1. ۱گر در آورد یافت خلد و نعیمورنه جای ویست قعر جحیم
2. ۲آنکه پهلو همی زند با منپهلویی را نداند از دامن
3. ۳شعر من گل محال او خار استخود خریدار ما پدیدارست
4. ۴حکما را بُوَد به خوان جلاللقمه و سحر و نظم هر سه حلال
5. ۵جاهلان را ز حرص و بخل مداملقمه و شرب و نطق هر سه حرام
6. ۶چون کنم عقد گوهر از کانیروح قدسی درو دمد جانی
7. ۷زنده و تازه کرد چون طوبیشدل و جان را طراوت معنیش
8. ۸گفتهٔ من روان شمار رَواندر دو عالم چو چشمهٔ حیوان
9. ۹شعر ابنای عصر اندر شرّهم روانست لیک سوی سقر
10. ۱۰آب نیکو بود روان در دهلیک در ریگ نا روانی به
11. ۱۱آب چون شد روان چه سازد باغریگ چون شد روان بلخشد راغ
12. ۱۲آب منصف روان روان باشدلیک سیلش هلاک جان باشد
13. ۱۳شعر من سوی کافر و مؤمنهمچو آبست و نفس ازو ایمن
14. ۱۴حکمت این حکیم ژاژ فروشهست مانند کرّی اندر گوش
15. ۱۵حکم او هم روان بُوَد در شورسیم بَد هم روان بود بر کور
16. ۱۶شرع و شعر از روان و جان خیزدعشر و خمس از ضیاع و کان خیزد
17. ۱۷از تن و طبع شرع و شعر نزادتودهٔ شوره عشر و خمس نداد
18. ۱۸همچو آبست این سخن به جهانپاک و روشن روان‌فزا و روان
19. ۱۹چون ز قرآن گذشتی و اخبارنیست کس را برین نمط گفتار
20. ۲۰کردی از نیستی به من نسبشدیو قرآن پارسی لقبش
21. ۲۱گویمت گر کنی ز من تو سؤالاین نکوتر بسی که سبع طوال
22. ۲۲پس علی‌رغم جاهلیت راوز پی مردی و حمیّت را
23. ۲۳با روان و خرد بیامیزشبر درِ کعبهٔ دل آویزش
24. ۲۴تن ز نقشش همی بیابد جانجان ز مغزش همی ببندد کان
25. ۲۵فضلا متّفق شدند برینکه کلامی گزیده نیست جز این
26. ۲۶خط اوراق این سخن گه رنگسیه و خوش دلست چون شه رنگ
27. ۲۷آفتابیست این سخن کز عزّدر تراجع نیوفتد هرگز
28. ۲۸هرکه این بشنود به گوش از دورلحن داود ظن برد ز زبور
29. ۲۹سر به سر حکمت و مواعظ و پندبنده را پند و رند را ترفند
30. ۳۰شعر من صورت روان بدنستخط من خامش شکر سخن است
31. ۳۱هرکه را اندرین دو جهل و شکیستشعر من جانش را یکی و یکی است
32. ۳۲در سرایی که مکر و فن داردتازگی گفته‌های من دارد
33. ۳۳لذّتی دارد این سخن تازهکه بخ خوبی گذشت از اندازه
34. ۳۴رسانیده‌ام سخن به کمالمی‌بترسم که راه یافت زوال
35. ۳۵چون به غایت رسد سخن به جهانزود آید در آن سخن نقصان
36. ۳۶بیتی از شعر من سوی بد حالکم نباشد ز بیست بیت‌المال
37. ۳۷گرچه در غفلت اندرین سی سالدفتر من سیاه کرد خیال
38. ۳۸این سخنها ز کاتب چپ و راستعذر سیصد هزار ساله بخواست
39. ۳۹کردم از خاطری ز لؤلؤ پُردامن آخرالزمان پر دُر
40. ۴۰آنچه زین نظم در شمار آمدعدد بیت ده‌هزار آمد
41. ۴۱بعد ازین گر اجل کند تأخیرآنچه تقصیر شد شود توفیر
42. ۴۲هرکه زین پس به شاعری پویدیا نگوید وگرنه زین گوید
43. ۴۳زین سخن کاصل عالم افروزیستدان که پیروز بخت را روزیست
