1. ۱ای در دل مشتاقان از عشق تو بستان‌هاوز حجت بی‌چونی در صنع تو برهان‌ها
2. ۲در ذات لطیف تو حیران شده فکرت‌هابر علم قدیم تو پیدا شده پنهان‌ها
3. ۳در بحر کمال تو ناقص شده کامل‌هادر عین قبول تو، کامل شده نقصان‌ها
4. ۴در سینهٔ هر معنی بفروخته آتش‌هابر دیدهٔ هر دعوی بر دوخته پیکان‌ها
5. ۵بر ساحت آب از کف پرداخته مفرش‌هابر روی هوا از دود افراخته ایوان‌ها
6. ۶از نور در آن ایوان بفروخته انجم‌هاوز آب برین مفرش بنگاشته الوان‌ها
7. ۷مشتاق تو از شوقت در کوی تو سرگرداناز خلق جدا گشته خرسند به خلقان‌ها
8. ۸از سوز جگر چشمی چون حقهٔ گوهرهاوز آتش دل آهی چون رشتهٔ مرجان‌ها
9. ۹در راه رضای تو قربان شده جان، و آن گهدر پردهٔ قرب تو زنده شده قربان‌ها
10. ۱۰از رشتهٔ جانبازی بر دوخته دامن‌هادر ماتم بی‌باکی بدریده گریبان‌ها
11. ۱۱در کوی تو چون آید آنکس که همی‌بینددر گرد سر کویت از نفس بیابان‌ها
12. ۱۲چه خوش بود آن وقتی کز سوز دل از شوقتدر راه تو می‌کاریم از دیده گلستان‌ها
13. ۱۳ای پایگه امرت سرمایهٔ درویشانوی دستگه نهیت پیرایهٔ خذلان‌ها
14. ۱۴صد تیر بلا پران بر ما ز هر اطرافیما جمله بپوشیده از مهر تو خفتان‌ها
15. ۱۵بی‌رشوت و بی‌بیمی بر کافر و بر مومنهر روز برافشانی، از لطف تو احسان‌ها
16. ۱۶میدان رضای تو پر گرد غم و محنتما روفته از دیده آن گرد ز میدان‌ها
17. ۱۷در عرصهٔ میدانت پرداخته در خدمتگوی فلکی برده، قد کرده چو چوگان‌ها
18. ۱۸از نفس جدا گشته در مجلس جانبازیبر تارک بی‌نقشی فرموده دل افشان‌ها
19. ۱۹حقا که فرو ناید بی‌شوق تو راحت‌هاوالله که نکو ناید، با علم تو دستان‌ها
20. ۲۰گاه طلب از شوقت بفگنده همه دل‌هاوقت سحر از بامت، برداشته الحان‌ها
21. ۲۱چون فضل تو شد ناظر چه باک ز بی‌باکیچون ذکر تو شد حاضر، چه بیم ز نسیان‌ها
22. ۲۲گر در عطا بخشی آنک صدفش دل‌هاور تیر بلا باری، اینک هدفش جان‌ها
23. ۲۳ای کرده دوا بخشی لطف تو به هر دردیمن درد تو می‌خواهم دور از همه درمان‌ها
24. ۲۴عفو تو همی باید چه فایده از گریهفضل تو همی‌باید، چه سود ز افغان‌ها
25. ۲۵ما غرفهٔ عصیانیم بخشنده تویی یارباز عفو نهی تاجی، بر تارک عصیان‌ها
26. ۲۶بسیار گنه کردیم آن بود قضای توشاید که به ما بخشی، از روی کرم آن‌ها
27. ۲۷کی نام کهن گردد مجدود سنایی رانو نو چو می‌آراید، در وصف تو دیوان‌ها