1. ۱بنده در پیش شاه دین‌پرورعقل در جل کشید و جان بر سر
2. ۲پیش شه نامد این جهان خوردهچون نسیم بهار بی‌خرده
3. ۳بنده چون ملک و عدل شاه بدیدخردی داشت پیش شاه کشید
4. ۴پیش شه نامده است عقل رهیچون نسیم بهار دست تهی
5. ۵روی زرد و دلی سپید چو شمعاز پی نور و سرخ‌رویی جمع
6. ۶برده از دین نه از سرِ مردیچون صبا از چمن ره آوردی
7. ۷ای چو خورشید آسمان جمالوی چو ماه چهارده به کمال
8. ۸کمر از بهر تو همی بندمکز پی سوختن همی خندم
9. ۹چون تو گیری به دستم ای دلجویهم تو بویم بسان دستنبوی
10. ۱۰عقل را در شرابخانهٔ جاندر ره حکمت و بیان و بنان
11. ۱۱نیست از عشق کس چو من مستتگو برون آر ار چو من هستت
12. ۱۲بندهٔ بی‌طمع منم دانیپس چرا از برم همی راند
13. ۱۳فلکم پیرِ صادقان داندخردم پیکِ عاشقان خواند
14. ۱۴شفای درد عاشقان شعرمنه چنین خوارمایه دان سعرم
15. ۱۵راست چون نور برق ز ابر بلندمن همی گویم و تو خوش می‌خند
16. ۱۶کان فتیله که بر فروزندشتا نشد تافته نسوزندش
17. ۱۷آن نبینی میان جمع همیخنده گریم بسان شمع همی
18. ۱۸آروزهاست در سرِ قلممکه نه از لوح و دست روح کمم
19. ۱۹آن چنان گشت لذّت سخنمکه یکی دم به شست بار زنم
20. ۲۰نبود گرچه صاحب هنرمگر برندی مرا ز من خبرم