1. ۱عامه تا در جهانِ اسبابندهمه در کشتی‌اند و در خوابند
2. ۲دل عامی چو دیدهٔ یار استنیم بیمار و نیم بیدار است
3. ۳گنده و بی‌مزه است صحبت عامچون سگ پخته و چو مردم خام
4. ۴زان گروهی که سوی درویشاننفرت آرد همی خرد زیشان
5. ۵از دل عامی و بخیل و حسودکینه آید ولیک ناید جود
6. ۶مگس و گزدمند مردم دوننیشی اندر دهان یکی در کون
7. ۷نه به دل بر نهد جهان پلیدبر سر دیو چتر مروارید
8. ۸ز آفت نیش یک جهان گزدمچشم من پر مژه‌ست چون گندم
9. ۹روی چون ابر از آن دژم دارندکه چو ابر آب در شکم دارند
10. ۱۰چون خُره زان سزای قربانندکه خره‌وار مغ مسلمانند
11. ۱۱چون مگس روی بهر نان شوینددر چو گربه برای خوان جویند
12. ۱۲مزد باشد برای خندیدنسبلت زن به مزدشان ریدن
13. ۱۳گاه شوخی پلید چون مگس‌اندگاه صحبت به غیض چون دنس‌اند
14. ۱۴شوخ همچون مگس ولی‌بانانطعمهٔ عنکبوت بی‌سامان
15. ۱۵بهر پیوند جان مهمان راروزه فرموده سال و مه جان را
16. ۱۶گر یکی میهمان بخوان رسدشکارد گویی به استخوان رسدش
17. ۱۷گر دهند این گره به کوه آوانکند کُه بزرگشان به صدا
18. ۱۸از پی یک دو لقمه خرد به هیچکرده بسیار گونه راه بسیچ
19. ۱۹مردم عامه همچو زنبورستکه صلاح از وجودشان دورست
20. ۲۰هوس دخلشان چودوزخشاندفتر خرجشان چو مطبخشان
21. ۲۱از پی یک دو لقمهٔ تر و شوربام و دیوار خز چو گربه و مور
22. ۲۲ریششان سال و مه ببردن چیزاز شره مانده بر گذر گه تیز
23. ۲۳حاصل سفله چیست جز غم و رنجقفص تیز چیست جز قولنج
24. ۲۴یک دم ار تخته در بغل گیرندخانهٔ خویش در تبل گیرند
25. ۲۵یک دم ار گوش سوی رود آرندبه دو گوز آسمان فرود آرند
26. ۲۶شکر ایشان بخواهم ارچه به روزبشکند زوبه ساعتی صد گوز
27. ۲۷ذکرش بر هجاش شیر گواستریش مادر غرش بکن که رواست
28. ۲۸آمد از چنگشان ز سبلت حیزدر تظلم میان درکهٔ تیز
29. ۲۹چون نعامه به گاه نان خوردنلیک چون مرغ وقت اه کردن
30. ۳۰اه کنند از دریغ اه کردنخه کنند از جواب خه کردن
31. ۳۱عامه مانند گردباد بُوَدکه سبک خیز همچو باد بُوَد
32. ۳۲به یکی باد خوش شود ناچیزصورت مرد دارد و تن حیز
33. ۳۳عرض عامه بسان نار بُوَدگرچه بی‌مال و بی‌تبار بُوَد
34. ۳۴کرده مجروح چون دد از بیدادکه نه دندان نه ناخنش ماناد