1. ۱علّت روز و شب خور است و زمینچون گذشتی نه آنت ماند و نه این
2. ۲ای دو بر زعم تو مراد و مریددویی از عقل دان نه از توحید
3. ۳در چنین حضرت ار ز من شنویچون همه شد یکی مجوی دویی
4. ۴که بر این در اگرچه پر شورستزال زر همچو زال بی زورست
5. ۵در دویی دان مشقت و تمییزدر یکیئی یکیست رستم و حیز
6. ۶در مصاف صفا و ساحت دلبر فراز روان و تارکِ گل
7. ۷تیغ تا نفکنی سپر نشویتا بننهی کلاه سر نشوی
8. ۸تا دلت بندهٔ کلاه بودفعل تو سال و مه گناه بود
9. ۹چون شدی فارغ از کلاه و کمربر سران زمانه گشتی سر
10. ۱۰ترک ترکیب رخش توفیق‌ستنفی ترتیب محض تحقیق‌ست
11. ۱۱مردنِ دل هلاکِ جان باشدمردنِ جان ورا امان باشد
12. ۱۲صُدرهٔ صدر پادشاه سخنفارغ آمد ز سوزن و ناخن
13. ۱۳اندرین ره به هیچ روی مایستنیست گرد و ز نیست گشتن نیست
14. ۱۴گرم رو گرچه فی‌المثل تنهاستنیست یکتن که عالمی برپاست
15. ۱۵چون تو برخاستی ز نفس و ز عقلاین جهانت بدان جهان شد نقل
16. ۱۶هر سری کز تو رست هم در دمسر بزن چون چراغ و شمع و قلم
17. ۱۷زانکه هر سر که دیدنی باشددر طریقت بریدنی باشد
18. ۱۸بی‌سری پیش گردنان ادبستزانکه پیوسته سر کله طلبست
19. ۱۹بی‌سری مر ترا سر آرد باردُرج پر دُر ز بی‌سریست انار
20. ۲۰سرّ کل را کله پناه بُوَدبا چنین سر کله گناه بُوَد
21. ۲۱تو بزیر کلاه غش داریلاجرم جسر نار نگذاری
22. ۲۲آدمی را ز جاه بهتر چاهکل فضولی شود چو یافت کلاه
23. ۲۳جاه یوسف ز چاه پیدا شدنفس دانا ز عقل گویا شد
24. ۲۴زانکه در بارگاه ربّانی من بگویم اگر نمیدانی
25. ۲۵آن نکوتر که اندرین معراجدست بر سر کنی نیابی تاج
26. ۲۶کز پی غیب مرده ره پویدوز پی عیب کل کله جوید
27. ۲۷چون سلیمان کمال ره را دادهمچو یوسف جمال چه را داد
28. ۲۸تا نشد نقش صورتت چاهینشود نقش سرّت اللّهی
29. ۲۹با کلاهت اگر زیان باشدقلب او خود هلاک جان باشد
30. ۳۰در طریقت سر و کلاه مدارورنه داری چو شمع دل پر نار
31. ۳۱گر همی یوسفیت باید و جاهپیش حق باشگونه پال چو چاه
32. ۳۲سر که آن بندهٔ کلاه بُوَدهمچو بیژن اسیر چاه بود
33. ۳۳ور کله بایدت همی ناچارهمچو شمع آن کلاه از آتش دار
34. ۳۴کانکه در عشق شمع ره باشدهمچو شمع آتشین کله باشد
35. ۳۵ای ز صورت چنانکه جان از جسمدل ز وحدت چنانکه مرد از اسم
36. ۳۶کوشش از تن کشش ز جان خیزدچشش از ترک این و آن خیزد
37. ۳۷تا ابد با قدم حدث طفل استوانکه صافی برون ازین ثفل است
38. ۳۸تا زمین جای آدمی زایستخیمهٔ روزگار برپایست
39. ۳۹این زمین میهمان‌سرایی دانآدمی را چو کدخدایی دان