1. ۱چون ز درگاهِ تست گو می‌مالخواب را زیر پای خیل خیال
2. ۲همچو شمع آنکه را نماند منیدر تو خندد چو گردنش بزنی
3. ۳با تو با جاه و عقل و زر چکنمدین و دنیا تویی دگر چکنم
4. ۴تو مرا دل ده و دلیری بینرو به خویش خوان و شیرین بین
5. ۵گر ز تیر تو پُر کنم ترکشکمر کوه قاف گیرم کش
6. ۶یار آنی که بی‌خرد نبوَدوان آنی که آنِ خود نبوَد
7. ۷من چو درمانده‌ام درم بگشایره چو گم کرده‌ام رهم بنمای
8. ۸هیچ خودبین خدای بین نبودمرد خود دیده مرد دین نبود
9. ۹گر تو مرد شریعت و دینییک زمان دور شو ز خود بینی
10. ۱۰ای خداوند کردگار غفوربنده را از درت مگردان دور
11. ۱۱بستهٔ خویش کن ببُر خوابمتشنهٔ خویش کن مده آبم
12. ۱۲دل از این و از آن چه باید جستدرد خود رهنمای مقصد تست
13. ۱۳عمر ضایع همی کنی در کارهمچو خر پیش سبزه بی‌افسار
14. ۱۴گرد هر شهر هرزه می‌گردیخر در آن ره طلب که گم کردی
15. ۱۵خر اگر در عراق دزدیدندپس ترا چون به یزد و ری دیدند
16. ۱۶پُل بود پیش تا نگردی کلچون شدی کل ترا چه بحر و چه پُل
17. ۱۷اندرین ره ز داد و دانش خویشبار ساز و ز هیچ پل مندیش
18. ۱۸قصد کشتی مکن که پر خطرستمرد کشتی ز بحر بی‌خبرست
19. ۱۹گرچه نو خیز و نو گرفت بودبط کشتی طلب شگفت بود
20. ۲۰بچهٔ بط اگر چه دینه بودآب دریاش تا به سینه بود
21. ۲۱تو چو بط باش و دنیی آب روانایمن از قعر بحر بی‌پایان
22. ۲۲بچهٔ بط مین بحر عمانخربطی باز گشته کشتی‌بان
23. ۲۳یارب این خربطان عالم راکم کن از بهر عزّ آدم را
24. ۲۴قدم ار در ره قِدم داریقُلزمی را ز دست نگذاری
25. ۲۵قدمی را که با قِدم بقل‌ستسطح بیرونی محیط پل‌ست