1. ۱دوش چون صبح بر کشید علمشد جهان از نسیم او خرم
2. ۲روشنی آمد از عدم به وجودتیرگی از وجود شد به عدم
3. ۳شب دیجور شد ز روز جدازان که بد صبح در میانه حکم
4. ۴چو دو خصم قوی که در پیکارصلح‌جویان جدا شوند از هم
5. ۵باد صبح آمد از سواد عراقعالمی را سپرده زیر قدم
6. ۶گفتم: ای سایق سفینهٔ نوحگفتم: ای قاید طلیعهٔ جم
7. ۷چه خبر داری از امام رییسچه اثر داری از امام حرم
8. ۸گفت: «ارجو» که زود بینی زودکه ملک جل ذکره به کرم
9. ۹هر دو را با مراد دولت و عزهر دو را با سپاه و خیل و حشم
10. ۱۰برساند به بلخ و حضرت بلخگردد از فرشان چو باغ ارم
11. ۱۱لهو بینی گرفته جان حزنداد بینی شکسته پشت ستم
12. ۱۲نارسیده به کام خویش عدوبرسیده به کام خویش امم
13. ۱۳کار دنیا و دین امام رییسبه قلم راست کرده همچو قلم
14. ۱۴معتمد خواجهٔ زکی حمزهکرده بدخواه را ز گیتی کم
15. ۱۵علم کین انتقام ورانصرت و فتح بر طراز علم
16. ۱۶دست عدل خدای عزوجلزده بر ظالمان به عجز رقم
17. ۱۷همه سر کوفته چو مار وز بیمزیر خسها خزان به شکم
18. ۱۸خزبر اندامشان چو خار و خسکنوش در کامشان چو حنظل و سم
19. ۱۹شب بدخواه و بدسگالش رانزند نیز صبح صادق دم
20. ۲۰آتش زرق بیش نفروزدکه ز دریا کشید سوخته نم
21. ۲۱آنکه پوشیده بود پیش از وقفدق مصر و عمامهٔ معلم
22. ۲۲خورد اکنون دوال زجر و نکالپوشد اکنون لباس حسرت و غم
23. ۲۳گرگ پیر آمده به دام و به رویتیغ کین آخته شبان غنم
24. ۲۴بود چو ترک و دیلم اندر ظلمبر همه خلق مبرم و مبرم
25. ۲۵از پی مال وقف کردهٔ ملکترک به روی موکل و دیلم
26. ۲۶از پی هر درم که برد از وقفیا ستد از کسان به بیع سلم
27. ۲۷بر سر گل خورد یکی خایسکچون به هنگام مهر میخ درم
28. ۲۸کیست از جملهٔ صغار و کباراز همه گوهر بنی آدم
29. ۲۹که ندیده ازو سعایت و غمزیا نخوردست ازو عنا و الم
30. ۳۰گر نداری تو این سخن باورباز گوید ترا محمد جم
31. ۳۱پسران را ز غمز او پوشیدصاحبی و دبیقی و ملحم
32. ۳۲صورت غمز شد سعایت اوزد به هر خانه‌ای یکی ماتم
33. ۳۳تن اشرف ازو هین بلادل سادات ازو حزین و دژم
34. ۳۴آن کسان را که مدح گفت خدااو همی گوید آشکارا ذم
35. ۳۵بیشتر زین چه کرد با ساداتشمر یا هند زاده یا ملجم
36. ۳۶دل و بازو و تیغش ار بودیبرشدستی به برترین سلم
37. ۳۷هر کسی را به موجبی باریمی نشاند به گوشه‌ای مغتم
38. ۳۸من یکی شاعر و دخیل و غریبراه عزلت گزیده در عالم
39. ۳۹نه مرا غمخواری چو جد و پدرنه مرا مونسی چو خال و چو عم
40. ۴۰نه ازو نز حسین و اسعد و زیدگردن من به زیر بار نعم
41. ۴۱کرد بر من به قول مشتی رندروز رخشنده چون شب مظلم
42. ۴۲راندم از بلخ تا براندم منزین تحسر ز دیده وادی یم
43. ۴۳آن گنه را جز این ندانم جرمچون چنان گشت بند من محکم
44. ۴۴که یکی روز من نشسته بدممتفکر به گوشه ای ملزم
45. ۴۵رندی آمد ز اسعدش بر منبود آن رند مرد را ز خدم
46. ۴۶که امام اسعدت همی خواندچند باشی معطل و مبهم
47. ۴۷رفت او پیش و من شدم ز پسشدر یکی کوچهٔ خم اندر خم
48. ۴۸دیدم آنجا نشسته اسعد رابامی و بانگ زیر و نالهٔ بم
