1. ۱بنه چوگان ز دست ای دل که گمشد گوی در میدانچه خیزد گوی تنهایی زدن در پیش نامردان
2. ۲چو گویی در خم چوگان فگن خود را به حکم اوکه چوگانی‌ست از تقدیر و میدانیست از ایمان
3. ۳بدین چوگان مدارا کن وز آن میدان مکافا بینچو این کردی و آن دیدی شوی چون گوی سرگردان
4. ۴ز خود تا گم نگردی باز هرگز نیست این ممکنکه بینی از ره حکمت جمال حضرت سلطان
5. ۵نه سید بود کز هستی شبی گمشد درین منزلرسید آنجا کزو تا حق کمانی بود و کمتر زان
6. ۶تو تا از ذوق آب و نان رکاب اینجا گران داریپی عیسی کجا یابی برون از هفت و چهار ارکان
7. ۷خبر بادیست پر پیمای اثر خاکیست دور از وینظر راهیست پر منزل عیان را باش چون اعیان
8. ۸تو موسی باش دین‌پرور که پیش مبغض و اعداپدید آید به رزم اندر ز چوب خشک صد ثعبان
9. ۹تو صاحب سر کاری شو که هرچت آرزو باشدهمه آراسته بینی چو یازی دست زی انبان
10. ۱۰نبینی هیچ ویرانی در اطراف جهان دلچو کردی قبلهٔ دین را به زهد و ترس آبادان
11. ۱۱سلیم و بارکش می‌باش تا عارض بروز دینکند عرضه ترا بر حق میان زمرهٔ نیکان
12. ۱۲کزین دریافت سر دل امین در کوی تاریکیوزین بشنود بوی جان برون از آب و گل سلمان
13. ۱۳همه در دست کار دین همه خونست راه حقازین درد آسمان گردان وز آن خون حلقها قربان
14. ۱۴ز روی عقل اگر بینی گمانی کان یقین گرددبه معیار عیاری بر ببین تا چون بود میزان
15. ۱۵اگر بر عقل چرب آید یقین دان کان گمان باشدوگر در شرع افزاید گمان بر کان بود فرمان
16. ۱۶خضر زین راه شد در کوی کابی یافت جان پرورسکندر از ره دیگر برون آمد چو تابستان
17. ۱۷همه دادست بی دادی چو تو در کوی دین آییهمه شادیست غم خوردن چو دانی زیست با هجران
18. ۱۸چو بوتیمار شو در عشق تا پیوسته ره جوییچو بلبل بر امید وصل منشین هشت مه عریان
19. ۱۹اگر خواهی که تا دانی که از دریاچه می‌زایدبه همت راه بر می‌باش بر امید کشتیبان
20. ۲۰چو نور از طور می‌تابد تو از آهن کجا یابیبرو بر تجربت بر طور چون موسی‌بن عمران
21. ۲۱اگر سلمان همی خواهی که گردی رو مسلمان شوکه بی رای مسلمانی بمیری در بن زندان
22. ۲۲مرو در راه هر کوری اگر مردی برین هامونکه گمراهی برون آیی بسی گمره‌تر از هامان
23. ۲۳نه هر آهو که پیش آید بود در ناف او نافهنه هر زنده که تو بینی بود در قالب او جان
24. ۲۴بسی آهو در عالم که مشکش نیست در ظاهربسی شخصست در گیتی که جانش نیست در ابدان
25. ۲۵نه جان خود زندگی باشد غلط زینجاست غافل راکه جان دریست در خلقت ز بهر زینت جانان
26. ۲۶هر آنکو نور جان بیند شود سخته چو پروانههر آنکو مرز جان داند نباشد فارغ از احزان
27. ۲۷بپر عشق شو پران که عنقاوار خود بینیز ناجنسان جداییها و با جنسان بهم چسبان
28. ۲۸شراب شوق چندان خور که پای از ره برون ننهیکه چون از ره برون رفتی تا خمارت گیرد از شیطان
29. ۲۹تو بر ره چو اصحابی که خود میریست مر ره راچه عیب آید اگر باشند آن اصحاب سگبانان
30. ۳۰هم از درد دل ایشان برون آمد سگی عابدهم از خورشید تابانست لعل سرخ اندر کان
31. ۳۱شعاع روی مردی بود و شمع وقت بسطامینهاد بوی دردی بود و رنگ سالک گریان
32. ۳۲ز روی درد این رهرو مبین آلت کانونز نور روی آن مه بین مزین قامت کیوان
33. ۳۳همه اکرام و احسان‌ست سیلی خوردن اندر سرچه باشد گر کنی در پیش جانان جان و تن قربان
34. ۳۴چو عالم جمله منکر شد چرا دارد خرد طرفهاگر پیری خبر گوید که آید عاقبت طوفان
35. ۳۵کنون طوفان مردانست و آنک طرف گل در گلکنون بازار شیطانست و آنک موعد دیوان
36. ۳۶زنی کو عدهٔ دین داشت آنجا مردوار آمدتنی کو مدهٔ کین بود با وی کی رود یکسان
37. ۳۷حسن در بصره پر بینند لیکن در بصر افزونبدن در کعبه پر آیند لیکن در نظر نقصان
38. ۳۸ز یثرب علم دین خیزد عجب اینست در حکمتکه صاحب همتان آیند از بنیاد ترکستان
39. ۳۹صهیب از روم می‌پوید به عشق مصطفا صادقهشام از مکه می‌جوید صلیب و آلت رهبان
40. ۴۰دلا آنجا که انصافست خود از روم دل خیزدتنا آنجا که اعلامست از کعبه بود خذلان
41. ۴۱نه در کعبه مجاور بود چندین سالها بلعمنه در کوی ضلالت بود چندین روزها عثمان
42. ۴۲نه از ترتیب عقل افتد سخن در خاطر عیسینه بر تقدیر حرف آید معانی ز آیت قرآن
43. ۴۳سماع روح عاشق را نه از نقل آورد ناقلشعاع شمع حکمت را نه از عقل آورد یزدان
44. ۴۴هر آنک اندر سماع آید همه علمش هدر گرددهر آنک اندر شعاع افتد شود دیوانه در گیهان
45. ۴۵ولیک از کار و بار این اثر یابد جهان دلبلی در ذکر علم آن ثناخواند بسی حسان
46. ۴۶جگرها خون شد و پالود تا باشد کزین معنیخبر یابد مگر یک دل شود در آسمان پران
47. ۴۷چه جای این هوس باشد که بگذشت اینهمه لشکرپی مرکب رها کردند تا پیدا بود پنهان
48. ۴۸خرابی در ره نفست و در میل طریق تنوگر در حصن جان آیی همه شهرست و شهرستان
49. ۴۹بهشت اینجا بنا کردست شداد از پی شادیخبر زان خانهٔ خرم که می‌آرد یک اشتربان
50. ۵۰ز هول سیل عالم بر شده ایمن لب کشتیز روح نوح پیغمبر شده بی قوت دین کنعان
51. ۵۱سواری می‌کند عیسی و بار حکم او بر خرز طعم منزل اندر دل نه خر آگاه و نه پالان
52. ۵۲چه راهست ای سنایی این که با مرغان خود یک دمخبر گویی و جان جویی بلا خواهی تو بی امکان
53. ۵۳مگر ز آواز مرغانت نداند کس جز این سیدکه فخر اهل ری اویست و تاج صدر اصفاهان
54. ۵۴امینی رهروی کو را رضا گویند در دنیاازو راضی رضا در حشر و با او مصطفا همخوان