1. ۱ای همیشه دل به حرص و آز کرده مرتهنداده یکباره عنان خود به دست اهرمن
2. ۲هیچ نندیشی که آخر چون بود فرجام کاراندر آن روزی که خواهد بود عرض ذوالمنن
3. ۳گر پی حاجت نگردی بر پی حجت مپویور سر میدان نداری طعنه بر مردان مزن
4. ۴یا ز بی آبی چو خار از خیرگی دیده مدوزیا ز رعنایی چو گل بر تن بدران پیرهن
5. ۵گر کلیمی سحر فرعون هوا را نیست کنور خلیلی غیرت اغیار را در هم شکن
6. ۶همت عالی بباید مرد را در هر دو کونتا کند قصر مشید ربع و اطلال و دمن
7. ۷بگذر از گفتار ما و من که لهوست و مجازعاشق مجبور را زیبا نباشد ما و من
8. ۸باز را دست ملوک از همت عالی‌ست جایجغد را بوم خراب از طبع دون شد مستکن
9. ۹کی شناسد قیمت و مقدار در بی معرفتکی شناسد قدر مشک آهوی خر خیز و ختن
10. ۱۰ناسزایان را ستودن بیکران از بهر طمعگسترانیدی به جد و هزل طومار سخن
11. ۱۱از پی آن تا یکی گوهر به دست آرد مگرننگری تا چند مایه رنج بیند کوهکن
12. ۱۲نه ز رنج کوه کندن رنج طاعت هست بیشنه کمست از کان که گنج بهشت ذوالمنن
13. ۱۳در ازل خلاق چون تن را و دل را آفریدراحت و آرام دل ننهاد جز در رنج تن
14. ۱۴دعوی ایمان کنی و نفس را فرمان بریبا علی بیعت کنی و زهر پاشی بر حسن
15. ۱۵گر خداجویی چرا باشی گرفتار هواگر صمد خواهی چرا باشی طلبکار وثن
16. ۱۶هیچ کس نستود و نپرستید دو معبود راهیچ کس نشنود روز و شب قرین در یک وطن
17. ۱۷خرمن خود را به دست خویشتن سوزیم ماکرم پیله هم به دست خویشتن دوزد کفن
18. ۱۸ناز دنیا کی شود با آز عقبا مجتمعرنج حرث و زرع چه بود پیش نسرین و سمن
19. ۱۹از پی محنت گرفتاریم در حبس ابدنز پی راحت بود محبوس روح اندر بدن
20. ۲۰صدق و معنی گر همی خواهی که بینی هر دوانسوز دل بنگر یکی مر شمع را اندر لگن
21. ۲۱نیست جز اخلاص مر درد قطیعت را دوانیست جز تسلیم مر تیر بلیت را مجن
22. ۲۲از صف هستی گریز اندر مصاف نیستیدر مصاف نیستی هرگز نبیند کس شکن
23. ۲۳ور همی خواهی که پوشی تن به تشریف هدیدام خود کامی چو گمراهان به گرد خود متن
24. ۲۴صدق و معنی باش و از آواز و دعوی باز گردرایض استاد داند شیههٔ زاغ از زغن
25. ۲۵آنکه در باغ بلا سرو رضا کارد همیچون من و تو کی کند دل بسته در سرو چمن
26. ۲۶با سر پر فضله گویی فضل خود قسم منستخویشتن را نیک دیدستی به چشم خویشتن
27. ۲۷باش تا ظن خبر عین عیان گردد تراباش تا ثعبان مرگت باز بگشاید دهن
28. ۲۸در دیار تو نتابد ز آسمان هرگز سهیلگر همی باید سهیلت قصد کن سوی یمن
29. ۲۹ایمنی از نازکی باشد تنی را کو بودبا لبی چون ناردانه قامتی چون نارون
30. ۳۰باش تا اعضای خود بر خود گوا یابی به حقباش تا در کف نهندت نامهٔ سر و علن
31. ۳۱دانی آن گه کاین رعونت بود خواب بی‌هشاندانی آن گه کاین ترفع بود باد بادخن
32. ۳۲هست اجل چون چنبر و ما چون رسن سر تافتهگرچه باشد بس دراز آید سوی چنبر رسن
33. ۳۳تا ترا در دل چو قارون گنجها باشد ز آزچند گویی از اویس و چند پویی در قرن
34. ۳۴ای سنایی بر سنای عافیت بی ناز باشچند بر گفتار بی کردار باشی مفتتن
35. ۳۵گر کنی زین پس به جز توحید و جز وعظ امتحانز امتحان اخروی بی شک بمانی ممتحن
36. ۳۶در نمایش و آزمایش چون نکوتر بنگریاندر آن شیر عرینی و درین اسب عرن
37. ۳۷قوت معنی نداری حلقهٔ دعوی مگیرطاعت زیبا نداری تکیه بر عقبا مزن