1. ۱بشنو تا ابوحنیفه چه گفتصفّهٔ عقل خویش را چون رُفت
2. ۲که سفیهی چو داد دشنامشگشت خامش ز گفتن خامش
3. ۳گفت از این ژاژ او چه آزارمآنچه او گفت بیش بنگارم
4. ۴گر چنانم بشویم آن از خودورنه‌ام با بدی چه گویم بَد
5. ۵زو بهم چونکه عیب خود جویمورنه چه او چه من که بد گویم
6. ۶مرد دین‌دار همچنین باشدکز برون وز درونش دین باشد
7. ۷نه خرد جُستن مراد خودستاز دو بد به گزین کنی خردست
8. ۸گرچه با خام طبع تو نپزدتو چنان زی برو که از تو سزد
9. ۹گر کسی عیب تو کند بشنووآنچه عیبست جملگی بدرو
10. ۱۰باغ دل را تو از بدی کن پاکتا برآید نهال تو چالاک
11. ۱۱گر کند عیب از دو بیرون نیستیا بُوَد یا نه بر دو رای مایست
12. ۱۲گر بود عیب آن ز خود بدرَوور نباشدت آن سخن به دو جو
13. ۱۳گر تو معیوبی آن بشو از هوشور نه‌ای ژاژ او میار به گوش
14. ۱۴خلق اگر در تو خست ناگه خارتو گل خویش ازو دریغ مدار
15. ۱۵آنکه دشنام دادت از سرِ خشمخاک پایش گزین چو سرمهٔ چشم
16. ۱۶وانکه بد گفت نیکویی گویشور نجوید ترا تو می‌جویش
17. ۱۷آنکه زَهرت دهد بدو ده قندوانکه از تو بُرد درو پیوند
18. ۱۸وانکه سیمت نداد زر بخششوانکه پایت برید سر بخشش
19. ۱۹همه را در محلّ خویش بدارهیچ‌کس را ز خوی بد مازار
20. ۲۰تا بوی در کنار وصل و فراقدفتری از مکارم الاخلاق
21. ۲۱هست در دین و ملک ظلم و محالهمچو در جسم و جان و با و وبال