1. ۱نظر همی کنم ار چند مختصر نظرمبه چشم مختصر اندر نهاد مختصرم
2. ۲نمی‌شناسم خود را که من کیم به یقیناز آنکه من ز خود اندر به خود همی نگرم
3. ۳عیان چو باز سفیدم نهان چو زاغ سیاهچنین به چشم سرم گر چنان به چشم سرم
4. ۴شکر نمایم و از زهر ناب تلخ ترمبه فعل زهرم اگر چه به قول چون شکرم
5. ۵به علم صور محض ره چه دانم و چونز عقل خالی همچون ز جان تهی صورم
6. ۶ز رازخانهٔ عصمت نشان مجو از منکه حلقه‌وار من آن خانه را برون درم
7. ۷به نور حکمت آب از حجر برون آرمنمی‌گشاید حکمت دلم عجب حجرم
8. ۸برای آز و برای نیاز هر روزیبسان مرد رسن تاب باز پی سپرم
9. ۹سفر نکردمی از بهر بیشی و پیشیاگر بسنده بدی در حضر به ما حضرم
10. ۱۰دیم نکوتر از امروز بود و باز امسالز پار چون به یقین بنگرم بسی بترم
11. ۱۱اگر چه ظاهر خود را ز عیب می‌پوشمبر تو پردهٔ اسرار خویش اگر بدرم
12. ۱۲ز ریگ و قطر مطر در شمر فزون آیدعیوب باطنم ار شایدی که بر شمرم
13. ۱۳مدار میل سوی من چو تشنه سوی سرابکه آدمی صورم لیک اهرمن سیرم
14. ۱۴سحاب بیندم از دور سایل عطشانسحابم آری لیکن سحاب بی مطرم
15. ۱۵صدف شمار دم از دیده پر در رو غواصصدف شناس شناسد که سنگ بی‌گهرم
16. ۱۶به دیدگان هنر بیندم مسافر طمعکلنگ حکمت داند که سنگ بی‌هنرم
17. ۱۷رفیق نور بصر خواندم به مهر و به لطفچگونه نور بصر خواندم که بی‌بصرم
18. ۱۸گذشت عمری تا زیر این کبود حصاربه جرم آدم عاصی مطیع و برزگرم
19. ۱۹کبست کاشتم اندر زمین دل به طمعبجز کبست نیاورد روزگار برم
20. ۲۰زبان حالش با من همی سر آید نرمکه سر مگردان از من چو کاشتی بخورم
21. ۲۱یکی عنای روان می‌خرید و می‌نالیدمنال گفت عنا: دیده باز کن مخرم
22. ۲۲ره ظفر نتوان رفت بر عدو بخردچو من عدوی خودم چون بود ره ظفرم
23. ۲۳وگر ز دشمن ظاهر حذر کند عاقلز مکر دشمن باطن چگونه بر حذرم
24. ۲۴عجبتر آنکه ز بهر دو روزه مستقرمبه طوع و رغبت خود سال و ماه در سفرم
25. ۲۵ز سیر هفت مشعبد اسیر ششدره‌امز دست چار مخالف بنای هشت درم
26. ۲۶مرادم آنکه برون پرم از دریچهٔ جانولیک خصم گرفتست چار سو مفرم
27. ۲۷ز دام کام نپرم برون چو آز و نیازهمی برند به مقراض اعتراض پرم
28. ۲۸رفیق رفت به الهام در سفینهٔ نوحز هر غریق فرومانده من غریق‌ترم
29. ۲۹میان شورش دریای بی کران از موجبه جان از آفت این آب و باد پر خطرم
30. ۳۰دمی ز روح به امنم دمی ز نفس بی بیمگهی چو افسر عیسی گهی فسار خرم
31. ۳۱«مگر» نشناختم اندر زمین دل به هوسنرست و عمر به آخر رسید در «مگر»م
32. ۳۲ز روزگار توقع نمی‌کنم خیریکه خیر روی بتابد ز من که محض شرم
33. ۳۳به گلستان زمانه شدم به چیدن گلگلی نداد و به صد خار می‌خلد جگرم
34. ۳۴زمانه کرد مرا روی و موی چون زر و سیممگر شناخت که من پاسبان سیم و زرم
35. ۳۵ندای عقل برآمد که رخت بربندیدهمه جهان بشنیدند و من ز آنکه کرم
36. ۳۶گر از کمال بتابم چو خور ز خاور اصلبسازد اختر بهر زوال باخترم
37. ۳۷وگر ز مردی بر هفت چرخ پای نهمنه سر ز چنبر گردون دون برون ببرم
38. ۳۸عجب مدار که از روزگار خسته شومک او شرارهٔ شرست و من سپید سرم
39. ۳۹ازین نفر به نفیر آمدم نفور شدمبفر فطنت دانم که من نه زین نفرم
40. ۴۰چرا نسازم با خاکیان درو فلککه هم ز خاکم من ز گوهر دگرم
41. ۴۱ز پیشوای امیر فلک به رتبت و عقلگمان برم که به ذات و صفات پیشترم
42. ۴۲ز نور فطنت در ظلمت شب فطرتچو چشم اعما نومید مانده از سحرم
43. ۴۳بدین دو ژاژ مزخرف به پیش چشم خردچو گنده پیری در دست بنده جلوه‌گرم
44. ۴۴به فضله‌ای که بگویم که فضل پندارمنیم سنایی جانی که خاک سربسرم
45. ۴۵تنم ز جان صفت خالیست و من به صفتبه جان صورت چون چارپای جانورم
46. ۴۶گهی چو شیر بگیرم گهی چو سگ بدرمگهی چو گاو بخسبم گهی چو خر بچرم
47. ۴۷نه هیچ همت جز سوی سمع و جمع درمنه هیچ فکرت جز بهر عشق خواب و خورم
48. ۴۸اگر چه عیبهٔ عیب و عیار عارم لیکبه بندگی سر سادات و چاکر هنرم
49. ۴۹سپر ندارم در کف به دفع تیر فلکچو ایمنم که طریق سداد می‌سپرم
50. ۵۰ز چارسوی ملامت به شاهراه نجاتچهار یار پیمبر به سند راهبرم
51. ۵۱همیشه منتظرم هدیهٔ هدایت راولیک مهدی در مهد نیست منتظرم
52. ۵۲عنایت ازلی هم عنان عقلم بادکه از عنا برهاند به حشر در حشرم