1. ۱حاجبی بُرد جام نوشرواندید آن شاه و کرد ازو پنهان
2. ۲دل خازن ز بیم شه برخاستجام جُستن گرفت از چپ و راست
3. ۳خازن از بیم جان خود بشتابهرکسی را همی نمود عذاب
4. ۴جان خازن بتافت از پی جامگشت از بیم شاه خون‌آشام
5. ۵به امید و به راحت و غم و دردهرکسی را مطالبت می‌کرد
6. ۶شاه گفتش مرنج و باد مسنجبی‌گنه را مدار در غم و رنج
7. ۷دل خود را به جای خود بازآربی‌گنه را بدین گنه مازار
8. ۸چیست بهتر ز خیره جوشیدنپرده‌ای بر گناه پوشیدن
9. ۹کانکه برداشت جام ندهد بازوانکه دانست فاش نکند راز
10. ۱۰شاه روزی میان رهگذریدزد خود را بدید با کمری
11. ۱۱کرد اشارت به خنده بی‌باریکین از آن جام هست گفت آری
12. ۱۲آنت بخشودن اینت بخشیدنآنت پاشیدن اینت پوشیدن
13. ۱۳گبری از دزد برگرفت آن رانیم از آن بس بُوَد مسلمان را
14. ۱۴چکنی پس چو دست رس داریتو و آزردن و ستمگاری
15. ۱۵قفس از جور تو چو بشکستمرستمی تو من از ستم رَستم
16. ۱۶هیچ کوته مدار از این و از آنبه زیان و به سود دست و زبان
17. ۱۷به زبان می خراش جانها رابه تبر می‌تراش کانها را
18. ۱۸آخرالامر از این خراش و تراشبانگ مرگت شود به عالم فاش
19. ۱۹ظالمی کو به جور شد موصوفجور او شانه گشت و جان تو صوف
20. ۲۰گِرد او بهر نان و آب مگردخونش خور گر حلال خواهی خورد
21. ۲۱خون صورت همی نگویم منتو بهانه مریس و کفر متن
22. ۲۲خون او خور تو از دعای سحرکه دعای سحر به از خنجر
23. ۲۳شاه چون عادلست باید بودبا سپاه و رعیّت از پی سود
24. ۲۴روز روشن به جود کوشیدنشب تاری به راز پوشیدن