1. ۱رقص کن پیش دل به چارهٔ خویشخرقه کن دلق چارپارهٔ خویش
2. ۲زانکه در بارگاه بی‌بندینبود جان و جامه پیوندی
3. ۳چند باشد به بند نان با تودو جوان مرد عقل و جان با تو
4. ۴چون شه آباد شد شهید آمدآنگه از عقل و شرع یابی داد
5. ۵آتش اندر زن از پی دین رامیخ خرپشتهٔ شیاطین را
6. ۶چار طبع است در سرای رحیلآلت چار میخ عزرائیل
7. ۷مرگ‌کش زندگی ز ارکانستنه سزاوار عالم جانست
8. ۸رمه راهیست از سرای فناخلق را سوی کشت‌زار بقا
9. ۹چار مرغند چار طبع بدنبهر دین جمله را بزن گردن
10. ۱۰برهم آمیز پر و بال همهپس نگه کن به کار و حال همه
11. ۱۱بر سر چار کوه دین بر نهبازخوان جمله را به جدّ برجه
12. ۱۲پس به ایمان و عقل و صدق و دلیلزنده کن هرچهار را چو خلیل
13. ۱۳جان نپرد به سوی معدن خویشتا نگردی پیاده از تن خویش
14. ۱۴تا نیاید ز حس برون حیوانره نیابد به مرتبهٔ انسان
15. ۱۵پس چو انسان ز نفس ناطقه رستروح قدسی به جای آن بنشست
16. ۱۶چون برون شد ز جان گویندهشد به جان فرشتگان زنده
17. ۱۷ای ز شهوت شکم زده آهارخبه از هیضه وز شره ناهار
18. ۱۸گر ترا برگ راه مرگ بودبر دلت قلب مرگ برگ بود
19. ۱۹گر ترا هیچ برگ برگستیای خوشا کت جهان مرگستی
20. ۲۰مالت اینجاست همچو جسم از پوستزان اجل دشمنی و دنیی دوست
21. ۲۱عقبی باقیت نمی‌بایددنیی فانیت کجا پاید
22. ۲۲زر به عقبی ده ار حلال بودکه دل آنجا بود که مال بود
23. ۲۳گر به عقبی ترا بُدی زر و سیمراه عقبی ترا بُدی تسلیم
24. ۲۴ور ترا رای مشورت برگستپیر پخته درین جهان مرگست
25. ۲۵پس درین منزل فریب و هوسمشورت گر کنی برو کن و بس
26. ۲۶مرگ را جوی کاندرین منزلمرگ حقست و زندگی باطل
27. ۲۷باطلی را رها کن از پی حقتا بدانی تو عقبی مطلق
28. ۲۸چون ازین دامگاه آهرمنجان بپرید خاک بر سر تن
29. ۲۹تن خود را برای عالم دلمکن از بهر هیچ، هیچ خجل
30. ۳۰می‌چشانش همیشه تلخ و ترشگر از این مُرد مُرد ورنه بکش
31. ۳۱که تن از جان همیشه نور گرفتجان ز علم و هنر سرور گرفت
32. ۳۲آنکه جان را به علم پروردستنیست او خار بن که پروردست