1. ۱آن شنیدی که بُد به شهر هَریخواجهٔ فاضلی و پر هنری
2. ۲خسته از رنج بی‌کرانهٔ دهرگشته از فضل خود یگانهٔ دهر
3. ۳از خرد رخت بر فلک بردهمحنتش زیر پای بسپرده
4. ۴محنتش را مگر یکی آن بودکه در اندوه قوت حمدان بود
5. ۵مدتی بود تا که گای نداشتپسری راست کرد و جای نداشت
6. ۶چون پناهی نیافت مضطر شدبه ضرورت به مسجد‌ی در شد
7. ۷دید محراب و مسجدی خالیخواست تا گادنی کند حالی
8. ۸چون برانداخت پرده از تل سیمتا برد سوی چشمه ماهی شیم
9. ۹مسجد از نور شد چنان روشنکه برون تاخت شعله از روزن
10. ۱۰زاهدی زان حکایت آگه شدپی برون برد و بر سرِ ره شد
11. ۱۱پسری دید برده سر سوی پشتمرد فاسق گرفته بوق به مشت
12. ۱۲تاش بنهد میان حلقهٔ کونزاهد آمد شد از برون به درون
13. ۱۳کاج و مشت و عصا فراز نهادگلویی همچو گاو باز نهاد
14. ۱۴کاین همه شومی‌ِ شما باشدکه نه باران و نه گیا باشد
15. ۱۵چه فضولی است این و خانهٔ حق‌؟شرع را نیست نزدتان رونق
16. ۱۶ای کذی و کذی چه کار است این‌؟در ره شرع، ننگ و عار است این
17. ۱۷دامنِ آخرالزمان آمدنوبت جهل جاهلان آمد
18. ۱۸خلق را نیست از خدای هراسشد دل خلق مَسکن‌ِ وسواس
19. ۱۹از چنین کارهاست در کشورآسمان بی‌نم و زمین بی‌بَر
20. ۲۰بر بساط زمین نبات نماندخلق را مایهٔ حیات نماند
21. ۲۱از گناهان لوطی و زانیخشک شد چشم ابر نیسانی
22. ۲۲بشود لامحاله دهر خرابچون لواطه کنند در محراب
23. ۲۳مرد فاسق به حیله بیرون جستتا مؤذّن براو نیابد دست
24. ۲۴مرد فاسق چو شد برون از درمرد زاهد گرفت کار از سر
25. ۲۵مرد فاسق چو بازپس نگریستتا ببیند که حال زاهد چیست
26. ۲۶دید بی نیم‌دانگ و بی‌حبّهگزر شیخ بر سرِ دبّه
27. ۲۷سر درون کرد و گفت ‌«ای زاهداین همان مسجد و همان شاهد
28. ۲۸لیکن از بخت ما و گردش حالبود بر من حرام و بر تو حلال
29. ۲۹شکر و منت خدای را که‌اکنونگشت حال زمانه دیگرگون
30. ۳۰بر بساط زمین نبات بماندخلق را قوت حیات بماند
31. ۳۱شکر حق را که ابرها باریدبَدلِ آب درّ مروارید
32. ۳۲ابرهای تهی پر از نم شددل اهل زمانه خرّم شد
33. ۳۳کشت‌ها قوّت تمام گرفتکارهای جهان نظام گرفت
34. ۳۴ای خدا‌ترس‌ِ اهل زهد و صلاحهست از انفاس تو جهان به‌فلاح
35. ۳۵حرمت صومعه تو می‌دانیبر تو مانده‌ست و بس مسلمانی‌»
36. ۳۶چون چنین‌اند زاهدان جهانچه طمع داری آخر از دگران‌؟
37. ۳۷زاهدی کاینچنین بُوَد فن اوبگریز از سرا و برزن او
38. ۳۸صوفی‌یی کاینچنین بُوَد فن اویک جهان کیر در کس زن او
39. ۳۹تا بدانی که زاهد‌ان چه کسندهمه همچون میان تهی جرسند
40. ۴۰همه در بند زرق و سالوس‌ندوز در صدهزار افسوس‌ند
41. ۴۱دست از این صوفیان دهر بشویتو چه گویی حکایت از خود گوی
42. ۴۲چون رهی پیش آنکه مدهوشنداز پی خلق حلقه در گوشند
43. ۴۳گردن جمله از تف سیلیهمچو کرباس در کف نیلی