. ۱۴اندر آن حال که در صدر تو سرهنگ عمیدمر ترا از هنر و طبع رهی کرد آگاه
15. ۱۵هم در آن حال همی کرد به دریای ضمیرخاطر من ز پی حرص مدیح تو شناه
16. ۱۶طبع آراست همی از پی مدحت چو بهشتزان که هر لحظه همی فضل تو آورد سپاه
17. ۱۷لاجرم کرد عروسی ز مدیحت جلوهکه به از حور بهشتست گه بادافراه
18. ۱۸هر کجا و اصل و مشاطه چو سرهنگ بودار بهشت آید ناچار عروس چو تو شاه
19. ۱۹آن چو اخلاق نبی مر همه را نیکو گویو آن چو آیات نبی مر همه را نیکو خواه
20. ۲۰سعی صد چرخ چو یک نکتهٔ او نیست به فعلحسب این حال بر این جمله رهی هست گواه
21. ۲۱زان چو افگند کسی را فلک از عجز همینتواند ز یکی حادثه آورد به راه
22. ۲۲او چو من بی‌هنری را به چنان صدر رفیعبه یکی نکته رسانید بدین رتبت و جاه
23. ۲۳گر همی پای نهم پیش تو آنجا که نهندشهریاران ز پی جاه بر آن جای جباه
24. ۲۴اینت بی‌حد کرم و لطف و بزرگی و شرفدر یکی شخص مرکب شده سبحان الاه
25. ۲۵که برافزون شدم از یک سخنش در یک روزهمچو پنجی که دوم مرتبه گردد پنجاه
26. ۲۶ای به صحرای سخای تو شب و روز چو منزده امید همه از در آن لشگرگاه
27. ۲۷تا بدین وقت ز هر نوع شنیدی اشعارشعر نیکو شنو اکنون که فراز آمدگاه
28. ۲۸برگها زرد شد اکنون ز کف سبز خطیتا سپیدی نبود زان گهر لعل بخواه
29. ۲۹تا گه حمله قوی نبود روباه چو شیرتا گه حیله فزون نبود شیر از روباه
30. ۳۰گهر تاج ترا اوج فلک بادا کانصورت قدر ترا عرش ملک بادا گاه
31. ۳۱یاور بخت تو باد از پی تو دور فلکحافظ جان تو باد از پی ما فضل الاه