49. ۴۹بود با او نشسته قصابیکودکی چون یکی بدیع صنم
50. ۵۰هر دو مست از نبید سوسن بویبرو عارض چو سوسن و چو پرم
51. ۵۱هر دو کردند عرضه بر من میگفتم از شرم هر دو را که نعم
52. ۵۲یک دو سه‌یکی ز شرم خوردم و خفتبه یکی گوشه‌ای ندیم ندم
53. ۵۳هر دو خفتند مست و در راندندپیش من مست‌وار خر بکرم
54. ۵۴ژرف کردم نگه که زیرین کیستدست و انگشت کیست با خاتم
55. ۵۵دیدم آن ... کودک قصاببر زبر همچو قبهٔ اعظم
56. ۵۶یا یکی خیمه‌ای ز دیبهٔ سرخ... قصاب چون ستون خیم
57. ۵۷گاه بیرون کشید همچو زریرگاه اندر سپوخت چون عندم
58. ۵۸گفتم: احسنت ای امام که نیستچون تو اندر همه دیار عجم
59. ۵۹گفت: مفزای ای سنایی هیچکه تو هستی به نزد ما محرم
60. ۶۰غزلی گوی حسب ما که بوداین دل ریش هر دو را مرهم
61. ۶۱غزلی حسب حالشان گفتمصلتی یافتم نه بس معظم
62. ۶۲خویشتن را جز این ندانم جرمور جز اینست باد ما ابکم
63. ۶۳بارکی چند نیز شیخک رادیده‌ام من به کنجها برکم
64. ۶۴گاه گنگی درشت از پس پشتگاه با ساده‌ای نشسته بهم
65. ۶۵گر بپرسند این ز من روزیبخورم صدهزار بار قسم
66. ۶۶خواجه اوحد زمان ز کی حمزهای بلند اختر و بلند همم
67. ۶۷حال من شرح ده چو قصهٔ خویشپیش آن صدر مکرم مکرم
68. ۶۸سید عالم و امام رییسآن بهین طلعت و بزرگ شیم
69. ۶۹نبوی جوهری که عرض وراکس نداند به جز خدای قیم
70. ۷۰عاجز اندر فصاحت و خطشروز دیدار شاعر مفخم
71. ۷۱خاک غزنین و بلخ و نیشابوروز در روم تا حد جیلم
72. ۷۲به قلم چند گونه سحر حلالمی‌نماید چو در ادب اسلم
73. ۷۳نکتهٔ اصمعی و جاحظ و قیسهست در پیش لفظ او اخرم
74. ۷۴بوالمعالی که همت عالیشبرگذشت از حدوث همچو قدم
75. ۷۵قابل فیض و لطف و فضل الاهوز همه فاضلان هم او اعلم
76. ۷۶خاک صدرش نظیف چون کعبهآب قدرش لطیف چون زمزم
77. ۷۷حکم و فرمانش چون صباح و مساروز و شب را دهد ضیاء و ظلم
78. ۷۸خیل خیر از خیال طلعت اوستچون سخن را گذر ز حقهٔ فم
79. ۷۹باز گردم کنون به قصهٔ خویشچند باشد ز مضمر و مدغم
80. ۸۰ای به بخشش هزار چون حاتمای به کوشش هزار چون رستم
81. ۸۱مپسند اینکه آن لعین خبیثبجهاند کمیت چون ادهم
82. ۸۲تو پسندی فسان خاطر منزو شو چون فسانهٔ شولم
83. ۸۳بر سر من گماشت رندی چندهمچو او ناکس و ذمیم شیم
84. ۸۴نشنودند هر چه من گفتمعلم نحو و عروض و شعر و حکم
85. ۸۵از همه مال و منصب دنیابر تن و من نه رنگ بود نه شم
86. ۸۶زان که از جامهٔ کسان بودممانده چون حرف معرب و معجم
87. ۸۷جامه‌ها بستدند و گفتندمنیز ستار کن برین سر ضم
88. ۸۸گر تو هستی به پاکی عیسینیست دستار ریشهٔ مریم
89. ۸۹من ز بلخ آنچنان شدم به سرخسبا بلا و عنا و حسرت و هم
90. ۹۰که گنهکار یونس‌بن متیبه سوی نینوا به ساحل یم
91. ۹۱تا فزونست باز از صعوهتا پدیدست روبه از ضیغم
92. ۹۲باد عاجز چو صعوه و روباهآن خبیث از شباب تا بهرم
93. ۹۳آنکه بدخواه او همیشه براوچیره چون باز باد و شیر اجم
94. ۹۴دوستانش حریق در دوزخنیکخواهش غریق در قلزم
95. ۹۵... خر در ... زن پدرشگرچه زینهم نباید او را غم