1. ۱ای تو بر دین مصطفی سالاربر طریق برادری کن کار
2. ۲عهد دیرینه را به یاد آوروز طریق برادری مگذر
3. ۳دین حق را به حق تویی برهانمر مرا زین عقیله‌ها برهان
4. ۴تو به بغداد شاد و من ناشادخود نگویی ورا رسم فریاد
5. ۵سال و مه ترسناک و انده‌گینمانده محبوس تربت غزنین
6. ۶مکن آخر برادری پیش آروز میان این حجابها بردار
7. ۷گرچه هستم اسیر هر نااهلچشم دارم که کار گردد سهل
8. ۸تا کی این انقباض و این دوریبه سرِ من که تو نه معذوری
9. ۹عهدهای قدیم را یاد آرحق نان و نمک فرو مگذار
10. ۱۰این کتابی که گفته‌ام در پندچون رخ حور دلبر و دلبند
11. ۱۱گرچه بسیار دیده‌ای تألیفهیچ دیدی بدین صفت تصنیف
12. ۱۲انس دلهای عارفان سخنتازه و بامزه نه بی سر و بُن
13. ۱۳هرچه دانسته‌ام ز نوع علومکرده‌ام جمله خلق را معلوم
14. ۱۴آنچه نصّ است و آنچه اخبارستور مشایخ هرآنچه آثارست
15. ۱۵اندرین نامه جملگی جمع استمجلس روح را یکی شمع است
16. ۱۶ملکوت این سخن چو برخوانندحرز و تعویذ خویش گردانند
17. ۱۷عاقلان را غذای جان باشدعارفان را به از روان باشد
18. ۱۸ساحری کرده‌ام درین معنیزان کجا عقل دادم این فتوی
19. ۱۹گر تبجّح بدین کنم شایدزین سخنها که جان برآساید
20. ۲۰یک سخن زین و عالمی دانشهمچو قرآن پارسی خوانش
21. ۲۱روح را سال و ماه همچو غذاستدل مجروح را بسان شفاست
22. ۲۲من چه گویم تو خود نکو دانیکه نگردم خجل چو برخوانی
23. ۲۳مر خرد را نسیم اوست چو گلنه چو دیگر حدیث بانگ دهل
24. ۲۴روز بازار فضل و علم مفیدعرصهٔ علم و عالم توحید
25. ۲۵همچو دوشیزه دختری زیبابه جمال و بها چو ماه سما
26. ۲۶به حلی و حلل چو گردن حوردست نااهل دار یارب دور
27. ۲۷عدّتی می‌شناسم این را منپیش ایزد مهین ذوالمن
28. ۲۸کین سخنها نجات من باشدزانکه توحید ذوالمنن باشد
29. ۲۹شادمان مصطفی و یارانشوانکه هستند دوستدارانش
30. ۳۰چار یار گزیده اهل ثنابر تن و جانشان ز بنده دعا
31. ۳۱مرتضی و بتول و دو پسرشوانکه سوگند من بود به سرش
32. ۳۲نخورم غم گر آل بوسفیاننشوند از حدیث من شادان
33. ۳۳چون ز من شد خدای من خشنودمصطفی را ز من روان آسود
34. ۳۴مالک دوزخ ار بُوَد غضبانغضب او بگو مرا چه زیان
35. ۳۵مر مرا مدح مصطفی است غذیجان من باد جانش را به فدی
36. ۳۶آل او را به جان خریدارموز بدی‌خواه آل بیزارم
37. ۳۷دوستدار رسول و آلِ ویمزانکه پیوسته در نوال ویم
38. ۳۸گر بدست این عقیده و مذهبهم براین بد بداریم یارب
39. ۳۹من ز بهر خود این گزیدستمکاندرین ره نجات دیدستم
40. ۴۰تو که بر دین شرع برهانیبه سرِ من که جمله برخوانی
41. ۴۱تو چه دانی بیار و فتوی کننیست اندر سخن مجال سُخن
42. ۴۲گفتم این و برت فرستادمدرِ گنج علوم بگشادم
43. ۴۳عددش هست ده هزار ابیاتهمه امثال و پند و مدح و صفات
44. ۴۴گر ترا این سخن پسند آیدجان من ایمن از گزند آید
45. ۴۵ور پسند تو ناید این گفتارخود ندیدی به جمله باد انگار
46. ۴۶تو شناسی که نیست هزل و محالنوش کن زود و خاک بر لب مال
47. ۴۷منتظر مانده‌ام در این اندوهوز غم روزگار بر دل کوه
48. ۴۸این سخن را مطالعت فرماینیک و بد در جواب باز نمای
49. ۴۹جاهلان جمله ناپسند کنندوز سرِ جهل ریشخند کنند
50. ۵۰وانکه باشد سخن‌شناس و حکیمهمچو قرآن نهد ورا تعظیم
51. ۵۱یافت این بیتهای جزل فصیحبر همه شعر شاعران ترجیح
52. ۵۲گر کند طعنی اندرین نادانگو بکن نیست بهتر از قرآن
53. ۵۳خواند کافر ز جحد دل پر ریممصحف مجد را به افک قدیم
54. ۵۴برشان شعرم ار بود ترفندتو برو شکر کن برایشان خند
55. ۵۵ندهم بیش از این ترا تصدیععرضه کن بر همه شریف و وضیع
56. ۵۶گویی این اعتقاد مجدودستجمله برگفتش آنچه مقصودست
57. ۵۷تا بدانی یقین که این گفتهدُرّ دریاست جمله ناسفته
58. ۵۸خالق غیب‌دان گواه من استکین ره شاهراه و راه من است
59. ۵۹بس کنم قصّه و دعا گویممر ترا در ثنا رضا جویم
60. ۶۰خواهم از کردگار خود شب و روزکه شوی بر مرادها پیروز
61. ۶۱بود نیمی گذشته از مردادکه از این گفته‌ها بدادم داد
62. ۶۲شد تمام این کتاب در مه دیکه در آذر فکندم این را پی
63. ۶۳پانصد و بیست و پنج رفته ز عامپانصد و سی و چار گشت تمام
64. ۶۴باد بر مصطفی درود و سلامابدالدّهر صدهزاران عام
65. ۶۵صدهزاران ثنا چو آب زلالاز رهی باد بر محمد و آل