1. ۱آدم و آنکه شمّت جان داشتپای دامانش بر گریبان داشت
2. ۲آدم از مادر عدم زادهاو چراغی بدو فرستاده
3. ۳غیب یزدان نهاده در دل اوآب حیوان سرشته در گِل او
4. ۴دیدهٔ او به گاه منزل خوابتا سوی عرش برگرفته نقاب
5. ۵جان او بوده در طریقت حقگوهر حضرت حقیقت حق
6. ۶دیده از چشم دل به نور احداز دریچهٔ ازل سرای ابد
7. ۷کرده از بر به مکتب مردیسورتِ سیرتِ جوانمردی
8. ۸من نگویم که غیب‌دان بُد اوگرچه از چشمها نهان بُد او
9. ۹غیب‌دان در مشیمهٔ کن و فکاننیست جز خالق زمین و زمان
10. ۱۰نه زبانش به وقت نشر حکمگفت لو تعلمون ما اعلم
11. ۱۱زانکه بنمود حق به جان و دلشرمزهای حقیقت ازلش
12. ۱۲رفته از اقتداش تا عیّوقزشت و نیکو و لاحق و مسبوق
13. ۱۳پادشا بر جهان آدم اوستراهبر سوی ملک اعظم اوست
14. ۱۴طینتش زینتِ جهان آمدساحتش راحتِ روان آمد
15. ۱۵چون زبان را به نامه کرد روانتا شود کسری آرمیده روان
16. ۱۶به شقاوت چو رشد کرد رهااز سعادت به غی بماند جدا
17. ۱۷چونکه عینش فتاد بر عنوانزهر شد نوش جان نوشروان
18. ۱۸شرع او چون نشست بر عیّوقشد گسسته عنان عزّ یعوق
19. ۱۹شد ز تابش نشانهٔ کسریسر ایوان طارم کسری
20. ۲۰پای کوبان عروس عشق ازلسرنگون اوفتاده لات و هبل
21. ۲۱داده دادش همه خلایق راعزّ معشوق و ذلّ عاشق را
22. ۲۲ملک تن را خرابی از کینشملک جان را عمارت از دینش
23. ۲۳جزع و لعلش ز بهر عزّ و شرفگوشها کرده همچو گوش صدف
24. ۲۴روز تا روشنست و شب سیهستزلف و رویش شفیع هر گنهست
25. ۲۵از پی زقّه دادن از لب اووز پی زادگان مَرکب او
26. ۲۶وز پی صورت و دل و جانشپیش حکم خطاب و فرمانش
27. ۲۷عقل کل بوده در دبستانشنفس کل گاهواره جنبانش
28. ۲۸جوهر این سرای را عرض اولیک عرض بهشت را غرض او
29. ۲۹دیو را بوده روز بدر و حنینصورتش سورهٔ معوّذتین