44. ۴۴هرکه او طالب اذای منستخون اوداج او غذای منست
45. ۴۵این حدیث از پی دل ابلیسگر بننوشت خصم گو منویس
46. ۴۶کز پی تشنگان علّیّینکاتب جان همی نویسد این
47. ۴۷بد نژادی که دیو زاد بُوَدگر بننویسد این ز داد بُوَد
48. ۴۸قدر این شعر دیو چه شناسدبوم خورشید دید بهراسد
49. ۴۹چه بُوَد زین شنیع‌تر بیدادلحن داود و کرّ مادرزاد
50. ۵۰پیش این گفته سر فرود آردسخن آرای هرچه بردارد
51. ۵۱جاهلی کو شنید این سخنانیا بدید این لطیف سرو بنان
52. ۵۲جز به صورت بدو نپیونددزانکه بر ریش خویش می‌خندد
53. ۵۳اینت رنجی که کور شمع خردپس بخسبد درو همی نگرد
54. ۵۴شمع بیهوده‌دان تو در بر کورلحن داود و مستمع چو ستور
55. ۵۵تو به گلبن ده آب حیوان راگو برو خاک خور مغیلان را
56. ۵۶خاتم انبیا محمّد بودخاتم شاعران منم همه سود
57. ۵۷هرکه او گشته طالب مجدستشفی او ز لفظ بوالمجدست
58. ۵۸زانکه جدّ را به جدّ شدم بنیتکرد مجدود ماضیم کنیت
59. ۵۹شعرا را به لفظ مقصودمزین قبل نام گشت مجدودم
60. ۶۰به خدا ار به زیر چرخ کبودچون منی هست و بود و خواهد بود
61. ۶۱خاطرم چاکریست حکم‌پذیرهرچه گویم بیار گوید گیر
62. ۶۲آنکه او منصف است و زیرک سارنشمارد به بازی این گفتار
63. ۶۳هزل اگر با جدست گو می‌باشکه نه از زیرکان کمند اوباش
64. ۶۴چون مرا اندرین سفر که رهستزر و جو هست و عیسی و خر هست
65. ۶۵بخورد آنچه هست در خور اوآنچه زر عیسی آنچه جو خر او
66. ۶۶نیک باید بُوَد ز روی شمارنیکی بی بدی تو چشم مدار
67. ۶۷هرکجا راحتیست صد رنج استزیر رنج اندرون همه گنج است
68. ۶۸زانکه در زیر هفت و پنج و چهارنیست مُل بی‌خمار و گُل بی‌خار
69. ۶۹این جهانیست خوب و زشت بهموآن جهان دوزخ و بهشت بهم
70. ۷۰در جهانی که نظم او ز دوییستباعثش بدخویی و نیک خوییست
71. ۷۱نز پی نظم پادشاهی اوقهر و لطف است با الهی او
72. ۷۲تو بد و نیک دیده‌ای به جهانخیر و شرّ و کفر با ایمان
73. ۷۳قبض و بسطست در جهان حیاتضرّ و نفعست در مزاج نبات
74. ۷۴قبض و بسطی که در جهان دلستهمچو در شکل و صورت آب و گلست
75. ۷۵مصلحت راست این دو رنگی اونه بجهلست ترک و زنگی او
76. ۷۶هرکه او خیره ساز و مستحلستگر بدزدد ز شعر من بحلست
77. ۷۷نیست از عقل وقت مهمانیلقمه تنها زدن ز لقمانی
78. ۷۸چه حکیمی بُوَد که خوان بنهدباغبان را نواله‌ای ندهد
79. ۷۹میزبانی خاص خوی بدستدعوت عام کردن از خردست
80. ۸۰میزبانی چو خوانی آرایدترّه همچون بره به کار آید
81. ۸۱گرچه با هزل جدّ چو بیگانه‌ستهزل من همچو جدّ هم از خانه‌ست
82. ۸۲شاه را چون خزانه آرایدچیز بد همچو نیک درباید
83. ۸۳هزل من هزل نیست تعلیمستبیت من بیت نیست اقلیمست
84. ۸۴تو چه دانی که اندر این اقلیمعقل مرشد چه می‌کند تعلیم
85. ۸۵یعنی ار جدّ اوست جان آویزهزلش از سحر شد روان آمیز
86. ۸۶شکر گویم که هست نزد هنرهزلم از جدّ دیگران خوشتر